Check hom

Musiek het maar ‘n manier om op die regte tyd op te daag – Andra

In Rolbees Reviews deur Rolbees2 Eiertjies

Met kwaliteit albums wil mens kwaliteit reviews skryf maar hoe verduidelik jy jou gevoel daaroor? Dis soms makliker en soms moeiliker en iets waaraan ek elke week dink. 2017 was vir seker ‘n goeie jaar vir SA musiek wat kwaliteit en productions aanbetref en SA musos het alweer die bar hoog gaan stel. Dis moerse lekker om dit te sien verbeter elke jaar, dis vir seker. Ek het Andra nog net een keer live gesien en nog nie haar vorige recorded werk aandagtig gaan sit en deurluister of absorbeer nie. That is until now of, course.

Beide haar vorige albums is release jare voordat ek begin reviews skryf het en ek het dit obviously gemis. ‘n Hele paar verskillende mense het my ‘n heads up gegee oor hierdie een maar ek wou net soos oudergewoonte die vorige albums ook gaan luister. Om artists se albums te vergelyk met mekaar gee my ‘n goeie indikasie of daar progressie is. Daar moet progressie wees in enige iemand se career want as daar nie is nie, gaan die musiek irrelevant word vir either die artist self, of vir fans, of vir beide. Het ek die vorige albums geniet? Ja, ek het nogal van ‘n hele paar van haar intense donker acoustic tunes gehou. Dis van daai beautifully eenvoudige maar ook komplekse musiek. Difficult to describe en die produksies was goed maar nie noodwendig consistently great op elke song nie. Sy doen ook folky bluesy stuff wat sag op die oor is vir my. Ek is wel nie mal oor daai Spaanse tune nie though. Bit too much for me.

A Sound or Something More het my net onmiddelik ingetrek en behalwe vir my subjektiewe smaak moet daar sekerlik ‘n ander rede wees daarvoor? Andra was nice genoeg om op kort kennisgewing ‘n paar probing vrae te beantwoord, net om my in die regte rigting in te help. Een van die vrae was spesifiek oor haar ouer musiek vs. haar nuwe musiek. Die gist van haar antwoord?
“Elke album is die produk van my ervaringsveld en waarnemings en gevoelens op ‘n spesifieke stadium van my lewe en daarom kan ek nie sê een is beter of anders as die ander een nie!”

Ek wou ook weet of, wat die nuwe album aanbetref, sy dalk doelbewus iets anders gedoen het (musically of wat songwriting aanbetref).
“Musiek het maar ‘n manier om op die regte tyd op te daag, selfs al is songs JARE gelede al geskep. The right song always shows up at the right time, for the right listener. My werk is wel, weereens, nie om die songs te ontleed nie, maar om songs te skryf en aan te beweeg sodat ek nog kan skryf, en weer aan kan beweeg. As n artist begin om te probeer uitfigure wat die resep of purpose is, dan maak hulle nie meer art nie – dan maak hulle afgewaterde weergawes van iets wat alreeds bestaan. Decay. Death. No thanks. Ek dink dis belangrik dat ‘n artist uit hulle eie pad uit bly sodat die songs hulle ding kan doen. The songs know what to do.”

Kief, I get it maar hoe help dit my om uit te figure hoekom ek dink die nuwe album is befok? Andra is duidelik nie een vir vasgestelde reëls, ander se opinies of om die groep slaafs na te volg nie. Sy volg haar eie artistic gevoel en ek dink nie sy kan self verduidelik hoekom die album so ‘n nerve raak geslaan by mense nie. Great albums need real artistic talent.

Die eerste song vra ‘n baie geldige vraag. Wie van ons is tans werklik vry? As jy die movie Easy Rider (1969) al gecheck het, sal jy onthou wat George Hanson (Jack Nicholson) getune het. Meeste mense wat ‘n genuine free individual gewaar gaan te kakbang wees vir so persoon. Arme George Hanson het dit nie lewendig uit die movie gemaak nie omdat ‘n klomp good ole boys hom en sy tjommies nie gelike het nie. Die tweede song, Drowning, sluit aan by die eerste een. Nevermind om vry te wees, is ons nie dalk besig om te verdrink as ‘n society nie? Great albums se songs laat jou dink oor jouself en die wêreld waarin ons woon en what a bonus as dit so inmekaarvloei en jou intrek in ‘n eie ekosisteem van klanke en idees. My Dreams Forget to Join Me is (volgens my interpretasie) ‘n song oor drome wat nie altyd waar word nie, die ouderdom en die ewige battle tussen die hart en die verstand. Ek dink ek besef nou vir die eerste keer hoe persoonlik al die songs op die album is maar ook hoe relevant dit is wat ons samelewing aanbetref. Walls is nog ‘n great track wat my herinner aan ‘n stadige Nine Inch Nails tune. Please Don’t Wake Me is weer ‘n “klap jou hande” stomping bluegrass boogie. Lekker verskeidenheid van songs op dié offering. Great albums kan verskillende dinge beteken vir verskillende mense.

Andra het al die songs geskryf, gekomponeer en ook die album produce. Sy tokkel enige ding met ‘n snaar van ‘n elektriese kitaar tot ‘n ukulele en alles inbetween. Haar stem is uniek en het die vermoë om soos ‘n saltry Bonnie Tyler te klink of, quite the opposite, om soos ‘n melankoliese Tori Amos in jou oor te fluister. Dit is wel ‘n stem wat out of control kan klink met tye maar sy het die perfekte kombinasie tones op die album raakgesing. Daar is ook ‘n hele verskeidenheid musikante se insette wat die album ‘n sukses gemaak het (Brenda Burnit, Eben Groenewald, Hugo Radyn, Barry Steenkamp, Jaco Lotter, Riku Lätti, Raldo Mattheus, Jaco Naudé, Tanja Fransen, Wynand Davel en selfs Andra se woefie, Banjo (op vocals). Andra het eers demos en meeste van die pre-production klaar gedoen in haar eie klein studio en toe saam met Jaco Naudé by Robin Fernie se Scherzo Productions studio gaan opneem. The Bug Song is opgeneem by Wagon Wheels Records. Great albums het great musikante en professionals nodig.

Ek het Andra gevra oor die gebruik van sound effects en of dit gimmicks en party tricks is.
Ek verpes gimmicks en party tricks, om heel eerlik te wees. Al die klanke op elke song is geweldig significant en persoonlik – and the right people will get it. Klanke sit mens in ‘n kamer, in ‘n droom, in ‘n nagmerrie, in ‘n gevoel, in ‘n memory, in ‘n wens… so, ja, klanke maak natuurlik n verskil. Stilte ook. En die intention daaragter en die emosie daarvan nog soveel meer. Ek glo meeste van dit wat mens raak in musiek is die invisible, inaudible aspekte agter die klanke, nie altyd die klanke opsigself nie.” 

Haar antwoord is baie interesting want dit tie in presies met dit wat ek gesukkel het om te verwoord. Ek gaan nogtans probeer om dit uit my perspektief te verduidelik: Die spesifieke klanke en komposisies wat sy gebruik en die vermoë om moods of ‘n sekere gevoel en ‘n boodskap daarmee oor te dra het my laat aanhou luister en toe weer en toe nog ‘n keer. Op elke song op die album maar What If is nog ‘n goeie voorbeeld. I guess great albums het net iets wat jy nie altyd perfek kan beskryf nie. As jy nog nie het nie, gaan luister hierdie album. Dis fokken great!

 

 

 

Deel met jou tjommies!

    RolbeesMusiek het maar ‘n manier om op die regte tyd op te daag – Andra
    Check hom

    Beleef bietjie retail hel en people of Walmart vibes met Superstore

    In Snotstories deur Watkykertjie bydrae1 Eiertjies

    Deur Melt Sieberhagen

    Vanoggend skiet ek gou na die plaaslike supermark toe om katkos te gaan koop. Lourens, die rondloperkat wat ons (en etlike ander mense in die woonstelblok) as sy mense aangeneem het, was van 07:00 aan’t gil en skreeu vir sy snacks. Nie asof daar nie in enige van die ander woonstelle ook vir hom iets sou wees om te eet nie. Nee, ék moes Checkers toe draf. Terwyl ek die mandjie uitpak vra ek of ek sommer sigarette ook kan koop en die vriendelike meisietjie roep vir die knaap agter die kiosk te toonbank om dit aan te gee. Niks nie. Sy roep weer, hy antwoord iets wat ek nie kon uitmaak nie en stap weg. Nodeloos om te sê is ek toe daar weg sonder my smokes. En die knaap wat so ongeërg was, sit nou met ‘n suisende geluid in sy ore van die “As jy jou fokken werk haat is dit nie my skuld nie, nool!” wat ek oor sy skouer gaan ‘fluister’ het waar hy toe gaan staan en kyk het hoe die kondensasie op die blaarslaai vorm.

    Dis nie maklik om in retail te werk nie. Mense is veeleisend en ure is sleg. Pay is min en voordele nog minder. Maar dis regtig nie die klante se skuld dat jy daar is nie. Trouens, meeste van hulle werk iewers anders in dieselfde set-up en kom gee net hulle hardverdiende zak by jou uit omdat hulle moet. Nie omdat hulle wil nie. Almal van ons – kopers tot rakpakkers tot bakkers tot die manager met die vreemde spiral snor – sou veel eerder iewers ander wou wees.

    Soos miskien in Cloud Nine. Die moerse groothandelaar waar Superstore afspeel. Almal sekerlik al kennis gemaak met die “People of Wallmart” www.peopleofwalmart.com – ‘n kykie na die vreemde gedaantes en gediertes wat hulle verskyning in Amerika se super tabernakel van kapitalisme maak. Indien jy nog nie het nie – doen jouself ‘n guns. Enige kritiek wat jy teen jou familie of vriende mag uitspraak, sal taan in vergelyking met die Superzef wat jy daar sien.

    Dit sou maklik gewees het om oor hierdie mense ‘n komedie te maak, want let’s face it – die tekste sou hulleself skryf. Maar “Superstore” gaan nie oor die kopers nie. Dit gaan oor die spannetjie agter die skerms wat die winkel aan die gang hou. En hoe hulle dit regkry, is net ‘n wonderwerk. Superstore is ensemble-komedie op sy heel beste. Die karakters is nie net quirky en off-the-wall nie, maar werklik uitgebrei, volledig en met diepte. Hóé diep is seker debatteerbaar, maar ten minste diep-erig.

    Die twee karakters wat sekerlik die naaste aan normaal is, is Amy en Johna – onderskeidelik vertolk deur America Ferrera (van Ugly Betty)  en Ben Feldman (hy was blykbaar ook al in ander shows, maar ek onthou hom uit Silicon Valley uit). Die reeks begin waar Johna by Cloud Nine begin werk en ons ontmoet die karakters hoofsaaklik uit sy perspektief. Dis nie asof hy nie sy eie deeglike skeut disfunksie weg het nie, maar in vergelyking met die ander is hy so normaal en algemeen soos homofobie in die Moreletta NG Kerk. Die ander karakters wat al ‘n wyle in die Cloud Nine masjien funksioneer, is die eintlike sterre van die reeks.

    Eerstens is daar die bestuurder Glenn, gespeel deur Mark McKinney. Hierdie ou is so clueless en verdwaal soos ‘n poep in ‘n windstorm. Hy’s glo die bestuurder, maar die werknemers stap oor hom soos trust-fund Afrikaners oor die Camino de Santiago. Hy is eng en konserwatief, maar hy volg die corporate handbook tot op die laaste nommer. Dinge mag hom dalk nie aanstaan nie, maar hy probeer dit altyd nugter en regverdig uitsorteer. Onder normale omstandighede sou hy nie naastenby likeable gewees het nie, maar die eerlike cluelessness en geforseerde regverdigheid waarmee hy alles aanpak, maak hom so uniek en likeable, jy wil hom eintlik net nou en dan ‘n drukkie gee.

    Dan is daar Garret, Mateo en Cheyenne (Colton Dunn, Nico Santos en Nichole Bloom). Die een is in ‘n rosltoel, die ander net baie awkard en die laaste enetjie… wel, as die reeks begin is sy pregnant en op die punt om te trou met ‘n ware zefgat, and then things get worse. Die karakters maak hierdie reeks en hulle interaksie is wat dit aan die gang hou en voorstu. Elke episode is ‘n “Bottle Episode”. Vir diegene wat nie weet nie (soos ek, tot ek dit gister opgelees het): Dit beteken elke episode speel in dieselfde omgewing af en draai om die hoofkarakters self, sonder gasspelers wat groot bydraes maak of storielyne voorstu. Dit kom uit die dae van Star Trek toe episodes wat net op die Enterprise afgespeel het ge-label is as “Ship in a bottle”-episodes.
    Te danke aan dié styl en struktuur leer ken ‘n mens die karakters van die begin af, maar daar is in elke episode nog ‘n stukkie inligting wat oor elkeen geopenbaar word. Soms ten goede, soms ten slegte, meestal tot groot vermaak van die kyker. Dis waarvoor ‘n mens soek in ‘n lekker ligte komedie – karakters wat tot jou spreek en met wie jy kan identifiseer (maar nie te veel nie, hopelik…)

    Daar is natuurlik vinnige kykies na die vreemde kopers in so ‘n winkel ook, soos die man met sy kat aan ‘n leash, die kind wat in die middel van ‘n gang sit en poef op ‘n training potty ensovoorts, maar hulle is aanvullend tot die komedie en dryf selde die episodiese intriges.

    Persoonlik het hierdie reeks vir my ook ‘n nuwe held opgelewer: Dina (gespeel deur Lauren Ash). Onthou julle vir Rain Wilson in The Office? Die unlikeable drol wat geen social skills het nie? Wel, maak hom vroulik, bietjie meer hard-core, minder van ‘n drol en meer van ‘n militêre spesialis as dit kom by persoonlike interaksie. Of so iets. Dis ‘n karakter wat amper herinner aan Stephanie Beatriz se Rosa Diaz in Brooklyn 99 (wat ons so rukkie terug gecover het) – net bietjie minder aan die ooglopend sexy kant. Maar ewe veel guts, gusto en balls. In die spreekwoordelike sin, natuurlik. In die letterlike sin is sy ‘n no-nonsense estrogeenmasjien wat nie kak vat van kabouters, kinders, kopers of kollegas nie. En die manier waarop sy dit doen, is hilarious…

    Dis Desember en iewers moet jy tog ‘n blaaskansie vat. Behalwe as jy werk vir ‘n totale Scrooge (of by die Checkers in Kloofstraat, blykbaar). Sit terug en maak tyd vir bietjie ontspan saam met die span van Cloud Nine in Superstore. En al kan jy ‘n Showmax voucher gaan koop by jou plaaslike Checkers (of baie ander winkels), hoef jy nie die plaaslike retail-hel te trotseer nie. Jy kan sommer online ook inteken of selfs deur Internet Banking ‘n voucher koop. Probeer dit gerus en gee Superstore ‘n spin.

    Okay, ek moet nou gaan smokes koop…

    Deel met jou tjommies!

      Watkykertjie bydraeBeleef bietjie retail hel en people of Walmart vibes met Superstore