Check hom

‘n Dubbel dosis dokters (waarvan een ‘n dosis)

In Snotstories, Uncategorized deur Watkykertjie bydraeRek jou bek

Deur Melt Sieberhagen
Dalk het jy die updates op Facebook gemis. Daardie wonderlike brokkies nuus wat jou meedeel dat dit koud is. Die jaarlikse “Sop is nie regte kos nie” debatte wat opvlam. ‘n Herhaaldelike hunkering na die sonnige somersdae toe al die updates gegaan het oor hoe warm dit is.

Dis reg, Maats! Winter is hier. <Insert stupid Game of Thrones reference>

Behalwe vir al die foto’s van ryp wat wit op grasperke sit en kinders met musse, serpe en moffies, is daar ook ander winterverwante verrassings wat voorlê: Snotsiekte. Die kanse is uitstekend dat jy platgetrek gaan word met enigiets van ‘n ligte kopverkoue, tot ‘n meer serious longkwaal met ‘n fancy naam. Daar’s klaarblyklik ook nog vark- en voëlgriep daar buite, so die pryse wat jy in die hoes, hyg en snuffel-lotto kan wen, is legio. Nie dat enigiemand ‘n actual siekte toegewens word nie. Trouens, hopelik spring almal dit hierdie winter vry. Maar kom ons wees realisties. Jou kanse om dit te mis, is skraal.

Dalk is jy die presteerdertjie wat al in April jou griepinsuitings gekry het. Of jy het die gestel van ‘n os en word nooit siek nie (behalwe nou vir daardie infeksietjie, maar let’s face it – jy’t dit al in 2003 in Drop Zone gekry en tot dusver het niks afgeval nie). Dalk is jy net gelukkig. Die res van ons maak maar reg vir ten minste ‘n paar dae met Med-Lemon, paracetemol en alkohol-inname wat beperk word tot die 8,4% in jou gunsteling hoesstroop.

Daar is geen wenners in hierdie siekte-speletjie nie. Behalwe miskien die ouens wat gelukkig genoeg is om ‘n vroulike huismaat met sterk moederlike instinkte te hê wat hulle borsies met Vick’s insmeer. Of die regtig gelukkige ouens wat die kans kry om hulle huismaats se borste met Vick’s te smeer.

So, as jy klaar by die dokter was en jou eie vernuf gebruik het om die 11 op jou siekbriefie self te dokter om soos ‘n 17 te lyk, sak jy op die couch neer, pop jou pille, drink jou teetjie met gemmer, heuning en sonbesie (of whatever hierdie seisoen se wonerkuur is). Nou wat nou? Wat van nog ‘n bietjie dokter-dokter? (Nee, nie daai tipe nie, jou siek bliksem. Los nou jou huismaats uit).
Dr Frasier Crane
Vir ‘n sitcom uit 1993 uit, het Frasier ongelooflik goed verouder. Die jokes is nog steeds snaaks. Min dinge uit die 90’s uit is vandag nog genoeg om jou hardop te laat lag. Wel, min dinge wat bedoel was om snaaks te wees, anyway.

Frasier Crane is ‘n psigiater wat na ‘n klomp jare in Boston (en so 200 episodes op Cheers) terugtrek Seattle toe waar hy ‘n woonstel met sy pa (Martin), en die se hond, Eddie) deel. Ons praat nou nie hier van ‘n tweeslaapkamer Sunnyside setup met kakkerlakke wat drugs verkoop en Nigerians wat onder jou wasbak bly nie. Properse penthouse vibes. Die ou is immers ‘n kopdokter. Sommer op die radio ook.

Niemand sal hom maklik daarvan beskuldig dat hy al die geheime van goeie psigiatrie sommer net so op die lug weggee  en ander praktisyns se pasiënte afrokkel nie. Trouens, hy is effe van ‘n windgat met ‘n stewige dosis pretensie. Dit is juis sy neus-in-die-lug benadering tot alles wat dit soveel lekkerder maak as die producer van sy show (Ross) hom met ‘n lekker skop in die spreekwoordelike privaatpraktyk aarde toe bring.

Spin-offs van suksesvolle sitcoms kom nie maklik die mas op nie. Om een karakter uit ‘n ensemble te haal en op sy eie in ‘n nuwe wêreld te laat rondspartel, is amper so goed soos om vir Bekende Rugbyspeler (insert name of choice) te vat en hom op striker vir Orlando Pirates te laat speel. Maak nie saak hoe talentvol die ou is nie, dis nie meer sy game nie en hy lyk soos ‘n ou wat net heeltemal te hard probeer. Hoofsaaklik omdat hy besig is om te hard te probeer.

Frasier is een van die uitsonderings.

Een van die groot redes was beslis dat die show nie net om Frasier te laat draai nie. Sy pa, die hond en die producer is al klaar lekker karakters wat Frasier opdraande gee. Maar die twee wat almal verbaas het, was aanvanklik nie eers deel van die show nie. David Hyde Pierce het in die rol van Niles, Frasier se nog meer pretensieuse, angstige en all-round sosiaal wanaangepaste broer, ingestap en dit 100% sy eie gemaak. Frasier sou aanvanklik nie eers ‘n broer gehad het nie en Pierce het die rol gekry omdat hy baie na ‘n jong Kelsey Grammer gelyk het. Om rol te kry wat spesiaal vir jou geskryf is, is seker ‘n goei plek om te begin, maar ‘n mens moet die ou krediet gee: Hy’t dit ge-own. Sommer ‘n klomp goue beeldjie daarvoor gekry en alles. Die knaap is regtig snaaks. Check’it uit:

Niles raak ook sommer in die eerste episode verlief op sy pa se inwonende verpleegster, Daphne. Sy’s ‘n semi-psychic meise van Manchester af wat nie terugstaan vir die knorrige pa en sy twee stok-in-die-hol seuns nie. As Niles haar sien raak hy soos daai mediaprefek op laerskool wat sy eerste hormonale fluktuasies en die biblioteekjuffrou se netjiese stel ensiklopedieë gelyktydig opmerk en kombineer om in ‘n stamelende ploert te verander elke keer wat sy net in sy rigting kyk. En dan heeltemal te lank vat om die boekie in die agterste stoorkamer te gaan bêre. Die Niles-Daphne storielyn hou vir die hele reeks (11 Seasons) en raak net al hoe snaakser.
Dis die hele ding van Frasier. Dis 25 jaar oud en is nog steeds snaaks. Min sitcoms het ‘n rakleeftyd lank na hulle eerste uitsending. Frasier is een van daai. Soos Friends, Seinfeld en Orkney Snork Nie. Die karakters is funny en die jokes gaan oor hulle en hulle omgang (of tekort daaraan) met ander mense. Die ouens is funny, die girls is funny en nog sexy ook. Glad nie poppies nie. Meisie wat jou sal bliksem as jy nie die deur vir hulle oopmaak nie. O ja, en die hond. Die hond is die ster van die show. (Behalwe vir al hierdie klomp celebs wat ook daarin was:

Frasier was vir amper 300 episodes Kelsey Grammer se lekker vet meal ticket, so hy’t ‘n stewige rock’n’roll leefstyl aangevat (nie sleg vir ‘n bles ou in sy middel 40s nie). As jy iewers in season 4 die episode kyk waar Niles die radio show oorneem, moenie dink dit was ‘n slim storielyn nie. Dit was noodsaaklik. Die doktor self was net gou vir drie weke Betty Ford clinic toe nadat hy sy kar deur ‘n doringbos geflip het. ‘n Voorliefde vir cocaine en ‘n six-figure salaris is nooit ‘n goeie kombinasie nie.

Dr Gregory House. MD.
‘n Ander dokter met ‘n voorliefde vir verdowingsmiddels kry ons aan die ander kant van Amerika – New Jersey, by ‘n regte egte hospitaal. Met regte egte siek mense. En wow ‘siek’ is ‘n understatement. Mense kry vreemde siektes en House is die enigste ou in die wêreld wat kan uitfigure wat hulle eintlik makeer. Verkieslik sonder om self met hulle te werk. Hy verkies om nie sy pasiënte te ontmoet nie, want hy’s nie juis mal oor mense nie. Wat okay is, want mense is ook nie juis mal oor hom nie.

Hy’s nogal ‘n drol. Maar ‘n briljante een. Hy ondersoek en krap en delf en breek gewoonlik iewers in en ruk ‘n haas uit die hoed (of  lintwurm uit die galblaas) om alles op te los. Soos ‘n mediese Sherlock Holmes – waarop House ligtelik gebaseer is.  Sy huisnommer is 221B – Sherlock is 221B Baker Street. House se beste tjommie is Dr Wilson. Holmes s’n was Watson. Daar’s seker nog meer obvious hints, maar ek kan dit nie uitfigure nie, want ek’s nie House nie.

Die mediese stuff is ook nooit boring nie. Van die weird buitepasiënte wat as comic relief ingespan word, tot die hectic tranetrekker siektes wat mense op hulle knieë (en House op sy stukke) het. Dis ‘n hengse kick as jy ‘n vreemde siekte herken. Dalk omdat jy ‘n mediese student gedate het. Jy’t dalk glomerulonephritis geleer met laataand swotsessies toe jy nog gedink het dit sal haar help om haar graad te kry. Dan kan sy dalk ‘n werk kry en nie net die hele tyd op jou nek lê nie. Dalk. Maar tien teen een nie (Just saying). Of iemand in jou familie het dalk Strümpell-siekte. Maar nie Lupus nie. Dis nooit Lupus nie.

House is ‘n likeable asehole. Met ‘n unieke lewensfilosofie. Ek sou dit so opsom: Dis okay om ‘n drol te wees. Maar net met goeie rede. As dit die enigste manier is om ‘n situasie te hanteer, go for it. Waar rede, mooipraat en geduld vaal, span die osse van moerstrip, snedig, sarkasties en windgat voor daardie wa en trek hom teen die bult uit. Slaan die opponerende geraas stom met ‘n vertoning van absolute hardegat vasberadenheid. Met die geraas uit die pad kan jy dan die aandag vestig op dit wat belangrik is. Sodra jy deurdring en jou punt maak/teorie bewys/die tumor agter die oogkas raaksien en dit suksesvol teruglei na die oorsaak van ‘n 64-jarige man se konstante ereksie elke keer wanneer hy ‘n allergiese reaksie toon teen die eucalyptus ekstrak in sy toupee-gom, dan hou jy op om ‘n drol te wees en beweeg aan.

Dis okay om ‘n fout te maak. Hoe anders gaan jy leer? Dit beteken nie jy’t ‘n lisensie vir absolute onverskilligheid en bandelose immersion in kak aanjaag nie. Dit moet die verkeerde afdraaie van jou journey wees, nie die pitstops nie. (Wow, daar gebruik ek ‘journey’. Wat’s volgende – hartsvriende)? Erken dat jy ‘n fout gemaak het. Sê jammer – veral as jy ‘n dol was daaroor.

Die reeks is so goed dat jy nie eers tyd het om te dink aan hoe ongelooflik goed Hugh Laurie doen met sy vertolking nie. My moer, man! Hy was die pasty Britse offisier in Blackadder! Hy’s ‘n properse soutie, maar sy karakterisering is so spot-on en oortuigend, jy besef nie eers hy doen ‘n befokte aksent nie. O ja, en die drugs is hierdie keer die karakter en nie die akteur se probleem nie. Wel, House skiem nie dis ‘n probleem dat hy Vicodin soos Smarties pop nie. As hy so goed is óp drugs, wil ek hom nie sober sien nie.

Gryp ‘n tissue en trek jou teddiebeer nader. Binge jou gat af en verlang so snuif-snuif na die tyd toe jy hierdie shows die eerste keer gekyk het. Kry jouself ‘n bietjie jammer. Maar troos jouself aan die feit dat jy nie meer deur advertensies moet suffer soos die eerste keer toe jy hierdie twee classics gekyk het nie.

Jy kan verniet vir twee weke lank Showmax se trial tydperk ‘n shot gee en hierdie twee lekker reekse hard binge – doctor’s orders!

Deel met jou tjommies!

    Watkykertjie bydrae‘n Dubbel dosis dokters (waarvan een ‘n dosis)
    Check hom

    Strab – Plek van seesand, bier, muskiete en kitare

    In Snotstories deur Watkykertjie bydrae1 Eiertjies

    Fotos & woorde: Katvrou
    Dit is straks geriefliker om na ’n musiekfees te ry. Reis is ’n ander storie. Ry is om die hoek. Oppikoppi, Innibos, Aardklop, daai dinge. Reis beteken minstens nege ure op die pad, dooie boude, vaak capuccino’s by petrolstasies, blaasontsteking van al die knyp (sommige toilette lyk melaats), massiewe petrol- en tolhekskade en ’n stywe nek van slaap teen die motorvenster. Nugter weet hoe die bestuurder moet voel as die arme passasiers so ly.

    Dan is daar nog die slapende donkies in die middel van Jozini se nagdonker hoofpaadjie, die beenvretende middernagkoue, die vragmotors wat van voor af donder en die sinkgat in jou beursie nadat jy vir jou bespreking betaal het.

    Op pad na ’n plek wat al hierdie “trauma” die moeite werd maak. Ponta Malongane, skraps 15 km anderkant die Kosibaai-grens. Elke jaar aan die einde van Mei gebeur die saligste dinge daar vir vier hedonistiese dae.
    In 2003 het 60 skubaduikers van die Ocean’s Ecstacy-klub besluit om musiek by hulle laatmiddagkuiers te voeg. Piet Botha met sy groep Jack Hammer was eerste op die speellys, en Piet doop toe die ding Strab – The Subterranean Rock and Blues Experience. Dis natuurlik ’n kopknik vir Bob Dylan se “Subterranean Homesick Blues”.

    Dis nou 13 jaar en wavragte voortreflike musiekgroepe later – en Strab se plek vir 1 100 mense word binne ure uitverkoop. Want Ponta wink met wit (orraait, dis eintlik beige) sand, ’n blougroen see en 50 musiekoptredes wat duikers en kampeerders vir drie dae met kitare, tromme en kookwarm musiek besig hou.

    Jy benodig ’n viertrekvoertuig om van die grens af by Ponta Malongane te kom, want daardie bulterige sandslang tot in die oord vreet motors wiele en al op. Los dus die sedan by die veilige parkeerplek langs die grenspos en laat die Strab-mense jou met tent, Peaceful Sleep, koelboks en al op ’n lorrie laai. Natuurlik eers nadat jou paspoort met ’n stempel geklap is.

    Dan volg ’n rustige rit op die sandpad tussen verwaaide bome met groen pruike en Bob Marley se “Buffalo Soldier” wat by die venster uitgly. Irie, mon. Sodra jy by Ponta se klein ingang inry, is jy tuis. Jy word by jou kampeerterrein afgelaai en van daar af skrop jy naarstig nes totdat al die tente en kampstoeltjies staan en jou keel van die dors begin kraak.

    Pak eers die muskietgoed uit sodat jy dit later in die donker kan kry. En moenie verbaas wees as die kamp met sy eie monsterspinnekop vier meter van jou tent af spog nie. “Aaa, kyk julle, ‘n golden orb,” sê iemand. ’n Mens vergeet moeilik van die ding terwyl sy elke dag windgat en agtpotig aan verlamde skoenlappers suig.
    Strab lui die Woensdagaand in met ’n strandpartytjie. Elke jaar het sy eie tema en is eintlik al ’n kultusaand. Diegene wat dit oorleef, loop die volgende dag met slinkse flonkerogies en deurmekaar hare rond. Diep tevrede, nes die duikers wat elke dag juigend uit die branders spring omdat daar wéér dolfyne was.

    Die boonste dekkroeg is die Donderdagoggend gereed om die R&R’s te skink en die eerste kitare word ingeprop. Ponta Malongane se rum n’ raspberriedrankies is berug en geliefd (met sy verpligte dubbelskoot rum), en ’n hele naweek se gekuier kleur die mond en tong borrelgompienk. Dis ’n Strab-ding, maar vreemd vir die hardebaarde en spiertiere.

    Die bye drink die drankies se laaste druppels op uit die tientalle plastiekglase wat oopbek in die son sit en bak. Hulle hou die meeste van die R&R’s. Of dit die rum of rooi soetigheid is, niemand vra nie.

    Die musiek is, soos die reggaegroep Tidal Waves sê: “Original music for original people”. Daar is donker folk, rock, blues, lekker parmantige jazz, dan ook Crimson House se gypsy jungle, Tidal Waves se rastarock en verskeie ander genres wat jy op geen ander plek sal kry nie.
    Wanneer die boonste kroeg se verhogie teen sononder die kitare bêre, dan gaan die onderste verhoog se ligte aan. ’n Mens sit op die sand met jou bier en braaibrood terwyl die musiek vlak voor jou met oorgawe en suiwer talent gepleeg word.

    Probeer stilsit wanneer Manouche (kontrabas, viool, drie lieflike gypsy-jazz-stemme), The Dandies (twee swetende manne uit Potch wat die kranse met kitaar en ‘n tromstel laat kraak) en Wolfgang Marrow (vier jonge bluesdissipels uit Bloemfontein), rock dat die sweet en spoeg spat. Dan is daar nog die veteraankitaarman Robin Auld, kitaardominee Albert Frost en die ander kitaarmasjien Mauritz Lotz. Anton Goosen slinger wyn, geelperskes en pampoene tussen die mense in en lag uit sy maag.
    Strab is eintlik ’n slinkse heks wat jou toor om te dans. Sit maar net een keer by Albert Meintjies se voete terwyl hy oor die Namib sing en jy sal self die koors in jou tone voel groei. Die Wasgoedlyn se voortreflike werk is ook te hore, met Riku en Jackie Lätti, Bacchus Nel en die wilde blinde tromspeler, Jean (Tunes) Marais.
    Daar sal lank gepraat word oor die eerste staande handeklapjuigery wat hierdie jaar op die boonste dek beleef is – vir Richard van der Westhuizen. Eers lyk hy verbaas dat amper almal “Tussen Treine” saamsing, dan grinnik hy en sê: “Fok, julle is oud”.
    Kampeer is nie die enigste opsie nie. Daar is rondawels en chalets vir die mense wat gril vir sand en die apies se poef. Die houthutjies in die duikkamp is erg gewild, want jy kan net uit die bed by die trappe afrol en jy’s by die kroeg se trappe. Alles is kruipafstand van die Indiese Oseaan. Waar ook al die penne jou tent vashou, hoor jy die see.

    By Ponta se restaurant kan jy jou etes bespreek lank voordat jy die sleepwa in Gauteng laai. Andersins sluk jy maar blikkieskos, broodrolletjies, bokswyn en Rennies.

    Soggens werk goed om die 2M-bier en muskietlyke uit jou oksels te spoel deur in die bedeesde koel branders te gaan plas. Met die aanloop na die nat strand lyk dit soms asof die krappies vorentoe loop, maar dis blykbaar ’n newe-effek as jy na die Black Cat Bones kyk terwyl jy ’n caipirinha drink. Die ouens in die mediese kamp is gelukkig ook daar om te help met pleisters en pille as jy met die apies slaags raak omdat hulle jou broeke van die draad af probeer steel.
    Baie feesgangers vat die pad na die gehuggie om die draai waar kuierhutte soos Suzy’s Bar hulle drank spotgoedkoop voorsit. Oral kan jy houtvisse, bloupers en geel fraiinglappe, M2M-bierhemde, gypsybroeke met psigedeliese neonpatrone koop en ’n sonbril kry wat jou soos ’n brommer laat lyk. Taaigebrande manne loop rond met broodsakkies vol kasjoeneute in alle geure. Koop gerus, dis goedkoperig.
    Elke hond in Ponta is die kluts kwyt. Kom ewe oopbek en swaaistert nader, maar hap jou dan aan die pols net omdat hy kan. Vryf, hap, vryf, hap. Hulle swartbevlooide pense weerhou jou egter van enige verdere gekrappery.
    Strab gee baie dinge weg. Duik, swem, dans, sing, drink, daai M2M-bier, snorkel, kuier, lag, krap (die muskiete land snags in eskaders) en musiek.

    Wanneer jy die Sondag jouself terugsleep oor die grens huis toe, besef jy Strab vat net een ding by jou.

    Jou hart.

    Piet Botha sing in “Mozambique”:

    Where blue water meets white sand
    The ocean has a name, she is called India
    And the tall trees dance in the wind
    It’s a slow dance, can’t you see
    Ah you beautiful, beautiful Mozambique

    So, elke jaar moet jy op dieselfde dooie boude deur talle tolhekke terugreis om maar net weer jou hart te gaan haal.

    Kuier hier vir meer inligting.

    Deel met jou tjommies!

      Watkykertjie bydraeStrab – Plek van seesand, bier, muskiete en kitare
      Check hom

      Laasweek se zefspotters

      In Zefspotters deur griffinRek jou bek

      Hierdie ou se cabbie online te koop gesien in die Kaap… Lyk of dit op ‘n stadium ‘n Opel kon gewees het
      Neels
      Vir die zef jagter wat alles het
      Bern
      Fokken classy plek
      Deon

      Gee vir die Gupta’s, hulle is juis ‘n pyn in die H0L
      James
      Lekker by die see
      Griff
      Hierdie is eintlik mooi van die zefgeit
      Fok hierdie bitch
      Wanneer jy wil he jou vleis moet vinniger braai, dan pak jy hulle so…
      Bok

      Deel met jou tjommies!

        griffinLaasweek se zefspotters