Check hom

Mieliepop betower en belemmer

In Snotstories deur Watkykertjie bydraeRek jou bek

woorde, fotos deur Katvrou

“Lovey, ek mis hierdie fees vir niks. Beste is, niemand in Joburg weet daarvan nie.”

Jenny Bass lek haar lemmetjie-en-gemmer-yslollie en grinnik. Sy is 66 jaar oud en speel baskitaar vir haar kerkorkes. Die drukverband vir die slegte bloedsomloop om haar linkerenkel skeel haar min; sy het mos haar kierie.

“Flippit, hier’s baie goeie bands. Ken jy die Rolling Dandies? Ek wil die Hellcats sien, ook Gerald Clark, ek’s mal oor die blues, en die Lectric Monks, hulle het daai Mumford-vibe en o ja, my seun sê ek moet net eenvoudig vir Boargazm sien. Hy hou van aliens.”

Agter haar hardloop ‘n seuntjie kaalvoet verby om vir Jonas die feeshond te probeer vang. Jonas dra ‘n oranje Jägermeister-papierhalsband.
Mieliepop 2017, bykans 50 km buite Ermelo, Mpumalanga, in die kampeerplek gedoop Lothair, is pas uitgefees. Dié musiekfees roei astrant weg van die hoofstroom, maar net bykans 2 500 musiekgeesdriftiges kan dit bywoon aangesien die plek ‘n ongerepte kampeerarea is en die eienaar dit so wil hou.

Dié jaar se musiek van 17 tot 20 Maart begin ewe bedeesd op die Saterdagmiddag met die rustige, soet stem van Adele Nqeto. Vroue met hippierokke en meisies met blomkransies en neonpienk rompies dans en blaas soentjies. Kleuters trippel rond en kou spoegerig aan sponskoekies.

En dan, die woeste Maandagnag wat met die varksnorke en waansinnige gebrul van Boargazm se metal-hardebaarde afsluit. Stories loop steeds dat van die rotse op die heuwel gekraak en wilgers langs die klankversterkers by die verhoog se blare oornag verdor het …

Nietemin, soos elke jaar sedert 2011, kampeer feesmense op die welige grasperke teen die hellings weerskante van die meer en sweef behoorlik tussen hul tente en gazebo’s deur van vreugde oor die ruim, skoon storte en toilette. Daar word gebraai, musiek uit motors gespeel, kliphard gesing en dawerend gelag (klank trek mos ver oor die water) – dit als voor sewe-uur die oggend.
Tussenin swem joliges in die tamaai meer, dobber op hul bont opblaasmatrassies, brand bloedrooi in die son, maak ‘n stadige draai in die water op die feesboot waar komediante hulle laat skater en ‘n kunstenaar soms sy akoestiese kitaar speel en ‘n bietjie sing. Die passasiers raak egter effens gespanne wanneer die boot bietjie oorlaai word en dieper sak. Want tussen die bodemplanke deur klouter klein spinnekoppies wat glad nie tevrede is om so skielik nat te word nie.

Ander beklouter die massiewe rotse en kom vol klitsgras terug, verken die watervalletjies en die Rave Cave en gooi ‘n dansie op die Cool In The Pool-dek met sy verfrissende waterspuitjies. Gesonbrilde lywe drink bier in die swembad en die honger feesmense smul pal aan die panini’s van een van die talle kosstalletjies in die Food Village. Daarná dut hulle onder die koeltebome.
Saterdagoggend betrek die jogamense die groot grasperk voor die hoofverhoog met hul bont matjies, soepel lywe en stywe oefenklere. Die dames se downward dog-strek laat die verbygaande babelaas manne se bleek tonge soos gangmatte uitrol.

Die musiek se verskeidenheid trek almal heen en weer tussen die hoofverhoog en die kleiner Willow-verhoog. Hierdie jaar se spyskaart het name soos Tidal Waves, Naming James, Greg Georgiades and The Ultra Natives, Hot Water, Lectric Monks, die kitaarman Jonathan Peyper, Medicine Boy, Desmond and The Tutus, Shortstraw, Urban Village, Ben Day and The Concrete Lions, BCUC, die twee wilde rockers van Hellcats, die Dandies, FuziGish, Barbosa Experience en Vasco Bromada. Diegene wat nie van die groepe ken nie, luister sommer vinnig die gehalte van die groot verskeidenheid musiek raak.

Kyk byvoorbeeld hier na die voortreflike The Dandies. Sit eers jou valhelm op.

Hoogtepunte

  • Die reggae-groep Tidal Waves se lied vir Marikana. Daar word met respek gedans; eerder ‘n gewieg as die gebruiklike bons. Dan ook, die voorsanger Jacob Wulana se dierbare onvermoë om tydens die liedjie “Lekker lekker dans” se “fokof” in die refrein hardop te sê. Want daar’s ‘n blonde seuntjie in die voorste ry, grootoog aan’t luister en hy wil nie sy ore toemaak nie. Jacob gee oor en sê: “Mensê, mensê, dan moet julle dit maar sê so aan die bênnekant. Want Afrekhans isse mooi en pragtagge taal. Ha-la-la.”
  • Die toorkrag in die Kaapse duo Medicine Boy – diep sang, klawerbord en passievolle tromwerk deur Lucy Kruger en Andre Leo doen sang en maniese kitaar. Hulle noem dit “dream noise”. Dit is verstommend hoe hulle almal voor die verhoog met hul naatlose en onbeskroomd sensuele wisselwerking fassineer. Kyk hier na “Together”.

    Vergelyk dan hul dromerige akoestiese weergawe daarmee.
  • Die applous wat die naglug invlieg vir Soweto se BCUC op die hoofverhoog: “It’s not about the red T-shirt, the yellow T-shirt or the blue T-shirt. It’s about us.”
  • Xoliswa Tom, die sanger en tromslaner van HotWater Duo wat Saterdagaand in die yswind met haar somerklere soos ‘n nagtegaal sing en die groot trom klits asof die son net op haar skyn.
  • Warwick van the Hellcats wat ‘n vreemde soort motion sickness by die feesgangers ontketen met sy onvermoë om sy lyf, sy kuif en sy kitaar vir langer as twee sekondes stil te hou. Hier is hulle video “High Noon”.

    Kyk ook na hulle klipharde “Black Wolf”.
  • Tubatsi Moloi van Urban Village se raad aan feesgangers: “When things are tough, do this. Get up, dress up and show up.”
  • Boargazm, die metal-viertal uit Pretoria-Noord. Die bedonnerde diksnaarspeler en daardie grillerige varksnoetmaskers. Die ribkrakende vennootskap van Chris van der Walt se hoofkitaar en Jason Hinch se tromwerk. Danksy hulle sterf niemand van Maandagaand se yswind nie, want almal headbang totdat hul hare kroes en wange gloei.

Feespraatjies

“Check daai vliegtuig is bietjie laag.”
“Dude, dis ‘n drone.”

“Ek wonder of sy toe haar iPhone gekry het.”
“Nee bra, haar body language sê nee.”

Feesganger skreeu vir die bluessanger Gerald Clark: “Het jy gaan swot?”
Sy antwoord: “Hei ek is slim gebore.”

“Oh nee, ons het ge-outrun van onion rings.”

Feesganger toegeplak met sonroom langs die water: “Ek wil nou net soos in inwade.”

“Nee, ons ry nie vandag terug nie. Ons wag vir die groupies. Hê hê hê.”

“Pak julle al op?”
“Nee, net die kombuis.” (Dis ‘n pan, braaitang en braaibak.)

“Hierdie song maak my nou lui, hoor.” (Anneli van Rooyen se “Ek lewe” wat iewers uit ‘n motor speel.)

“Man ek shower eers later, ek stink nog nie.”
“Ja dit sal nie die chicks aan die begin pla nie, maar jy gaan al hoe grosser raak.”

“Ek gaan jou bliksem want jy kots op my skoene.”

“We played this necrophilia song at White Mountain. Never got invited back.” (Jay Bones, sanger van Rambling Bones.)

“Jy klink nou soos my ma, behalwe jy is lelik en meer fun.”

“Dude, kyk die die mis op die water.”
“Ek sien niks. My oë werk nie meer nie.” (Die oggend ná Boargazm.)

“All those muggies gave me some protein.”

“Ek’t nie meer geld vir die tollgates terug nie.”

“Vat jy jou trui huis toe? Maar daar’s Jägermeister op. En ‘n gat in die arm.”

“OMG, I want to live here.”

“Daar is twee soorte mense in die wêreld: dié wat bacon eet, en liegbekke.”

“Ek het dit gemis, maar gehóór.” (Deathrettes se metal-kitare wat vroegaand oor die feesterrein gebulder het.)

“Jy lyk vars soos ‘nblommetjie, bra.”
“Hurrgggh. ’n Hond is dood in my mond.”

Ma: “My kind, jy moet jou talente beter gebruik.”
Seun (45 jaar oud): “Ma, paartie is my talent.”

“Hoekom’s die paddas so stil?”
Iemand breek ‘n harde wind op.
“Seker besig om muskiete te vreet.”

“Ons het probeer vry, maar dit was soos stoei in die donker.”

“Julle gaan nie glo nie, daar’s ‘n lama by die boonste bungalow!”
“Dude, jy moet genuine nou stop met daai tequila.” (Daar was ‘n kampie met ‘n paar skugter alpakkas op die plaas langsaan.)

“Ek sal my eierstokke gee vir ‘n perfekte gat soos daai girl.”

“Ek was so moeg ek moes myself in die maag slaan om wakker te bly.”

Mieliepop is ‘n heerlike verslawing. Die mooi stilte van die meer, die watervalletjies, die kronkelpaadjies tussen die rotse, die algemene gemoedelikheid ten spyte van die lyfopeenhoping by die storte en die OTM wat net soms aanlyn is, die heuwels, die sagte grasperke en die puik musiek.

Al hierdie dinge belemmer die meeste feesgangers se wil om ooit weer kantoor toe te gaan. Vir ‘n collection van so 220 fotos van hierdie jaar se festvial, gaan check gerus die die Watkykjy Facebook album uit en join sommer die page.

Deel met jou tjommies!

    Watkykertjie bydraeMieliepop betower en belemmer
    Check hom

    Die Springbok Nude Girls se documentary is uiteindelik online!

    In Snotstories, Watkykjy Reviews deur griffin1 Eiertjies

    Die Springbok Nude Girls het die Suid-Afrikaanse rock scene in 1994 vir ewig verander. Arno Carstens, Francois Kruger, Theo Crous, Arno Blumer en Adriaan Brand het eiehandig ‘n ongeëwenaarde genre geskep wat moeilik in ‘n bokise geplaas kan word. Hierdie tipe movement (for the lack of a better word) het vanuit Stellenbosch die fondasie gelê vir wat later die Bellville rock scene sou inspireer – ouens soos Fokofpoliskiekar, Van Coke Kartel en dies meer wat weer op hulle beurt weer ‘n nuwe wave geskep en inspireer het, amper 10 jaar later.

    Springbok Nude Girls het basically dieselfde jaar ontstaan as wat Suid-Afrika in ‘n demokrasie verander het en daar ‘n gevoel van vryheid oor Suid-Afrika gespoel het. Miskien was dit ‘n valse gevoel van vryheid, maar vanaf 1994 rond en vir die res van die 90’s, was daar ‘n tipe optimisme wat die jeug kakhard laat partytjie het. Dis half vreemd dat die Nudies nooit regtig in politiek belang gestel het of dat dit enigsins ‘n buiging in hulle lyrics gemaak het nie. In die briljante documentary, bloot getiteld The Springbok Nude Girls praat Arno Carstens wel oor hoe hy deel was van die laaste groep unlucky fokkers wat deur die ou kakiebroekregering forseer was om army toe te gaan. Dit een van die harde realities van daardie tyd, vir julle kindertjies wat skiem Facebook is die regte lewe. Ouens was either kakbang vir die army of het blot net die kans gesien vir die bullshit nie. In die doccie vertel Arno byvoorbeeld hoe hy die weermag se enlisters een oggend getune het dat hy gay was, kakbaie drugs doen en die duiwel aanbid. Die oom het hom vertel dat hy 18:00 dieselfde dag weer moes terugkom. Arno het sy deuntjie verander en die oom vertel dat hy maar sal army toe gaan, want sy pa sal hom opfok as hy dink dat hy gay is, drugs vat en die duiwel aanbid. En daar het bietjie song wirting plaasgevind gedurende daardie tyd, alhoewel die gebeure dit nie noodwendig inspireer het nie. Die naaste waaraan die songs aan apartheid kom is met Blue Eyes, wat  – en jy sou dit fokken nooit geraai het tensy jy die doccie check nie – handel oor gesinsmoord as ‘n gevolg van Apartheid se post traumatic bomskok. Grim kak.

    Dit is wat hierdie documentary so befok maak. Jy skiem jy maak uit van ‘n band wat vir meer as 20 jaar af en aan op die scene is en dan pop daar sulke onverwagse puisies uit. Director, Michelle Pretorius het ‘n moerse goeie job gedoen en ‘n netjiese koherente paadjie geloop met die ouens se time line. Ek het byvoorbeeld nie geweet dat hulle eerste breakthrough gekom het as opening act vir Johnny Cleg in die Neelsie in Stellenbosh nie.

    Die band de storie loop reg deur van hulle eerste self-funded album, Neanderthal 1 wat hulle basies in ‘n kakhuis record het tot by fancy recording sessions in New York met van die legitste mense in die besigheid. Die ouens gesels oor hulle eerste oorsese gigs in Londen in 1997 en hoe hulle van daar af plekke soos België en Duitsland getoer het. Dis lekker om te sien dat een van SA se mees iconic bands se early day jam sessions, gigs en travel footage op VHS vasgevang is. Sulke oud en nostalgies. Dit maak dit meer personal vir die kyker en is beslis ‘n nalatenis vir SA rock geskiedenis. Dit laat jou terugdrink aan die heel eerste keer toe jy hulle live gesien het en dit maak jou lus om hulle musiek te revisit en en ‘n goeie Nude Girls luistersessie in te sit. Iets wat ek jou in elk geval sterk aanraai om sommer vandag te fokken doen.

    Die doccie raak ook aan die Nude Girls se unieke skryfproses en Arno Carstens se onortodokse metode of benadering tot song writing – weereens iets waarvan die meerderheid van ons onbewus van was. Daar is interviews met radio DJs, record executives, ander musos, joernaliste, vriende, prokureers en wie ookal deel was van die scene way back in die 90s. Theo Crous praat ook oor hoe hulle hul ballas pap getrip het by Oppikoppi en hoe hulle toasted gekraak het op acid meeste van die tyd op ‘n spesifieke gedeelte van hulle career en eventually deur hulle addictions gekom het, die pad byster geraak het en amper opge-eindig het met fokol. Dis scary en mal kak!

    Daar was ‘n mate van interasionale sukses ook. Behalwe dat hulle vir U2 ge-open het in 2011, het Nude Girls in 1997 vir INXS support toe hulle hier in SA kom jol het. Oorle Michael Hutchence het destyds laat val dat Nude Girls die beste band was wat nog ooit vir hulle ge-open het. Ons weet ook dat Arno-hulle verlede maand deel was van die Pixies se toer in SA en aan die begin van die doccie word Pixies as een van hulle influences genoem, so dis eintlik jammer dat die documentary nie ‘n bietjie later aanmekaar gesit is en uitgekom het om nog een van hulle mylpale in te sluit en te showcase nie. Die doccie stel ook half en half ‘n oop vraag: hoe sou dinge anders gewees het as die timing anders was? Imagine hulle het destyds social media en YouTube gehad om hierdie reuse SA rockmasjien nog harder te druk en dryf?

    Enige Suid-Afrikaanse musiek fan behoort hierdie te kyk, maar dis ook ‘n doccie wat enige band, jonk of gevestigd sal wil kyk om tips van die pro’s te vang. Dis ‘n uur-en-twintig-minute lange klas in deusettingsvermoë en longevity. Dis ‘n wenresep met al die verkeerde bestanddele – sex, drugs en rock en roll.  Dis ‘n les oor hoe om relevant te bly in an ever changing music lansdcape in ‘n land vol challenges.

    The Springbok Nude Girls documentary was hierdie week besikbaar gestel op Showmax. Jy kan hierso opsign vir ‘n 14-dae free trial as jy nog nie so gedoen het nie. Dis die die moeite werd net vir hierdie doccie alleen, maar kyk gerus deur ons vorige artikels om te sien hoe fokken baie entertainment daar eintlik is om mee op te vang in jou verniet twee weke.

    Deel met jou tjommies!

      griffinDie Springbok Nude Girls se documentary is uiteindelik online!
      Check hom

      Vanessa Hudgens – Woensdag se warm bokkie

      In Warm Bokkies deur griffinRek jou bek

      Vanessa Hudgens se heritage sluit: Filipina, Chinese, Spanish, Irish en American Indian. Dis ‘n heavy groot pot om al daai goeters saam te kook, maar dit het lekker uitgekom. Jy weet goed wie sy is, want jy het High School Musical skelmpies oor en oor gekyk.

      Tit-bits:
      Sy het haar eerste job gekry deur na ‘n audition toe te gaan toe een van haar tjommies dit nie kon maak nie. Sy was ‘n munchkin in The Wizard of Oz gewees en is $50 betaal vir die job.
      Sy is dik tjommies met Miley Cyrus.
      vanessa-hudgens-bronzed vanessa-hudgens-bubblegum vanessa-hudgens-couch vanessa-hudgens-cute vanessa-hudgens-maxim vanessa-hudgens-panties vanessa-hudgens-pier vanessa-hudgens-polka vanessa-hudgens-purple-dress vanessa-hudgens-undies vanessa-hudgens-wagt-2 vanessa-hudgens-wat

      Deel met jou tjommies!

        griffinVanessa Hudgens – Woensdag se warm bokkie