Check hom

The Steezies – Snorting Lines of Turmeric

In Rolbees Reviews deur RolbeesRek jou bek

In die sewentiger en -tagtigerjare het multi-kulturele Suid-Afrikaanse musiek die sosiale en politieke realiteite van die tyd uitgebeeld. Juluka was die eerste politieke crossover band waarvan ek geweet het. As jy daai tipe musiek (‘n mengsel van maskandi, mbaqanga, westerse folk, pop en rock) gemaak het in die tagtigerjare was jy geteiken en meeste van jou tunes was verban op radio en TV. Crossover bands in SA het die verantwoordelikheid aangeneem om verskillende mense bymekaar te bring met live shows en die wette van die tyd is konstant getoets. Dit was maar net deel van die pakket gewees. Die regering kon nie al daai lekker musiek van ons whiteys af weghou nie, though.
PJ Powers se Jabulani en Juluka se Kilimanjaro en Fever is vir ewig deel van my laerskool memories en alhoewel die songs nie ‘n direkte politieke boodskap gehad het nie, het dit wel ‘n onderliggende boodskap tuisgebring: die onnatuurlike illusie van geforseerde homogeniteit en segregasie. As ek reg onthou was Ladysmith Black Mambazo se Homeless nie oorspronklik geskryf met armoede in mind nie, maar gooi Paul Simon saam met Zulu Isicathimiya musiek en verkoop dit in Apartheid SA en ewe skielik verander die hele boodskap! Ek weet dit het deel geword van mense wat dit geluister het se psiges tot vandag toe nog. No doubt. Ek was nog nie eens elf jaar jaar oud nie en ek kon die fyner nuanses in die musiek aanvoel. Alhoewel ek die Concert in the Park (live at Ellis Park, Johannesburg) opname eers onlangs behoorlik geluister en gesien het, was ek nog steeds verbaas hoe wit Suid-Afrikaners in 1985 al die swart en crossover musiek van daai tyd in die publiek omhels het. Hierdie was nog voor die Voëlvrybeweging en Brenda Fassie, Steve Kekana, Via Afrika, éVoid, Petit Cheval en Sipho ‘Hotstix’ Mabuse-hulle was almal daar op Ellis Park. Hier is my favourite clip. Check hoe kakbaie mense was daar!

Maar in hindsight was daar glad nie genoeg crossover artists wat kommersiële sukses behaal het die afgelope paar dekades nie en behalwe vir die musiekindustrie wat redelik traag was in die vroeë jare het dit ook te make gehad met die verdeling wat in ons samelewing voorgekom het en nou nog oral te sien is. Verder affekteer die verwysingsraamwerk waarbinne jy grootword en die musiek wat jy geluister het toe jy jonger was, vir seker jou musieksmaak later in jou lewe.

Is crossover musiek net suksesvol as dit polities is? Nee, glad nie. Ek dink dit gaan meer daaroor om die regte klanke te vermeng en die regte attitude in die musiek uit te beeld. Mango Groove en Freshly Ground het wel heel later op die scene verskyn en was/is nie politiese bands nie. Maak geen fout nie, dis nie ‘n maklike genre om sukses mee te behaal nie. Dis nog moeiliker om daai sweet spot te kry wat, across the board, in verskillende Suid-Afrikaners se musieksmaak val. Dan moet mens ook onthou dat baie van die SA musiek wat deesdae populêr is nog meer apart onder wit en swartmense in verskillende rigtings ontwikkel het sedert die tagtigerjare. Ek moet self erken – ek is seker out of date met al die nuutste style wat swartmense luister vandag en alles val nie noodwendig in my persoonlike smaak nie. However, as kunstenaars dit reg doen kry ek fokken hoendervleis.

Wat my dadelik opgeval het van The Steezies se tipe crossover musiek is dat, alhoewel van die tunes se inherente boodskap in ons land se swaarkry en sosiale probleme gegrond is, dit nie net om rasseversoening draai nie. Dis ook gefokus op die viering van individuele vryheid. Hulle songs Mina en Khululeka is vir my die beste voorbeelde. Dis pret musiek vir enige mens maar met ‘n kief boodskap. Luister bietjie na Tshisa Nyama en try om nie jou voet te tap nie, Fanie. Ja, swartmense word gestereotipeer as non-individualiste, en word oor die algemeen gesien as te kultureel kollektief. Witmense word weer gesien as individualiste wat in groepies laertrek teen swartmense. In sekere opsigte is die stereotipes waar, maar dis nie ‘n absolute waarheid nie en kunstenaars wat raakpunte kan gebruik en deel maak van hulle musiek sonder om dit te direk uit te wys, kan berge versit. The Steezies kry dit goed reg. Ek dink hulle het die potensiaal om met musiek verskillende kulture en mense nader aan mekaar te bring. Het ons almal vergeet van empatie of wat de fok, huh? Jirre, ek is ook al gatvol vir al die vervreemding en beledigings wat mense (wat mekaar nie eens ken nie) op social media mekaar toesnou. In die regte lewe fok ons almal net voort in ons eie rigtings in. The Steezies het nie net tunes nie maar ‘n plan van aksie en is besig om ‘n musiekfees te beplan wat daarop gerig is om mense van townships in Kaapstad met die ander klomp privileged Kapenaars bymekaar te bring. Check bietjie hierso. Hulle noem dit die We Are One Festival en dit gaan in hierdie jaar sometime plaasvind.

Musiek is een van die mees effektiefste maniere om mure af te breek en kulturele en sosiale samehorigheid te bewerkstellig, so hoekom was daar so min concerts soos die Concert in the Park in 1985 oor die dekades? Antwoord jy maar daai een self…

Ok, ek het die musikale analise vir heel laaste gelos want dis nie maklik om hierdie band te pigeonhole nie. Ek probeer mos maar altyd. Ek kan ‘n klein bietjie van die ou Mascandi kitaar en Mbaqanqa invloed hoor. Daar is hip hop, African jazz met Latynse invloede (daai lekker funky ska trompette), funk, pop en rock musiek. The Steezies het ‘n groot verskeidenheid bestanddele in hulle resep en hulle het iets beet wat ek hoop hulle gaan aanhou ontwikkel. Of dit ‘n breër groep Suid-Afrikaners, dwars oor die land, se aandag gaan trek… well that remains to be seen…

Deel met jou tjommies!

    RolbeesThe Steezies – Snorting Lines of Turmeric
    Check hom

    Vat Vyf! Week 19 van 2018 – Checkers haat jou ma!

    In Wat is nuus? deur PK MalherbeRek jou bek

    1) Ek fokken slaap soos ‘n klip wetende dat die DA vir my belange veg. Ek weet byvoorbeeld as ek sterk voel oor waar ek wil parkeer, kan ek die DA nader. Want diefokweet, kan die bliksems oor meer kinderlike kak baklei as dit? In the left corner, Johan Stander, DA stadsraadlid. En (aangesien dit die DA is) in the left corner, Gert Niehaus, wat in Oktober 2016 nog DA kollega van Stander in George was. Die twee kolossale fak-nats het ‘n meningsverskil gehad oor ‘n parkeerplek op die munisipale parkeerterrein. Toe stamp die een die ander blykbaar en voor jy kan sê “Jou-ma-se-gwar,” het dit lelik geraak. Die saak is uiteindelik hierdie week in die hof aangehoor en Stander is vrygespreek van enige aanklagte teen hom. My gunsteling quote oor die hele gedoente is die volgende vanaf Stander: “Dit was 19 moeilike maande gewees. In die 19 maande het ek ook geleer van my gesin, my familie, vriende, professionele sakelui en medekollegas wat by my gestaan het.” Eat your heart out Joan of Arc.
    2) Die EFF kon hierdie week gemaak het wat hulle wou, maar hulle sou gesukkel het om die media-sirkus rondom die DA te troef. Dames en Here, ons stel bekend Patricia de Lille. Die DA se Top 3 treffersparade van redes hoekom hulle van haar ontslae wil raak het out of nowhere a nuwe entry hierdie week gehad, straight in at number 1. De Lille het in ‘n radio-onderhoud op 702 haar voorneme bekend gemaak dat sy sal bedank. Fok. Ten minste het sy nie oor ‘n parkeerplek baklei nie. Nietemin, die DA besluit toe om haar lidmaatskap hieroor op te skort. Dieselfde DA wat hierdie week erken het dat sommige beweringe wat senior partylede oor De Lille gemaak het oor haar beweerde betrokkenheid by wanbestuur, was vervals. Moet bieg, daar is tans ‘n sterk Mmusi van wantroue in die amptelike opposisie se grip op reality.
    3) Koerantopskrif van die week moet gaan aan die siek bliksem by The Star wat met hierdie juweeltjie opgekom het: “Mine launches probe after shift manager is fingered.” #sulkegiggelonbeheersd. Dit, na aanleiding van die feit dat die mynmanne by die Sibanye-Stilwater Myn blykbaar mynwerkers viktimiseer wat klik op hulle as hulle geforseer word om ondergronds te gaan wanneer toestande onveilig is. Regtig mense. Ek gaan weekliks ondergronds en ek kom niks oor nie. Niemand weet eers van my geheime identiteit as spioen vir di… uhm… ek bedoel… uhm… fokken lekker weer wat ons tans het of hoe?
    4) Checkers het hierdie week die moeder van alle sosiale media aanslae geface. ‘n Foto geneem in een van hul winkels het Moedersdag promosiemateriaal met idees vir die spesiale dag gewys bokant ‘n display met skoonmaakmiddels. Die winkel se verweer is dat hulle besig was om die actual geskenkidees nog te skuif na die rak toe toe iemand die foto geneem het. Whether that’s true or not, ek het bietjie in my mond gekots oor ons fokken mensdom se beheptheid met skok en weersin oor onbenullighede. Prioriteite fokkers. Soos parkering. Is daar parkering buite die Checkers? Is dit net vir die DA of enige politieke party? Is dit net vir een spesifieke DA persoon of kan enige DA persoon (Patricia de Lille uitgesluit) daar parkeer? Pffft.
    5) Die man wat as die kern van die VSA se openbare beeld gesien word, ene Donald Trump, het hierdie week aangekondig Amerika onttrek hom aan die 2015 Iran-ooreenkoms waar Iran ingevolge die ooreenkoms ingestem het om sy kernaktiwiteite af te skaal as streng ekonomiese sanksies teen die land opgehef sou word. Trump het ook genoem hy sal die hoogste vlak van sanksies weer teen Iran instel en het ander lande gewaarsku om nie die Iranse regering te probeer help nie, want anders sal hy wat Donald Trump is, ontplof. BOOOM! See what I did there? Hallo? Iemand daar?

    Deel met jou tjommies!

      PK MalherbeVat Vyf! Week 19 van 2018 – Checkers haat jou ma!
      Check hom

      Krysten Ritter – Woensdag se warm bokkie

      In Warm Bokkies deur griffinRek jou bek

      Krysten Ritter. Met haar vol lippe en swart hare speel sy dikwels in rolle van karakters met twyfelagtige moraliteit. Vat byvoorbeeld haar mees bekendste rol as Jessica Jones en meer onlangs in The Defenders (ook Marvel en ook as Jessica Jones) waar sy ‘n tipe anti-hero is met ‘n flesvatprobleem. Sy het ook rolle gehad in Breaking Bad asook meer girlie tipe reekse soos Veronica Mars en Gillmore Girls.

      Tit-bits:
      Sy het in Pennsylvania grootgeword op ‘n plaas maar is nooit toegelaat om perd te ry nie, so sy het ‘n koei genaamd Jake gery.
      Sy date tans guitarist, Adam Granduciel van die band The War on Drugs
      Sy speel guitar en sing in ‘n New York band genaamd Ex Vivian:

      Sy het ‘n Webby Award gewen vir best actress vir haar rol in Jessica Jones. Conan O’Brien het haar acceptance speech vir die Webby Awards geskryf. ‘n Volle 5 woorde: “Thank you, thank you. Thank.”
      Om vir Conan dankie te sê vir die moerse speech wat hy ir haar geskryf het, het sy vir hom ‘n beanie gebrei. Fokken weirdos.


      Deel met jou tjommies!

        griffinKrysten Ritter – Woensdag se warm bokkie
        Check hom

        As jy niks goeds het om oor iemand te sê nie… kom sit hier langs my…

        In Snotstories deur griffinRek jou bek

        deur Melt Sieberhagen

        Van kleins af leer jou ouers jou om nie lelike dinge van ander mense te sê nie. ‘n Ongevraagde opmerkings oor die omtrek van ‘n tannie se agteraansig of ‘n oom se skewe tande wat soos skaam, geel spokies onders sy besemsnor uitloer, sou jou sommer vinnig ‘n stewige teregwysing (en dreigement rakende herhaling) besorg.

        Soos jy ouer word besef jy dat die instruksie nie ewe van toepassing is op jou ouers self nie en dat jy dit eintlik net nie voor die betrokke mense moet sê nie. Een of twee oordeelsfoute later leer jy dat jy ook versigtig moet wees vir wie jy dit sê. Dit kan steeds by die persoon ter sprake uitkom, selfs met ‘n bietjie meer om die lyf, te danke aan die persoon in die middel wat die geleentheid gebruik om sy eie opinie ook in die mix te gooi. Jy is mos reeds daar om die punch te vat. So jy leer baie goed hoe om seker te maak jou eerlike opnies kry darem lugtyd, maar met die nodige bepalings en voorwaardes van die sosiale kontrak.

        Gelukkig is ons deel van ‘n ewig aanpasbare spesie.
        Partykeer kry jy die geleenteid om ‘n verdoeselde belediging iewers in te werk.  Soms as deel van ‘n kompliment, maar een met ‘n voetnota wat almal herinner dat niemand ooit so wonderlik is as wat almal wens hulle was nie. Dis daai heildronk vol eufemismes wat in ordentlike geselskap van jou verwag word, maar met die enkele druppel waarheid wat die wyn so ‘n lekker gal nasmaak gee. Gelukkig is daar nog wyn, so dis eintlik alles in die haak.

        Die ‘roast’ kultuur vat hierdie beginsel en pimp die negentien duim powdercoated mags uit hom uit.
        Die Friar’s Club in New York het ‘n lang en trotse tradisie van roasts waar lede met ‘n deeglke skrobbering vereer word. Die klub het in 1904 begin toe teatermense in name uitgeruil het van mense wat verneuk en konkel met gratis kaartjies na teatershows. Bietjie soos ‘n ou in Eldoraigne met ‘n bodybuidling-blog wat probeer om free tickets Oppikoppi toe te score as ‘n blogger. Blykbaar was dit ‘n lang lysie, want die word toe sommer ‘n fancy affêre met hulle eerste huldigingsete vir Oscar Hammarstein. ‘n Lekker party met ‘n verskoning om n glasie te lig en iemand te ‘toast’.

        Deesdae bestaan die klub hoofsaaklik uit komediante en ‘n paar ander bekendes. Die grapjasse het 1950 vir die eerste keer die lekker woordspeling tussen ‘toast’ en ‘roast’ ontdek en Sam Levinson en Joe E Lewis was die eerste ouens om te luister hoe hulle beuel geblaas word terwyl dieselfde beuel tergelykertyd sonder vaseline in ‘n donker plek opgedruk word ook.

        Dean Martin het met sy televisiereeks “The Dean Martin Celebrity Roast” in die 70’s die konsep deeglik laat posvat by die publiek, maar eintlik was dit nog altyd veronderstel om ‘n intieme affêre te wees. Daar’s legendes oor van die dinge wat al gesê is by van hierdie aande, maar bewyse is min. Hier en daar kan jy dalk ‘n lekker stukkie soos hierdie uitkrap:

        Maar dis eintlik nog ordentlik (VHS kwaliteit taal op die beste.) Deesdae se roasts is ‘n ernstige R18 besigheid. In 1998 het Comedy Central begin om die Friar’s Club se roasts uit te saai en toe hulle dit sommer self begin reël, toe skop dinge in ‘n hoë rat in. Die Comedy Central Roasts van die afgelope twintig jaar het al ‘n paar juweeltjies opgelewer. Daar’s ouens soos Jeff Ross – ook bekend as The Roastmaster General) wat hulleself daarmee ingegrawe het die jaarlikse roasts het ‘n groot besigheid geword. Dis dalk kinderagtig, dis dalk bietjie gemeen, dis amper gewaarborg om kru te wees, maar dis snaaks. Verloor ‘n paar minute van jou lewe hier

        en hier

        Dan skop jy terug en skakel in vir ‘n bietjie plaaslike punches bo, onder en hard op die belt. Met Comedy Central wat die plaaslike bedryf ‘n moerse boost gee in terme van blootstelling en werk vir plaaslike komediante (insert swak verdoeselde skimp emotikontjie hier), het hulle ook een van hulle mees suksesvolle Amerikaanse konsepte gebring en dit ‘n Suid-Afrikaanse geur gegee. Nie boerewors en bobotie nie, meer brannas-briekmerke en brandende tyres.

        Die eerste slagoffer was Neil Diamond, met ‘n ou van Pretoria in ‘n uitgewaste blou suit wat sy body double vir die aand was. Die gehoor het uitsluitlik uit sy eie kinders bestaan. Een van die beste lines uit daardie roast was met komplimente van Casper de Vries: “They were talking of making Steve Hofmeyr’s book Mense van my asem a prescribed book at the Avril Elizabeth Home, to which the kids replied ‘We are mentally handicapped, not fucking braindead!’

        Toe is dit Kenny Kunene se beurt met die vuilgat Brit Jimmy Carr as die roastmaster. Persoonlike gunsteling: “PJ Powers is here. She famously sang at the opening ceremony… of the Boer War.”

        Nou is dit die beurt van Somizi. Met ‘n paneel wat bestaan uit mense soos ons. Gewone mense wat jy langs mekaar by ‘n braai sal kry. Jy weet, soos Kurt Darren en Fikile Mbalula. As roastmaster moet Gareth Cliff probeer om die toutjies bymekaar hou. Soos sy loopbaan. (Hey, ek like hierdie roast besigheid!) En dan is daar Somzi. Nataniël vir die nuwe millenium. Behalwe, meeste wit mense weet actually wie Nataniël is. Hierdie bra is nie bang om punches te vat nie, want hy deel hulle al lankal uit. Die shots vlieg hoog en hard en dit lyk asof Schalk Bezuidenhout dit own met ‘n vraag oor Somizi se bitter jong aanstaande: “Dit you pay lobola in Zoo Biscuits?”

        As jy klaar die koffie van jou keyboard afgevee het, kan jy selfs kyk of jy die klappe sou kon vat met die “burn generator”.
        Gee dit ‘n spin en kyk of jy dit kan vat.

        En kry vir jou so stukkie free Showmax as jy nog nie het nie… Jy kan vir 14 dae verniet deur ure en ure se kykgenot trawl en besluit of jy wil aansluit teen R99 per maand. Kanse is goed dat jy jou subscription sal wil hou…

        Deel met jou tjommies!

          griffinAs jy niks goeds het om oor iemand te sê nie… kom sit hier langs my…