Check hom

Lamgatte, vetgatte, luigatte, krimpies en hipsters – wie soek Rolbees se wiele? Hy swaai sy Shoprider.

In Snotstories deur griffinRek jou bek

Rolbees het onlangs vir homself ‘n moerse fancy nuwe electric scooter gekoop waarmee hy die Ooste van Pretoria platry. Hy het ‘n meer next-level een gekoop om by sy needs aan te pas. Sonder hierdie upgrade sou hy byvoorbeeld nie op daai befokte Blues Cruise kon gaan nie, maar in general was die upgrade ook nodig gewees vir alledaagse takies. Hy kan nou ook, wanneer hy so voel, volspoed afneuk in Solomon Maghlangu om ‘n brekfis te gaan tand by die Boardwalk terwyl hy vir die eende zaps gooi.
Hierdie elektriese scooters is ook maar ‘n fokken lekker duur speletjie, so sy vorige model wat nou onnodige plek opneem in sy garage moet verkoop word. Dis om at least ‘n vyfde van die gat wat die nuwe een in sy beursie gelos het, toe te stop. Die pragtige pronkponie wat op aanbod is, is die…
*maak keel skoon en gebruik WWE announccer stem*
“Shoprider TE889A!!!!”
Hy vertoon nogal fancy in California Wildfire rooi (ek praat loutere kak – ek het die kleur opgemaak, maar die rooi is ‘n mooi rooi).
Teen R10k is hy geprys vir ‘n vinnige verkoop en dit sluit die battery charger in. Gaan kyk maar self wat die goed kos. Rolbees het hom bitter min gebruik; seker eenkeer elke drie maande, so hy is in tip-top shape. (Die lekker rolstoelstorie hieronder die fotos deur Rolbees, word verniet ingesluit.) As jy hom dalk deur jou kredietkaart wil swaai, kan ons vir jou ‘n plan maak en hom “in stock” sit op Zefshop, maar EFT of cash is gewoonlik maar koning.

Hier is ‘n omie in my hood wat met iets soortgelyks rondfok en ek het al oorweeg om hom te vra of hy wil upgrade, maar as ek nou eerlik daaroor dink, maak die omie my eintlik fokken bang – hy jaag daai ding asof die strate aan hom behoort. So ek het besluit om dit eerder hier op Watkykjy namens Rolbees te adverteer. Fok daai omie.

Ek het Saterdag by Rolbees ‘n draai gaan skiet om hom te verlos van sy brannas en vodka wat nou al 3 jaar lank in sy kas fokol doen. Ek het toe sommer so paar fotos geneem van die Ferarri. Verskoon asseblief die angles en general gevoel en emosie wat die kiekies opwek. Ek is nie Annie fokken Leibovitz nie.

Drop ‘n mail na griffin@watkykjy.co.za as jy belangstel of drop jou details in die comments en Rolbees sal jou kontak.

Check hoe slaan daardie arms op-en-af. Vir die perfekte *dubbeltongklik* “Hey baby, soek jy ‘n lift?”-oomblik terwyl jy dubbel vingerpistole gooi.

Rolbees is ‘n “alles-of-niks”-man. Die scooter het twee settings: “R vir rol” en “F vir fokof”

Nota aan musicians wat dalk belangstel: daai gat is om die charger in te plug. Dis nie ‘n fokken XLR-slot vir ‘n microphone of jou bass guitar nie.

Dink tweekeer voor jy dalk ‘n bank wil beroof met hierdie outjie. Die wiele is uniek. ‘n Speurder sal jou fokken vinnig uithaal met tyre pattern analysis.

California Wildfire red. It’s a thing. In California. #RakeTheForests #MAGA

Hierdie outjie kom nie net met ‘n welkom matjie vir ekstra grip nie. Hy het ook ‘n mandjie waarin jy jou shopping of jou zol kan stash. #zolstoel

Hierdie view is die ene wat die hipsters boners gee. Check hoe daai 50’s chrome op die rooi vertoon. En kyk hoe fokken groot is daai mandjie! Nou kan jy jou tikmasjien orals saamry en daar is nog plek vir ‘n baguette en ‘n 2-pack craft bier!

Laat rolbees jou vertel oor die karretjie
Ek nou rol al, so nou en dan, met ‘n elektriese skoeter van 2004 af. My eerste een het ek by Shoprider daar in Centurion gekoop. Nie vir permanente gebruik nie – net deeltyds want dit help nogal vir ver afstande, soos om by die slaghuis en kafee te gaan draai. Vir korter afstande en as ek saam met ander mense mission, het ek seker van 2005 af my handgedrewe rystoel so in my SUV gelaai en girlfriends, tjommies, assistente en security guards het my maar nog altyd gehelp. Dit werk nog steeds die beste. Ek soek nie daai kontrepsies op my kar se dak nie. Wie wil nou adverteer dat jy in ‘n fokken rystoel is? Besides, jou arms moet in elk geval behoorlik werk as jy daai goed self wil manage en 100% onafhanklik wil wees – tensy jy kakbaie geld het vir ‘n custom made een. Behoorlike hoists en carriers kos om-en-by R60k tot R80k. Wat help dit jy betaal al daai geld en iemand moet jou anyway nog steeds help om in en uit jou kar te klim?

Ja, om kreupel te wees is ‘n tricky en duur hobby. Omtrent al dié speelgoed (en parte) word ingevoer, so basic supply en demand en die dollar exchange rate kan jou hard bliksem. Mediese fondse se cover is beperk tot die prys van about een of twee rystoele oor ‘n tydperk van byvoorbeeld drie jaar. Hang af hoe fancy jy gaan. Dit verskil van fonds tot fonds maar die algemene trend is dat die premies al hoe meer opgaan en die benefits al hoe minder word. So, behalwe vir die basic manual stoele kan meeste mense nie bekostig om high-tech met hulle mobilty devices te gaan in die eerste plek nie.

Ek het nie altyd al die regte keuses gemaak nie en ja, ek het baie stories – meestal toe ek nog te veel gesuip en ge-wheelie het. Maybe skryf ek dalk eendag ‘n paar kortverhale. Who knows?

Hierdie storie het nou in my gedagtes opgekom vir een of ander rede:
Toe ek nog hare op my kop gehad het en baie skraal was, het ek so klein cute Shopridertjie gehad. Die spesfieke model het zero stabiliteit gehad en ek wou net iets opvoubaar hê wat ek self in en uit my kar kon laai, toe ek nog kon. Een aand daar by Greenlyn Village in Menlopark (dit was in 2004) drink ek per ongeluk twee bottels wyn uit saam met tjomme. Nee, julle verstaan verkeerd, ek het letterlik twee bottels by myself uitgedrink. Toe ons klaar gekuier het, sirkel ek lekker geswaai huistoe en toe ek so om die draai spoed vang, voel ek hoe gravitasie my onregverdig uitsonder. Wel, dit het blatant teen my gediskrimineer. Alles het so in slow motion begin beweeg en ek het ‘n onweerstaanbare trekkrag grond toe gevoel. My bene wou nog so begin hardloop maar toe onthou hulle, hulle kan nie meer nie! Ek freeze so mid-air en my arms gee ook sommer summier op. Hande in die lug slet ek horisontaal neer soos ‘n sak patats met die scooter wat bo-oor my fok en ek vou so om die onderste deel. Sulke lekker lepel lê op koue sement. Dit was boonop nog winter.

Gelukkig het dit alles gebeur naby twee security guards. “Joh-joh-joh-joh, askies!” tune die een bra en beide hardloop nader. Hulle het my opgehelp uit my benarde verstrengeling. Soos om die kabels van jou oorfone te ontkoek. Die mense by een van die restaurante daar wou-wou so kom help maar hulle het net gestaan en kyk en dan sit hulle eers weer en dan kyk hulle weer so. Glo nie mooi wat hulle sien nie. Ek het maar net pyn van die sement burns, wat selfs deur my klere bloedige skaafmerke gelos het, gesluk en toe weer full-blast huis toe ge-motor.

Daarna was ek baie versigtiger met die ding en in 2011 toe ek dit ingeruil het vir ‘n ander groter skoeter het ek ‘n baie meer stabiele een gekies. Ek was toe baie meer grootmens ook. Die ou toppie wat hom besit het, het amper nooit met die ding gery nie. Ek moes R18 000 inbetaal daai tyd en omdat dit so swaar is het ek dit net nou en dan gebruik om winkels toe te ry. Ek het die battery en wiele vervang en van toe af nog nooit nodig gehad om dit weer te doen nie. Die grootste probleem met daai scooter is, dis net vir om jou huis en in jou eie neighbourhood. Tensy jy ‘n damduiker of petrolkop is en ‘n suitable trailer het, of dalk een van daai groot aangepaste cabbies met ‘n ramp by die agterkant. Dis te groot en swaar om in jou kar te laai vir een mens. Twee sterk mense kan dit wel regkry as jy genoeg spasie het, soos in ‘n SUV.

Die befokte ding van daai outydse Shopriders is hulle gaan aan en aan en dis vir seker die goedkoopste opsie as jy daai tipe mobiliteit soek. Dit dra moerse by tot onafhanklikheid. Behalwe vir ons kreupels, behoort hipsters dit kwaai te like want dit lyk of dit uit die seventies ontsnap het. Die FOMO gaan erg loop as julle nie gou spring nie, hoor. Vetgatte, en ek dink veral krimpies, sal dit ook goed kan gebruik!

griffinLamgatte, vetgatte, luigatte, krimpies en hipsters – wie soek Rolbees se wiele? Hy swaai sy Shoprider.
Check hom

Donald Trump is tilting at windmills

In Movies en TV deur griffinRek jou bek

Our top 10 weekly selection of DSTV Now | Showmax | YouTube | Netflix | Amazon Prime
Just last week I warned you guys about the pitfalls of April Fool’s jokes in our unfortunate era of fake news spreading like California wild fires (side note – Trump’s solution is ‘raking the forest’), so when I came across another unbelievable wild claim from Donald Trump, I had to make doubly sure that he shat those words from his mouth on any date but April the first. Get this – Trump 100% believes that windmills and more specifically the noise they generate, give you cancer. Whuuuuuuuuuuuuuut? So explain the population of The Netherlands, dickhead? I just had to find the clip, but I found so much more. I’ll just hand it over to Trevor Noah before I give you souties a quick kief Afrikaans lesson after you’ve watched the video:
Unbe-fucking-lievable, right? So before we get to the Afrikaans lesson, let’s give the Afrikaans peeps an English lesson first:
Tilting at windmills is an English idiom that means “attacking imaginary enemies”. The expression is derived from the 1605 novel Don Quixote by Miguel de Cervantes, and the word “tilt” in this context comes from jousting. This is what Trump does on a daily basis, folks – he attacks imaginary enemies on Twitter. How apt is this idiom?

This orange tietkop in charge is crazy as fuck! Which brings us to an even better Afrikaans idiom, incidentally also rooted in the tale of Don Quixote:
“Hy het ‘n klap van die windmeul weg” (English: He’s been hit by ‘n windmill). In the story, Don Quixote, a lean, middle-aged rural landlord who imagines he is a knight storms a windmill because he is under  the impression that it is a giant: “As he approaches the windmill, a morning wind starts blowing, which turns the wicks and Quichot gets a blow to the side of the head that makes him fall to the ground.”

So this Afrikaans idiom translates “to not be quite sound of mind” or as we say in plain Afrikaans: Hy is fokken poesmal!

Have yourself a crazy lekkker weekend (not the Trump kind of crazy) and use the wet weather as an excuse to catch up on some quality streaming. We’ve selected our top 10 for this week which we picked off The Plumlist to guide you.

 10# “To be blunt, I think he is one of the strongest men in the world”
A Very English Scandal – and a more perfect “stiff upper lip” title does not exist – is based on the true story of the British MP who stood trial in 1979 for plotting the murder of his ex-lover.
On Showmax
(read more)
 #9 Find your new favourite local “funny person”
If laughter is the best medicine, then Funny People Africa is just what the doctor ordered for South Africa at a time when Eskom is making us all feel sick and tired.
 On Showmax
(read more)
#8 Four books that were beautifully adapted for the screen
Movies based on books just seem to have greater depth. But it can be a huge challenge to satisfy the book’s fans. Here are four movies that cracked the formula.
 On Showmax & Netflix
(read more)
 
 #7 Take a bite out of Santa Clarita Diet 3
Ten half-hour episodes of this deliciously dark comedy will go down a treat, especially for those with an appetite as voracious as Sheila’s. Warning: contains spoilers!
On Netflix
(read more)
 
 #6 Fourteen irreverent comedies to stream
Sometimes cutting loose and watching un-PC shows is the cure for the real world – and the stress of other shows that you’re probably a little too emotionally invested in.
 Everywhere
(read more)
 
 #5 The best series coming to Showmax in 2019
Block off these dates in your calendar: here are the Plum Picks coming to Showmax that have us excited for the rest of the year.
 On Showmax
(read more)
 
 #4 Third time’s a charm for True Detective
After a wobble with its rambling and unsatisfying second season, True Detective returns to glorious form in its third outing.
 On Showmax 
(read more)
 
 #3 Netflix renews The Umbrella Academy for Season 2
We are here for Vanya and Klaus. And for Number Five, the world’s most innocent-looking anarchist. We ain’t fooled.

 

On Netflix
(read more)
 
 #2 American Gods S2 is back with plenty of vengeance
The clash of the old gods and the new ramps up in the second season of the screen adaptation of Neil Gaiman’s novel.
 On Amazon Prime
(read more)
 
 #1.Channel hopping in the age of streaming
Melt Sieberhagen weighs in on how to find stuff to watch when you don’t really know what stuff to watch because there’s so much stuff to watch.
 On Netflix 
(read more)
 

Our randomized trailer pick of the week

Each week we take a number from 1 to 10 from our list of suggestions and put it through a randomizer to choose a trailer to show you. This week the randomizer broke. It got bit by a windmill, so we’re showing you some more bizarre claims which Donald Trump’s White House can’t explain:

griffinDonald Trump is tilting at windmills
Check hom

Dis naweek, kom ons fokken duik!

In Dis naweek kom ons fokken duik! deur griffinRek jou bek

Vrydag is ‘n metaforiese medalje wat jy elke week kry omdat jy dit deur die res van die kak week gemaak het sonder om te vrek.
Place your ad here

griffinDis naweek, kom ons fokken duik!
Check hom

Ek’s op ‘n boot, moederneuker! Rolbees review die Mojo Rising Blues Cruise op die MSC Musica

In Rolbees Reviews deur Rolbees2 Eiertjies

Die Mojo Rising Blues Cruise was een van die mees genotvolle avonture wat ek nog ooit beleef het in my vier dekades op hierdie planeet. Travel is oor die algemeen kakmoeilik vir my, maar ek het instinktief en uit ondervinding geweet ‘n moerse drywende hotel op die see gaan een van die mees toeganklike en ontspannende vakansie-naweke wees wat ek nog beleef het. Ek wou dit al jare lank doen maar ek was nie lus om die toeris-gepeupel vibes op my eie aan te pak nie. Dit het bietjie té Afrikaans is Boot of Dryfgenoot gelyk.

Ek kon voorheen nie ‘n enkele vriend kry om dit saam met my te doen nie. Maar te danke aan die Papas-familie, almal wat die cruise moontlik gemaak het (publisiteit en -organisasiegewys) en natuurlik die talentvolle blues en rock kunstenaars wat opgetree het, kon ek uiteindelik vriende (of my kind) oorreed om saam te gaan en daar was genoeg hulp, sou ek dit benodig. Ek hoop genuine hierdie cruise gebeur weer en vat vlam vorentoe anders gaan ek dit iwers oorsee moet probeer.

Vir al julle kreupeles, MSC se staff help jou oral op die skip as jy vra. In die cabin (wat jou gestremdheid aanbetref) help hulle jou fokol. Daar was eintlik net een Spaanse doos wat my blatant nie wou help om breakfast op te skep nie. Ek het hom net getune hy is poeskak terwyl ek vir hom smile en ‘n ‘uitstekend’ teken wys met my vingers. Hy kon anyway nie ‘n woord verstaan wat ek sê nie en het net gedink ek sê dankie. Hahaha! Die MSC-staff gaan ook nie sommer jou bagasie vir jou ronddra nie, hoor. So as jy kreupel is stel ek voor jy gaan eerder nie sonder familie, vriende of ‘n caretaker nie. Sonder my vriende (oues en nuwes wat ek op die skip gemaak het) sou ek dit nie kon doen nie. Baie dankie vir almal wat gehelp het en sommer ook dié wat aangebied het om te help. Anthony en Tanya Buckley, die eienaars van Kingfisher Lodge waar ons oorgeslaap het die aand voor die cruise het my ook verbaas. Hierdie mense het spesiaal ‘n gestremdheidskonsultant aangestel om seker te maak my kamer is 100% toeganklik. Dit was toe inderdaad so en hulle het die coolste fokken stort, man! Wat ‘n kief lodge! Ek wens MSC wil bietjie so iets doen. Yolande Papas was die ster van die hele trip. Sy het my voorsien van informasie en bystand gegee oor die cruise en die Mojo Rising Blues Cruise-pakket sodat ek alles haarfyn kon beplan. Sonder haar hulp sou die hele trip ‘n moerse hoofpyn gewees het.
Ek moes wel ‘n nuwe meer praktiese elektriese rystoel (of power chair) aanskaf om dit alles te laat realiseer want ‘n gewone rystoel alleen sou nie op daai moerse skip werk nie. Die afstande tussen basies alles is te ver. My manual stoel het wel in die cabin gewerk om in te stort en om op en af van die loo af te klim. Die disabled cabins het lekker spasie maar die loo se toiletseat is te klein en te laag. Ek het agtergekom as ek die rystoel se kussing afhaal en net wag dat die boot een kant toe wieg sodat die rystoel laer is as die toiletseat, dan is dit moontlik om af te transfer. Albeit met moeite en baie tyd.  Fok, partykeer wieg daai boot so as jy nie konsentreer nie gaan jy jou balans verloor en eventually jou gat solid sien. Daar is darem ‘n telefoon in die loo. Maar reel een is: moenie jou balans verloor nie. Reel twee is vat jou tyd en moenie oorhaastig wees nie. Ek skiem as jy sportief is, genoeg roids klap en jou bo-arms lyk soos Arnie s’n, sal jy regkom met ‘n gewone rystoel op die boot, maar ek het net ‘n goed genoeg rede nodig gehad om ‘n power chair te kry. Wat is beter as blues tunes op die ope see?  Selfs met al die beplanning het dinge steeds verkeerd geloop. Behalwe vir die loo was die bed nie op standaard rystoelhoogte nie. Dit was ‘n moerse effort om daar op te kom. Ce’st la Vie. Shit happens. Een van my nuwe vriendinne het my darem een aand gehelp. Dankie baie! Toe ek terug is by die huis was my hele lyf seer en my hol rou ge-transfer. My slaapkamer het vir twee dae nog gewieg as ek wil slaap.
Maar behalwe vir dit was die res van die boot smooth sailing en baie accessible. Jy sukkel nie om iets te ete of te drinke te kry nie en toilette is oral.  Soos een van die musos gesê het: “It’s the most vulgar display of gluttony I’ve ever experienced in my life”. Daar is ook so baie om te doen op die MSC Musica, maar mens hoef nie saam met die skapies aktiwiteite of excursions te doen as jy nie wil nie. Die skip is groot genoeg sodat jy chill-plekke kan uitsoek om te sit en lees of net vir die see te sit en kyk. Jy kan op die upper deck of onderste pool deck of by die talle kroeë uithang en daar was die hele tyd mense van die Blues Cruise (ek het net vir die blou arm bands gekyk) om saam mee te kuier. Daar is sulke klein lounge bars binne die skip waar jy kan karaoke, sigare kan rook en jazz musos kan uitcheck in die aande. Die disco se musiek was heavy tos. Ek het nie woorde om dit te beskryf nie. Waar kry die DJ daai musiek? Op die ashope van Mosambiek? Jeesh! Hulle het teateropvoerings gehad en flieks ook gewys maar ek het glad nie daarby uitgekom nie. Daar is gyms en health spa’s ook. O ja, en ‘n casino. Die interior het so zef Leisure Suit Larry in the Land of the Lounge Lizards-vibe. “Ken sent me.”
Eeeuw!

Maar ek was daar vir die musiek en om my ass af te chill. Die Mojo Rising Blues Cruise-pakket se vermaak het nie vir een enkele oomblik teleurgestel nie. Ek het nie eintlik my ‘joernalishoedjie’ opgehad nie en het my brein afgeskakel. Ek het geen notas gemaak nie en min opgelet, maar ek het dit so geniet dat ek besluit het om iets te skryf. Ek sal my bes probeer om die optredes akuraat weer te gee. Dankie aan Arline Du Plessis en Yolande Papas vir die fun pics en vids en Alastair Fraser van Mediatek Photography vir die professionele fotos.
Vrydag 22 Maart 2019
Vrydagaand was ek doodmoeg. Om by die hawe uit te kom die oggend, deur die doeane te gaan, drinks packages te kry, jou cabin card en internet te organise, lunch op te skep tussen twee-duisend deurmekaar honger mense, gewoond te raak aan die boot, jou cabin te soek en jou pad te vind oral put mens fokken uit. Selfs al is jy in ‘n power chair en vriende help jou. MSC se organisasie kan verbeter wat die eerste dag aanbetref, maar die restaurant se befokte aandete saam met vriende het opgemaak daarvoor. Jy moet respek hê vir The Black Cat Bones en Crimson House wat die Vrydagaand sets gedoen het. Veral as jy in ag neem dat hulle het die vorige aand ‘n moerse show gegooi het by Crusaders in Durban (die Durbaniete is mos niks gewoond nie) en hulle moes saam met ons gewone passasiers deur al daai kak gaan Vrydag. Ek was voor die Bones begin het reg om uit te pass in my bed maar hulle is almal pros en al het hulle nog nie hulle sea legs gehad nie, het beide bands shows gegooi wat die nog slightly geirriteërde blues-cruisers nou in die vibe gekry het. Dis hoekom ons mos gekom het. Die Bones het van hulle nuwe materiaal gedoen maar ook nog deep-rooted blues gegooi terwyl ons almal gewoond moes raak aan die Crystal Lounge se glitzy, zef stage. Ek het bietjie vir Chris van der Walt gemis maar Casey Rothman het hom goed van sy taak gekwyt. Ek is nie bekommerd in daai opsig nie.
Crimson House met hulle jazzy bounce vibe kon beter inpas by die casino vibes (hahaha fokkit, dis zef!) en toe doen hulle sommer ‘n cover van Little Mermaid se Under the Sea! Die crowd op die dansvloer was eventually legless maar soos Kobus de Kock Jnr getune het “jy moet net genoeg drink dan balanseer dit die boot se beweging mooi uit.”

Ek het unconfirmed rumours gehoor dat Gareth Wilson deur die boot se medics kom inspekteer is in die vroeë oggend ure omdat hy gedink het die dansvloer is sy cabin bed vir so rukkie. Maar tot hulle teleurstelling was hy toe meer as lewendig nog. Joh, MSC het sulke streng reels, nê? Apparently, op ander cruises het hulle al Ooms wat te dik ge-branta is, op rystoele gelaai en straight cabin toe gevat as hulle nie mooi wil saamwerk nie.
*Skop so teen die cabin se kosyne*
Ek sou goeie geld betaal om so iets te sien.
Saterdag 23 Maart 2019
Saterdagoggend het ons ‘n lekker breakfast gechow en daarna het die skapies so deur die dag die Portuguese Islands gaan besoek en dit was salig op die skip. Ek het saam met die musos en ander kief mense wat by die musiekindustrie betrokke is en hulle families gekuier. Dit was idilies.

Saterdagmiddag was dit Wolfgang Marrow en Gunshot Blue se beurt om ons almal te vermaak. Probably die mees avant garde en eksentriese bands van die hele spul kunstenaars. Ek volg hulle al vir jare. Alhoewel, come to think of it, dit was die eerste keer is dat ek Gunshot Blue live gesien het. Dit was great om te hoor hoe ander mense wat die twee bands se musiek vir die eerste keer gehoor het, dit beleef het. Sandy Little en Louw Cronje het teen dié tyd nou al hulle eie swampy alternative blues vibe uitgekerf in die local scene. Gareth Bunge het hulle uitgehelp op die tromme daai aand. Hy was amper die hele naweek agter die tromme in elk geval. Anyways, Wolfgang Marrow kom al ‘n lang pad van hulle Bloemfontein dae af. Nou bly hulle in Jozi en is nie meer net ‘n obskure band van die States nie.  Soos ek verlede week getune het toe ek Gunshot Blue se nuwe album review het, hierdie dudes het ‘n spiritual blues-ding aan die gang wat jou net betowerd laat sit en luister. Check dit uit.
Die een ding wat ek self beter kon manage was my aandete se tye teenoor die blues shows s’n. MSC is erg anaal oor aandetebesprekings en ek was soos in twintig minute laat Saterdagaand en ek moes basies ‘n waiter met ‘n besemstok bliksem om kos te kry. My vriende was net vyf minute laat en hulle is by so klein tafeltjie ingeprop waar ek later beknop gejoin het.  Fair enough, daar is twee seatings en jy kan dit verander na ‘n paar uur later toe maar as jy kids het, gaan hierdie nogal ‘n challenge wees soos my vriende agtergekom het. Jy kan altyd net die restaurant ‘n pit druk en van die buffet gaan eet maar daai kos is nie so sharp nie. Dis heavy kinderkak van julle, MSC! Ons betaal nie peanuts vir die cruise nie!

Maar waar MSC se antics my frustreer het, het die musiek my mood net so weer omgeswaai. Saterdag se eerste laataand set was niemand anders as Albert Frost nie. Hy was weer woes aan die brand! Hierdie keer saam met Jaco Mans op bass en natuurlik Gareth Bunge op die tromme. Soos Doc MacLean getune het “I consider Albert to be right up there at the top of the list of the best guitar players in the world. And if you know who’s on that list…well yeah”.
Ek het nie gedink Shadow Club gaan naby Albert-hulle se set kom nie. Not by a long shot. Ek het die hype oor die band so uitgecheck die afgelope tyd maar het hulle nog nie live gesien nie. Holy fuck-a-marolly! Jacques Moolman se vocal range, passie en intensiteit is insane! Yolande Papas het ‘n video van my afgeneem waar ek sit en uit-rock. My reaksie wys hoe tight die band is. Ek wou nie eens gaan pee nie en een van my vriendinne het gelukkig vir my Rock Shandies gaan koop anders sou ek vrek van die dors. Heavy vasgenael. Rock and roll is not dead yet!
Sondag 24 Maart 2019
Sondagoggend na nog ‘n lekker breakfast saam met vriende het Jessica Botha my gaan wys hoe om by die boonste deck te kom en ek het lekker ge-park en ontspan tot die middagshows weer begin het. Ek en ‘n vriendin het die vorige aand afgespreek om mekaar 2 uur by die zef lounge te kry. Sy was een van die talle blues cruisers wat nog nie die twee (of selfs vir Doc op sy eie) in aksie gesien het nie. As ‘n bonus het Riaan Smit (Crimson House) ook ge-join op bekfluitjie en op very short notice. Ek het Doc en Albert darem al saam sien optree die heel eerste keer toe hulle collaborate het by die Kanadese Ambassade in 2017, maar ek kon dadelik agterkom hulle dynamics is nou op ‘n ander level. Obviously omdat hulle saamgetoer het in Kanada verlede jaar. Drie maande lank of so iets. Die dag te vore het ek my gat afgelag vir Albert se staaltjies oor die Kanadese toer en ek kon nou ‘n hele nuwe diepte in die musiek ervaar en geniet.
Riaan het net effortlessly ingeval by die Gothic Delta blues vibe. Die meeste blues cruisers het nie geweet wat hulle tref nie en was in vervoering. Dit was ook moer lekker om weer vir Gerald Clark live te sien na ‘n hele paar jaar van afwesigheid in Gauteng. Hy het al my favorites gespeel. Fire, Poorman Blues, Don’t Wanna Work No More en Black Water. Hy is nou meestal in die Czech Republic waar hy saam met sy Tjeggiese goose bly. Hy is net nou en dan in die Kaap. Met sy kenmerkend sielvolle musiek het hy het die toon begin aangee vir die res van die aand se colabs. Hy het nie sy eie band daar gehad het nie en het die brasse so een vir een op stage geroep. Gareth Bunge was seker al kisboude so Albert Frost het die tromme geslaan. Ja, ek trek nie julle been nie – teen daai tyd het ons alles gesien. Riaan Smit was ook weer op bekfluitjie en Jacques Moolman het ge-join vir ‘n unbelievable cover van Skip James se Hardtime Killing Floor. Joh, ek kry sommer nou weer hoendervleis.
 Coelacanth was ook ‘n moerse surprise vir my. Gareth Wilson downplay altyd sy musikale vermoëns as ek met hom praat maar hy het my genuine impress. Jy gaan mos uitstaan tussen Jaco Mans, Andre Kriel en Gareth Bunge soos ‘n mampadda met ‘n seer keel as jy nie self op daai level is nie. So van nou af gaan ek net sy bullshit warra-warra ignoreer. Jis, great set overall maar hulle cover van Midnight Rider van die Allman Brothers het vir my uitgestaan for some reason. Wou nie hê die tune moet eindig nie!
Die MOJO Rising Blues Cruise het afgesluit met ‘n befokte ensemble mash-up waar meeste van die artists ge-join het. Ek het so bietjie footage gekry by Yolande Papas, so dit behoort julle ‘n goeie idee te gee. Off the top of my head het Andre Kriel so befokte version van Joseíto Fernández se Guantanamera gesing. ‘n Hele paar artists het dit record, onder andere Pete Seger en Julio Iglesias. Great song choice vir ‘n boat cruise en semi-chaos op die dansvloer veroorsaak. Nog iets wat uitgestaan het was Riaan Smit wat ‘n version gedoen het van Eric Bibb se Don’t Let Nobody Drag Your Spirit Down. Natuurlik was daar ook Riaan Smit en Albert Frost se famous dual.

Ja, teen daai tyd was almal se gees hoër as die hemele en dit alles het nogal die hele cruise en my experience opgesom. Daar het so baie gebeur dat ek nie alles nou kan onthou nie. Rinnes Jackson, die bra met die dans moves, die fancy shoes en die blou suit. Jy is ‘n legend! Kerry-Anne Allerston was obviously weer die MC en het my baie moral support gegee in die vorm van drukkies. Rob en Conrad-hulle se sound was uitstekend. O ja, en Riaan Smit en Gareth Harvey het net geweier om op te gee en die gees voortgesit buite op die deck onder die reddingsbote en sommer begin busk op Percy Mayfield se song Hit the Road Jack. Wow, man. Just wow.

Sal ek dit weer doen? Net as daar ‘n Blues Cruise of soortgelyke pakket is, dan in a heartbeat, for sure!

RolbeesEk’s op ‘n boot, moederneuker! Rolbees review die Mojo Rising Blues Cruise op die MSC Musica