Check hom

Vat vyf! Week 18 van 2018 – Die land is fokken wetteloos!

In Wat is nuus? deur PK MalherbeRek jou bek

1) “Wetteloos. Dis wat hierdie fokken land is.” Hoe baie hoor mens dit nie wanneer daar lekker sakkie-sakkie musiek in die agtergrond speel en iemand besig is om jou vleis moer toe te verbrand nie? Of hoe baie sien mens dit nie op goeie ou Vuisboek wanneer daar oor enigiets semi-kontroversieel gepos word nie. Fok. Pos bietjie net die woord “swart,” en ek sweer iemand sal respond met “Wetteloos. Dis wat hierdie fokken land is.” Maar blyk nou hulle het dalk ‘n punt toe dit hierdie week rugbaar geword het dat verlede jaar die jaar is waar parlement nog die minste wette aangeneem het sedert die begin van ons demokrasie. Deel van die probleem is die luigatgeit van portefeuljekomiteelede wat die voorgestelde wette laat lê en stof opgaar. Een so wet is die nasionale boswet wat vermoedelik fokkol te doene het met die feit dat soveel landsburgers bos gaan om elke hoek en draai wanneer hulle nie hul sin kry nie.

2) Gepraat van bos… ‘n leërskare het hierdie week Ray Dylan se tydlose 2006 liriek-juweel, “Hokaai stoppie lorrie,” gedownload. Wel, hoe anders verduidelik mens die klaarblyklike aanhitsing wat geblameer word vir die wetteloosheid (daar’s daai woord weer) by die Mooiriver Tolplaza toe tussen 32 en 35 lorries aan die brand gesteek is deur wettleloses. En daai loud “beep-beep-beep” geluid wat jy hoor, is nie ‘n trok wat reverse nie… dis die land wat agteruitgaan, maats.
3) ‘n 37-jarige man is by OR Tambo vasgetrek met R1,8 miljoen se versteekte goedere in sy besit. Aanvanklike bespiegeling dat dit twee fliekkaartjies, twee large pocorns en ‘n boksie Smarties was wat by Ster Kinekor gekoop is, is later as vals bewys toe dit bekendgemaak is dat dit dwelms, vermoedelik kokaïen was. Die man is tydens ‘n intelligensiegedrewe operasie deur die polisie in hegtenis geneem. Ongelooflik right? Intelligensiegedrewe operasie deur die polisie? Who knew?

4) Sibongiseni Dhlomo is hierdie week se wenner van die “Naïwiteit, Waar Is Jou Einde?”-toekenning. Die KZN LUR VIR GES… ekskuus, die KZN LUR vir Gesondheid het ‘n verrassingsbesoek aan ‘n hospitaal afgelê en met skok agtergekom pasiënte slaap op bankies en vloere. Kan jy nou meer? Ek meen, ons almal glo staatshospitale beskik oor die beste mediese toerusting. Nevermind fokken beddens. Dit kom daarvan as die regering slaap.

5) Die Ghoemas het ook hierdie week plaasgevind. Dis soos die Oscars, maar met minder politieke-korrektheid. Dit verklaar hoekom Steve Hofmeyr gewen het in die kategorie “Publiek se Gunsteling Manlike Kunstenaar.” Ons ou Afrikaner-volkie sal mos vir Steve stem no matter what. Beste graanvlokkies? Steve Hofmeyr. Kar van die Jaar? Steve Hofmeyr (want hy ry so lekker). Gewildste Lesbiese Moddergeveg in ‘n Vlaamse Midget-porn Film? Steve Hofmeyr. Fokken wetteloos sê ek jou.

Deel met jou tjommies!

    PK MalherbeVat vyf! Week 18 van 2018 – Die land is fokken wetteloos!
    Check hom

    Pedro Barbosa se nuutste album – Reborn

    In Rolbees Reviews deur RolbeesRek jou bek

    Ok, so ek review nie moerse baie kommersiële popmusiek nie, maar dis nie te sê dat ek dit nooit in my lewe geluister het of deesdae net soms luister nie. Baie van wat ek tans op die trefferlyste, radio of MTV hoor, klink net luigat, herhalend en uitheems vir my. Ek mors nie rêrig my tyd met tos musiek nie. Hoe weet ek pop musiek is befok vir my? Want dit verveel my nie of laat my nie cringe nie. Ek onthou wel ‘n tyd toe treffers nog redelike ordentlike musiek was. Marc Anthony, Sade, Sisqo, Enrique Iglesias, Ricky Martin, Craig David, Mary Mary, Jennifer Lopez, Savage Garden, NSYNC, The Backstreet Boys, The Fugees, Three Doors Down en Hoobastank is net ‘n paar van daai tyd wat ek kan onthou. Die rockmusiek was flouerig en R&B en rap het baie meer begin neig na die booty-booty-bling-bling vibe in die laat negentigs, maar dit was nog nie so erg soos vandag nie. Die cheesy boyband love songs (alhoewel ons dit baie ge-mock het) was, in hindsight, eintlik nogal luisterbaar gewees. Komaan, erken dit! Jy het dit ook soms geluister!

    My laaste jare as ‘n student het ek in ‘n call centre gewerk, twee keer ‘n week, dwarsdeur die nag en oor naweke. As ek nie daar telefoniese “regsadvies” gegee het nie, of geswot het nie, het ek MTV gekyk. Dieselfde songs oor een oor – maar ek besef nou dit was miskien die laaste goeie popmusiek ooit? Ek praat nou van in geheel gesien, nie net uitsonderings hier en daar nie. Ek is seker daar is pop tunes wat deesdae befok is. Min, maar daar sal wees.

    Die punt wat ek wil maak is: Pedro Barbosa se nuwe album is definitief beïnvloed deur daai era se musiek. Ek het dit met hom getoets en ek was obviously reg, alhoewel nie deur elke liewe artist wat ek hierbo genoem het nie. Die musiek is so mengsel van chilled dans ritmes, boyband treffers en akoestiese pantydroppers. Daar was ook so slight latino vibe in meeste pop songs.
    *Sit so in jou Lamborghini, gooi duur bracelets by die venster uit en cruise langs die see by Ibiza, in diep bepeinsing oor jou lover wat nie meer aandag aan jou gee nie*. Strangers in the Night, Burning en What What is goeie voorbeelde. Mark Beling het die album produce en ge-mix en ja, dis nogal fokken goed gedoen. Meeste van die album kon treffers oorsee wees maar ek wonder of daar nog ‘n mark vir hierdie tunes is deesdae? There should be. Hoe meer jy in die album in delf hoe meer kom jy agter Pedro Barbosa se lirieke en boodskap is bietjie anders as agtienjaar terug se megastar bootylicious materialisme. Dis geen verassing dat Money Got Nothing On Me my gunsteling tune op die album is nie.
    “I’ve rocked all the way to the top, I’ve built myself a rock, I bought friends with good time and love, ‘cause money’s got nothing on me”.
    Dis nie noodwendig die beste song (musically) nie, maar ek like dit want ek kan relate. En dis catchy. Dis onmoontlik om nie saam te sing as jy cruise in jou Mirth Mobile nie. Ek was ook nogal verbaas dat Pedro so diep en sielvolle seun kan wees. My indrukke van hom was nog altyd die van ‘n party animal verhoogkunstenaar. Baie interessant vir my is hoe persoonlik die album is. Die songs is almal gebasseer op persoonlike ondervindings. Crazy Love Is, is die beste voorbeeld. Dit vat nogal guts om jouself so nakend en kwesbaar op ‘n album uit te stal. Nie letterlik nie man, jirre! I don’t need that picture in my mind! Gots!

    Ok, so waar die eerste deel van die album meer chilled out dans vibes is, is die laaste deel weer heeltemaal anders. Welcome to the boyband side! As jy van eerlike, sentimentele love songs hou, gaan jy dié deel baie geniet. Ek is nou nie die mees romantiese persoon op gods groen akker nie maar ek kan mooi, betekenisvolle (sommige mense sal tune cheesy) love songs erken en waardeer as ek dit hoor. Nou is almal like: “maar jy is dan ‘n metalhead? What the fuck? Daar was al tye in my lewe toe ek baie cheesy love songs geluister het, hoor! Die laaste song is ook een van my gunstelinge. Pedro het dit vir sy nephew geskryf en dis ‘n baie persoonlike legacy song oor suiwer onskuld en liefde.

    Ek het respek vir eerlikheid en artists wat hulleself is. Veral as hulle ‘n kans vat en iets heeltemaal anders as hulle gewone materiaal doen. Dit het gees, is ‘n lekker album vir cruising en ook een vir as jy by die huis alleen is en introspektief wil wees.

    Check dit uit!

    Deel met jou tjommies!

      RolbeesPedro Barbosa se nuutste album – Reborn
      Check hom

      Jenna Pietersen – Woensdag (en Jack Parow) se warm bokkie

      In Warm Bokkies deur griffinRek jou bek

      Jenna Pietersen het een van die mees suksesvolste modelling careers van enige Suid-Afrikaanse model tot dusver en doen al modelling sedert sy 15 jaar oud is. Sy het al orals gewerk: Cuba, Dominican Republic, Bahamas, New York, Miami en die lys gaan aan. Sy doen meestal lingerie en swimwear suits.

      Jy kan haar website uitcheck by http://jennapietersen.co.za/ of haar volg op Instagram:
      https://www.instagram.com/jennapietersen/

      Tit-bits:
      Sy is Jack Parow se goose en hulle het saam ‘n dogtertjie, Ruby, wat seker nou al amper ses jaar oud moet wees.

      Deel met jou tjommies!

        griffinJenna Pietersen – Woensdag (en Jack Parow) se warm bokkie
        Check hom

        Kings of Improg – Brakpan instrumental rock op sy beste, en enigste

        In Rolbees Reviews deur RolbeesRek jou bek

        Ek het nog nie moerbaie instrumentele hard rock sounding albums review nie. Die naaste was maybe Profoundly Dumb se Collective Isolation EP way back when toe ek net begin reviews skryf het vir Watkykjy. Dis sulke weird spaced out metal jazz tunes en nogal ‘n mindfuck. Ek kry eintlik min review requests vir instrumentele rock vibes en alhoewel dit nog elke keer kief jams was, kon ek nie altyd aan lekker temas dink om oor te skryf nie. Wat dan gebeur is dat ander albums met lirieke en vocals wat ek graag wil review, meestal bo op my to do list kom. Dit is seker makliker as daar ‘n storie of woorde is waarmee ek myself kan vereenselwig op een of ander manier. Die musiek moet my waarlik boei as dit net instrumenteel is, anders gaan ek verveeld raak halfpad deur die album en nie ‘n behoorlike review kan skryf nie. Maybe so one liner: “Dis kief maar toe raak dit boring”.
        Kings of Improg (of KOI) se klank op hierdie debuutalbum het my dadelik ingetrek. Dis soms nostalgies, soms aangrypend en klink met tye soos ‘n epiese ruimtefliek se klankbaan. Ek het dit ervaar soos ek daarvan hou om jazz musiek te sit en luister – aandagtig sonder om te kan voorspel wat volgende gaan gebeur. Soms hoor jy Kirk Hammett se Metallica ballad solos of basic Marty Friedman tipe riffs, soms net kief old school standard rock riffs wat jou laat dink aan die hey days. Dis nie al nie, though. Daar is jou meer senior tromme en baskitaar (laasgenoemde wat jy duidelik kan hoor). Dit raak soms donker en eerie soos op Epilogue. Trent Reznor klavier vibes. Nice! Ek dink Saffas neem dalk African influences as vanselfsprekend aan. Speel bietjie ‘n paar tunes op hierdie album vir ‘n UK/USA buitelander en vra watter sounds hoor hy of sy alles? Ja, hulle gaan old school proggressive rock en metal hoor maar hulle gaan ook African invloede hoor (die songs Gaea en Insurgent is goeie voorbeelde). Daar is dalk ook ‘n paar ander World Music invloede ook maar dis wat hierdie album so befok maak. Daar is ‘n klomp verskillende musikale invloede en klanke wat (alhoewel sommige invloede meer subtiel is) saamgegooi word en dit klink nog steeds real en tight.  As die twists en turns jou ook nie na ‘n verskeidenheid wêrelde of interressante plekke toe transporteer nie, dan is jy op die verkeerde plek en gaan jy dit anyway nie like nie. Hierdie is een van daai albums waar jy jouself in die moods van die musiek moet inleef – dan sal dit ‘n reis begin word en as jy boonop ‘n audiophile is met ‘n klankkamer of goeie oorfone, gaan jy dit ter deë geniet!

        Wat vir my ook interessant is, is die manier waarop die projek begin het.  KOI het in 2012 begin as net ‘n jamming session met ‘n klomp musikante wat by Byron Muller se pozzie in Brakpan elke paar weke begin jam het. Voor ek hulle video van Levitation op Youtube gesien het, het ek al die brasse met sulke once mullets, warmgemaakte karre en gepimpte kitare gepicture. Die cool ding van rock and rollers is: ons is almal fokken zeffers, right? Die ander cool ding is jy gaan dit meestal verkeerd kry as jy mense op stereotipes gaan probeer judge. Ja, aan die begin het hulle sessions organies begin met fokol struktuur. Sulke Joburg South braai met baie musikale improvisasie –  basically net rondpoes, maar hulle tunes klink nie soos jou run of the mill Brakpan joke nie, nê? Dit het ‘n klas van sy eie, dis intelligent en dis nogal heavy ingewikkeld. Die official naam was die ‘KOI sessions’ back then en KOI was die afkorting vir Kings of Improv gewees. Na so jaar of wat het net ‘n paar bras oorgebly naamlik Byron Muller (bas/kitaar), Chad Snell (kitaar), Lloyd McKeen (kitaar/bas) en Stefan Roodt (tromme). In 2013 het hulle begin liedjies bou en in 2014 hulle eerste gig gejol. Stefan het ander stuff begin explore en hulle het ‘n nuwe tromspeler gekry genaamd Slade du Randt. Hulle het ook die naam verander na Kings of Improg (KOI).  Mense wat beter weet as ek, tune dis ‘n belewenis om KOI live te sien, so ek sit dit sommer by voorbaat op my live lysie ook.

        Check dit uit!

        Deel met jou tjommies!

          RolbeesKings of Improg – Brakpan instrumental rock op sy beste, en enigste