Check hom

Fokofpolisiekar – Parkiebank, herfs 2017 (music video en lyrics)

In Kief musiek deur griffin1 Eiertjies

Parkiebank, herfs 2017 kom van Fokofpolisiekar se nuutste ablum, Selfmedikasie (2017) af en is deur Sean Metlerkamp direct, dieselfde bra wat Die Antwoord op die map help sit het met daai Zefside video. Enjoy!

Fokofpolisiekar wou iets meer as net ’n musiekvideo maak en só ’n sosiale dialoog aanvuur. Hulle het die visuele kunstenaar, Sean Metelerkamp, genader wat in 2008 ’n musiekvideo van “Antibiotika” vir die groep gemaak het.

Die resultaat is ’n visuele stuk wat bestaan uit 3 dele:

1. ’n “Konvensionele” musiekvideo;
2. ’n reeks onderhoude wat jong Afrikaners se sienings oor hul plek in die wêreld en hoe hulle hul toekoms sien, dokumenteer en
3. ’n virtuele realiteit-wêreld wat nog net Francois van Coke gesien het.

Fokofpolisiekar het in November 2017 via hul sosiale media-netwerke mense uitgenooi om deel te neem aan die “Parkiebank, herfs 2017”-musiekvideo. Onderhoude is gevoer in Durbanville, Stellenbosch en Bloemfontein. Enigiemand kon meedoen en almal se opinies is gedokumenteer sonder oordeel.

Met die opbou na die musiekvideo se bekendstelling is van hierdie onderhoude oor die afgelope twee weke op Fokofpolisiekar se sosiale netwerke gedeel.

Die portuurgroep se sienswyses is uiteenlopend en inspireer meer vrae as antwoorde.

“Uiteindelik dink ek die punt van die lied is om mense te kry om net weer hulleself belangrike vrae af te vra rondom identiteit en die rol wat hul hulself sien speel in ons breë samelewing om sodoende mense te kry om ingeligte besluite te kan neem,” sê Hunter Kennedy, liriekskrywer en kitaarspeler van die groep.

Hunter Kennedy deel sy denkwyse rondom “Parkiebank, herfs 2017”:

“In die stuk bepeins ek finansiële welvaart as ‘n maatstaf van sukses en die etiese dilemma rondom rykdom in ‘n land soos ons s’n, waar as gevolg van eeue se kolonialisasie, burgeroorloë, uitbuiting van goedkoop handearbeid en natuurlike hulpbronne, blatante rassistiese onderdrukking en in ‘n post-demokratiese milieu, ons slagoffers was van grootskaalse wanbestuur; die ryk/arm lyn nog steeds ‘n kleur het. Dit handel ook oor die maatstaf van geluk volgens prestasie en die teenstrydigheid van jou hele lewe lank werk om eendag niks te kan doen nie. “Duidelik het ek ’n probleem met vasgevang wees in ons produk-gedrewe, kapitaal-sentriese bestaan en ek dreig gereeld om te ontsnap, maar ons doen nooit wat ons sê ons gaan nie, nè?  My haat/liefde verhouding met die media lei na baie slapelose nagte. Ek het soms ‘n dringende paranoia op my van die nuus lees en dan vermaak ek die idee van ontsnap. Van nie net die lokvalle van weelde en rykdom nie, maar ook van die rasse-diskoers in ons land (dit was toe Bell-Pottinger se plan ‘gepeak’ het).  Ek voel baie keer ek hoort nie hier nie, maar dan wonder ek ook waar ek nou eintlik hoort. In ander stukke het ek al die geldigheid van grense in ons al hoe meer geïntegreerde wêreld bevraagteken en ek voel dat ons, en die mense wat soos ons is, nie dink aan onsself as patriotte nie en dus het ons nie tuisland nie en het in fact nie een nodig nie. “‘Wat maak ons nog hier?’ is ’n oproep tot aksie om interne ondersoek in te stel en met die vraag te worstel tot jy ’n antwoord het.”

Parkiebank, herfs 2017 lyrics

jy mag jouself dalk vind
in die middel van die dag op ’n parkiebank sit
en dan dink jy
hoe bekostig hierdie mense hierdie Europese karre en paleisale Toskaanse tronke
jy mag dalk dink
in ’n arm land is rykdom ’n skande, maar
iemand is altyd ryker as almal anders

en jy mag dalk dink
wat doen ek
dat ek in die middel van die dag op ’n parkiebank kan sit?
en dan raak ek bly
want wat is daar om te doen?
wie probeer ek beïndruk?
en dan dink ek by myself
ek gaan nie my hele lewe lank werk om eendag niks te kan doen nie
ek sal sommer nou begin

ons doen nooit wat ons sê ons gaan nie, nè?
wat maak ons nog hier?
hierdie plek is nie ons s’n nie
huis is waar jou mense is
my mense het nie tuisland nie
wat maak ons nog hier?
hierdie plek is nie ons s’n nie

miskien dink jy by jouself
ek is ’n produk
ek is ’n bemarkingsveldtog
ek is ’n kommoditeit
dis nie hoe ek my kinders wil grootmaak nie
die middelklas is ’n buffer
en ons moet hier uit
honger mense bly nie lank honger nie

die malles het beheer van die malhuis geneem
en hulle kom al hoe nader aan die kluis
in die donker is die blinde een koning
maghonger koning maak
maghonger volgelinge
en koning bly nie lank op sy troon nie

ek lê op die gras en luister Lucas Maree
ek vermoed die hart werk soos die weduwee se kruik
haar hart is seer, want haar man is dood
en ek kan dit op my vingers tel wat vir my belangrik is

Deel met jou tjommies!

    griffinFokofpolisiekar – Parkiebank, herfs 2017 (music video en lyrics)
    Check hom

    The Amblers – The Dustling Man EP review

    In Rolbees Reviews deur RolbeesRek jou bek

    Distortion is niks nuuts in rock and roll nie. Die van julle wat die kuns van recording smaak en verstaan sal my meer kan vertel oor presies waar dit alles begin het en die verskillende tipes distortion en sekerlik ook die evolution daarvan. Ek vermoed dit het alles begin by dieselfde oorsprong waar rock and roll ultimately begin het. Die blues. Howlin’ Wolf dalk? Ek weet nie presies nie. Geek bietjie uit in die comments section en leer ons ‘n ding of twee van die begin van distortion in rock and roll as julle lus voel.

    Ek weet wel toe ek ‘n maergat puisiegevreet grunge kid was het ons baie The Kinks geluister omdat dit nogal na aan grunge geklink het. Luister weer bietjie hulle song You Really Got Me (1964) wat Van Halen weer in 1979 gecover het. Was daai The Kinks original die begin van modern distortion in rock and roll? Could be, maar Hendrix was vir seker die eerste artist wat distortion genadeloos in my klein wêreldjie ingestrum en onderstreep het. Daai Live at Monterey show (1967) waar hy Wild Thing van The Troggs (1966) gecover het en sy kitaar met petrol bestrooi en toe summier aan die brand gesteek het en letterlik opgeoffer het aan die rock and roll gode. Jirre, dit het my mind geblow op sestien. Ek kry nou nog hoendervleis as ek dit check.

    Nou ja, ek sal die hele week hier sit en skryf oor allerhande rock and roll vertakkinge en tipes distortion maar kom ons fast forward na ‘n meer recent en spesifieke sound toe. In die laat 1990’s en early 2000’s het bands soos The White Stripes en The Black Keys die rock and roll time continuum weer in ‘n hele ander rigting ingestuur. Sure, ek hoor jou jy kan seker ‘n klomp voorbeelde noem van bands wat amper so sound gehad het voor hulle. Die feit is beide bands het ‘n fokken unieke sound uitgekerf wat commercially suksesvol begin word het, soveel so dat baie ander bands hulle ook begin “copy” het daarna.

    The Amblers is, obviously ‘n paar dekades later, een van daai bands wat deur hulle sound beïnvloed is. Dis nie rêrig blues vir my nie. Maybe at a granular level omdat dit so rou is, maar dit klink eerder vir my na rock and roll met ‘n slow groove ritme en lekker vieslike vuil distorted kitare. Maybe te veel vir 2017? I don’t know man, dit hang af waarvan jy hou. Gaan luister weer die Bleach album van Nirvana (1989) en hierdie album sal spaarsamig met distortion klink. Behalwe vir die rhythm section ala Jason Hinch wat die groove en pas aangee en die kitaarsound brought to you courtesy of Justin Swart, is die songs ook surprisingly catchy. Justin se vocals is nogal na aan Dan Auerbach sin maar vir seker nie ‘n carbon copy nie – die lyrics was bietjie links verby my die eerste keer toe ek dit geluister het but I caught on eventually na ‘n paar keer se luister. My favourite tune op die EP? Sometimes, no contest. Dis ‘n befokte voorbeeld van ‘n captivating drum groove wat perfectly inblend met eenvoudige chords en licks, laid back smooth echoed vocals en distortion wat nie overdone is nie. Check dit uit as jy van lekker vuil distortion sounds like!
    https://play.google.com/music/m/Apefc4dvm4yolkhbcgcri37lts4?t=The_Amblers

    Deel met jou tjommies!

      RolbeesThe Amblers – The Dustling Man EP review
      Check hom

      Tulisa Contostavlos – Woensdag se warm bokkie

      In Warm Bokkies deur griffinRek jou bek

      Tulisa Contostavlos word hierdie jaar dertig en is ‘n Engelse singer-songwriter, aktrise en TV persoonlikheid. In die 2000s was sy deel dan die die groep N-Dubz saam met haar cuzzie, Dappy. Steeds in die musiekwêreld was sy in 2011 en 2012 ‘n judge op X-Faxtor. Maar eers terug by N-Dubs. Vergelyk nou hierdie pot poes met die lekker surpise aan die einde. Talent skip soms ‘n generation. Dis nogal heel fokken aaklig:

      Tit-bits:
      Tulisa het haar eie parfuumreeks genaamd The Female Boss ge-launch.
      The Female Boss (wat ‘n kak naam), is ook een van haar byname, saam met T, Tula en TT.
      Haar mamma is Irish en haar pappa is Greek Cypriot.
      Haar ma was in die 80s n ‘n band genaamd Jeep, maar ons kon niks opspoor daaroor nie, maar check hierdie fokken shit uit – jy sal hierdie nie fokken glo nie: Haar pa, Plato Contostavlos, was op ‘n stadium deel van die Britse band, Mungo Jerry. Dis beslis die moeite werd om ‘n storie oor hierdie ouens uit die 70s te doen een of ander tyd. Check hierdie absolute fokken classic uit wat jy dadelik sal herken:


      Deel met jou tjommies!

        griffinTulisa Contostavlos – Woensdag se warm bokkie
        Check hom

        Oppikoppi like you’ve never seen it before! Number 7 is my favourite!

        In Oppikoppi, Snotstories deur griffinRek jou bek

        Lekker click-bait line om al die souties te vang, huh? Nommer 7 is mos altyd almal in click-bait land se totes faves. Anyway… as jy die video wil kyk en lui is om te lees, scroll af tot onder.

        Hey, het jy Oppikoppi al van bo af gesien, huh? *staan nader en rol so moue op* Ek reël fokken vinnig vir jou ‘n lift, tjomma! Maar seriously nou, het jy Oppikoppi al van bo af gesien? Daar van die Kleinbar se kant af? Dis nogal ‘n mindfuck om tydens ‘n stampvol festival (soos met 2013) daar bo langs die kleinbar se stage te staan met ‘n bier in die regterklou en jou blik oor die plaas te gooi. Net kleur, tente, karre, geraas, musiek en jolyt waarookal jy kyk.

        Die James Philips Stage op die Oppikoppiplaas is een van die mees impressive stages in Suid-Afrika, juis omdat dit daai familiar Suid-Afrikaanse lapa vibe het. En dit nogal in die bosveld. Dis nogal ‘n moerse stage ook. As jy in ‘n flatbeonwer is, is die stage heel moontlik groter as jou flat. Check, die james Phillips stage se vloer vorm actually ‘n huis se dak. Met ‘n lekker hoë grasdad bo-oor daai dak. ‘n Huuuge stoep! Jy sien dit net nooit raak nie want die “mure” en “vensters” word altyd gecover met sulke bruin streepsakgoeters. Hier is die stage soos jy hom gewoonlik ken van naby af: As jy nou daar rondom die Skellum stage die bult uitklim na die Windhoe deck se kant toe, kry jy ‘n beter idee van hoe groot die crowd kan raak en jy sien Mordor se duisende tente in die agtergrond. Jy kan nou sien dat die stage se vloer min of meer dieselfde hoogte as ‘n huis se verdieping is. Daardie huis onder die stage het 6 slaapkamers, ‘n badkamer en ‘n klein kombuis. Dis beslis groter as ‘n standaard Pretoria-Oos woonstel (en so twaalf keer groter as ‘n flat in Kaapstad se City Bowl). As daai mure kon fokken praat…
        As jy so min of meer ‘n 160 grade draai maak van hierdie bult af, kloksgewys, verander jou view  na die Redbull Stage se kant toe. Daai plek waar jy in die vroëe oggendure 120 hemplose boets per minute kry  wat of chappies of pille kou. Met sulke stowwerige squeegee bottels vol tequila en Red Bull, natuurlik. Persoonlik my least favourite deel van die festival, maar as daar fokol mense is nie, is dit nogal ‘n mooi deel van die plaas.
        Nog ‘n plek wat jy van die boonste bar af kan kokkenodge (actually kan jy amper alles van daar af sien), is ons favourite blyplekkie, die Kreef Hotel. Jy kan jou albasters min of meer volgens hierdie foto vind: Kreef Hotel in die voorgrond met die main brekfis, bar en entertainment area, die Kreef Hotel inwoners se tente op die linkerkant en die Watkykjy special section regs met ons eie parking, elekrisiteit, TVs, yskaste, waiters en fluffers. Links agter op die heuel is Boors (die eienaar) se huis en die Kleinbar en regs oorkant die stofstraat anderkant Kreef, is Mordor wat nogal vir ‘n entjie strek.
        Met al hierdie in ag geneem en met al jou memories van Oppikoppi met die stof en die dorings en die kakbaie mense en tente en karre en tunes en lawaai en geskreeu wil ons jou nou bietjie iets anders wys. In Oktober, 2016 het dit nogal fokken baie gereën op die plaas en so week of wat later was dit moerse groen. Ek het toe alreeds my drone bestel van die overseas af en voor die hek gaan sit en wag vir die ding, maar ek het hom presies op die fokken laaste dag van 2016 gekry – 31 Desember. My tjommie, Kuberkoos het sy drone ook so week af wat daarna gekry en toe skiet ek en hy deur om vir Boors te gaan kuier op sy plaas, Oppikoppi, hier teen einde Januarie in 2017. Min of meer presies ‘n jaar gelede! Ons het in die rondawels by die boonste stage geslaap, die hele kleinbar net vir onsself gehad en een aand sommer reg langs die boonste stage gebraai.
        *wys so met twee hande se wysvingers dertig sentimeter uitmekaar uit*
        “Net sulke fokken steaks!”

        Ons het na hartelus oor die plaas rondgevlieg sonder dat enige iets of enige iemand ons pla. Fredom! Check of jy gedeeltes van die plaas kan herken in die video hieronder. Hier is byvoorbeeld ‘n screengrab uit die video van ‘n gedeelte van Mordor.
        So paar verskonings:
        Die weer het nie heeltyd saamgespeel nie, so die videos wat ons oor die twee dae geskiet het, is minder kleurvol as wat ons dit sou gelike het. Ons was ook nog nat agter die ore met ons nuwe drones, so ons het hier en daar bietjie soos drolle gevlieg en dalk nie genoeg rondgespeel met ons kamera settings nie. Ons het intussen aansieklik verbeter, so maybe doen ons dalk eendag ‘n follow-up. Ek kon die footage nie met weggooi nie, so hier is wat ons gekry het:

        Deel met jou tjommies!

          griffinOppikoppi like you’ve never seen it before! Number 7 is my favourite!