Check hom

Duur biltong – Is Dit Net Ek Of Is Als Tos?

In Is Dit Net Ek Of Is Alles Tos? deur griffin en Chopper CharlieRek jou bek

Ons (griffin & chopper) se boek, Is Dit Net Ek Of Is Als Tos? word hierdie jaar (2018) teen Augustus se kant 10 jaar oud. Om dit te celebrate het ons besluit om alfabeties met die lys af te gaan en ‘n paar topics uit die boek te kies om weekliks hier op Watkykjy te publish, seinde dat ons die regte besit. Dis lekker kort stukkies wat jy op die kakhuis kan lees. Dink daaraan as jou klein zef kakhuisbybeltjie met pitkos vir elke dag… Wel, elke dag tot ongeveer Augustus.

Duur biltong

So hierdie is die deel waar ek maak of ek ouer is en praat oor die goeie ou dae toe jy by die slaghuis op die hoek kon instap en vir ‘n skamele R10 nét so ‘n sak gekerdfde biltong kon saamvat huis toe. Nét so ‘n sak. Bruinpapier en als. Befok gewees. Ek praat nou van daai seriously old-school slaghuise met die teëlvloere en die dik blokman met sy swart snor, worsievingers en bloedbespatte voorskoot. En die biltong… Ai kêrels, die biltong was net reg. Wonderlik geurig, net genoeg koljandersade en nie te droog nie – nog so rooi-pers in die middel – dat hy smelt op die tong. Hel, dit was die dae.
En nou? Nou betaal jy maklik R60 vir ‘n steriele plastieksakkie waarin ‘n paar uitgeteerde stokkies sonder sonder smaak sukkel om die skaal by die 100g kerf te laat uitkom. Al die lewe daaruit gedroog. Dalk moet hulle vir Arnold Vosloo inspan – Biltong: Die Mammie. Dit maak ‘n man se hart seer, jong. Dit maak ‘n man klaar.
Die boere in die ou dae moes fokken ryk gewees het om die heeltyd te kon eet. Wat is volgende? Beskuit teen R400 ‘n kilo? Of moerkoffie teen die prys van petrol? Dis nie fair nie.

Is Dit Net Ek Of Is Al Tos is in 2008 geskryf en uitgegee en daar was so baie copies verkoop dat ons dit in 2009 laat herdruk het. All-in-all is daar nog net so 10 onverkoopte copies oor op aarde en ons sal teen Augustus se kant besluit wat om met hulle te maak. Kort antwoord – dis nie tans te koop nie.

Deel met jou tjommies!

    griffin en Chopper CharlieDuur biltong – Is Dit Net Ek Of Is Als Tos?
    Check hom

    Fit For A King klap die metalkerk kakhard in Snortoria!

    In Rolbees Reviews deur RolbeesRek jou bek

    Verlede Vrydagmiddag het ek aan die slaap geraak op my bed. Ek droom toe ek spring so rond tussen deur die wolke en ek hoor ‘n stem uit die hemele bulder. Ek sweer daar was ‘n helder lig ook en toe vra die stem vir my: “Rolbees, hoekom gaan jy nie bietjie kerk toe nie?” Ek probeer my agnostiese neigings nog so verdedig, maar al wat ek kon uitkry was: “Die musiek…dis…te tos!” Toe ek wakker word met ‘n kolletjie drool op my kussing check ek op Facebook daar is ‘n metal show by Arcade Empire later die aand. Ek het net Facing the Gallows op die line-up herken maar ek besluit toe maar dis bietjie tyd vir ‘n aand van “bose” musiek, or so I thought. Bryan Binneman, die hoofsanger van Facing the Gallows, gaan mos die band verlaat, so ek wou my laaste gig met daai line-up beleef en so reinig ek myself toe, eet iets vinnig en skedaddle.

    Daar aangekom tune Big H my die headlining band van Dallas, Texas is Christian vibes. “O Poes, ek het my Slayer t-shirt onder my Misfits sweater aangetrek”, tune ek hom. Ek was redelik seker ek gaan aan die brand slaan in daai “metal kerk” maar op die ou einde was die hele affêre nie wat ek verwag het nie en ‘n interressante kombinasie van jou run-of-the-mill metalheads en peeps wat ek geskiem het eerder by ‘n SKJA kamp sal tuis voel en nie in ‘n dodgy, rokerige, boozy rock and roll club nie. Die eerste band was ‘n progressiewe metalcore band van Joburg genaamd Riddlebreak en hulle energie was onmiddelik aansteeklik. Metal het vir seker verander van toe ek ‘n laaitie was en ek leer maar nog van al die verskillende vertakkinge en scenes. Daar was about ewe veel mans as vrouens in die gehoor en miskien net hier en daar bietjie Kinderkrans dogters en seuns. Riddlebreak het ‘n vroulike baskitaarspeler en vioolspeler wat die aggressie ‘n meer gebalanseerde gevoel gegee het.
    One Day Sky (ook van Joburg) was tweede op en een van daai hibriede metal bands wat ek sukkel om te plaas. Hulle noem hulleself post-hardcore en daar is duidelik hoorbare elektroniese elemente in hulle tunes wat dit baie meer accessible maak vir die kids wat nie so into die donkerder kant van metal is nie. Amper soos Killswitch Engaged gemeng met electronicore soos I See Stars of Issues, maybe. Hulle klap ‘n fun show though en speel sulke offbeat songs op die draadloos tussen-in (soos weird covers van Rick Astley se Never Gonna Give you Up).

    Facing the Gallows (fok, ek dink al hierdie local bands is van Joburg af) was die tightste band van die aand en ook die band wat die crowd ten volle in opstand laat kom het met hulle solid brand metal. Dis ‘n jammerte Bryan Binneman gaan die band verlaat. Dis moerse skoene om te vul, daai. Ek sou hulle die headliners van die aand gemaak het, but that’s just me. Dis ook waar ek begin vrees het vir my fokken lewe. Ek weet nie of dit die kinders van die lig of van dié van die duisternis was nie, maar die mosh het begin rof raak en stage dives en crowd surfing was nou ook meer prominent. Een lang girl en een ‘n groot seun het hulleself amper moertoe geval want die crowd kon nie lekker vatplek kry aan hulle nie, en toe weet ek daar kom groot kak. Jissus Pretoria, julle moet vashou, man! Sorrie ek bedoel: Jistumpies, Pretoria!
    Ek was ook vasgevang voor by die stage net so op die fringe van die circle pit mosh en die mense het begin erg stamperig en stoterig raak. Ek was so nugter soos ‘n onheilige spook besig om my balans op my rystoel te stabiliseer en my brille het teen daai tyd nou al begin opwasem. Ek het ook daai oorbeskermers in my ore gehad – die wat ek spesiaal laat maak het sodat my tinnitus nie nog erger word nie. So as mense met my gepraat het, om te hoor of ek nog OK is, kon ek nie ‘n fok hoor wat hulle sê nie. Ek het maar net ge-smile vir Big H en ‘n thumbs up gegooi want hy self het gesukkel om regop te bly in die mosh terwyl hy probeer fotos neem het.

    Die volgende band was bietjie meer rustiger maar nie met baie decibels nie.  Truth and its Burden.  Die bras het ‘n lekker show gegooi maar dis nie heeltemaal my koppie tee nie. Kief powercords, ‘n paar lepels te veel kermpunk en die lead singer is bietjie prekerig. Julle millennials smaak dit mos stukkend. Ja, ek besit nog die kopiereg op daai term.

    A Fate Like Yours was tweedelaaste en hierdie bras was weer full-on metalcore. Heavy shit, toit-as-a-toiger geesvangers maar ook klein bietjie te prekerig vir ‘n heiden soos ek. Die lead singer het so ‘n Faith Can Move Mountains T-shirt aangehad en hy het my en van hulle fans persoonlik gegroet en bedank voor hy opstage gegaan het. Such a nice young Christian man…tot hy begin sing het. Jislaaik, bra! Dis nogal ‘n teenstrydigheid: hierdie tipe Christelike musiek met daai “demoniese” growling vocals en “duiwelse” tegniese metal kitare. Die boodskap is baie positief maar die musiek klink of Satan self dit komponeer het. Geen mens kan hoor wat een van hierdie bands sing anyway nie, so jy moet maar die lirieke eerder gaan bestudeer soos ‘n papegaai of jy mag dalk dink dis van die bose. Die een kitaarspeler het sulke lang maer bene met stovepipe jeanpante en hy gooi sulke old school metal licks met ‘n wydsbeen stance soos Rudolf Schenker van Scorpions altyd gemaak het. Die lead singer het baie spasie nodig gehad want hy was dan op sy knieë, dan besig om rond te hol en dan weer spring die mal hoender in die crowd in. Ek het net elke keer my oë toe gemaak met groot verwagting dat sleutelbene gebreek gaan word. Ek dink almal het gedink ek is baie religious met my oë wat so baie toe was. Twee chicks het mekaar ook amper hard gebliksem terwyl ek actually gebid het aan al die gode waaraan ek nie glo nie sodat my lewe gespaar kon word tydens die circle pit mosh ritueel.

    Hierdie “metal kerk” is nie vir pissies nie, glo my, maar ek kan getuig dat dit die lekkerste kerk was waar ek my nog ooit bevind het. Fit for a King uit ‘Murica was glad nie prekerig nie, hulle het wel connect met die crowd, maar ek dink hulle was net so verbaas soos ek dat ‘n moerse klomp van hulle SA fans die woorde van al hulle songs ken. Selfs die wat hulle nog nooit live gedoen het nie. Hulle het ‘n moerse following hier, lyk dit my. Ek was baie trots dat alhoewel hierdie Amerikaners se moerse heavy metalcore musiek en professionele stage presence van hoë gehalte was hulle nie een van die local bands voor hulle oorskadu het nie.

    Hey, Jam Packed Productions, julle kan ‘n lekker kerk reël, hoor. O ja, en van die geld wat gemaak gaan word op die landwye toer gaan ter ondersteuning van Rocking for Rhinos aangewend word. Ek sal weer na hierdie kerk toe gaan vir seker!
    #Metal4Life

    Deel met jou tjommies!

      RolbeesFit For A King klap die metalkerk kakhard in Snortoria!
      Check hom

      Vat Vyf! Week 27 van 2018 – Boorgate en lewendige lyke

      In Wat is nuus? deur PK MalherbeRek jou bek

      1) Net in Suid-Afrika betaal jy miljoene om jou gat te sien. Actually, net in Limpopo. Maar die kak is jy sien nie jou gat nie. Om die waarheid te sê, jy is geboor. Twee beamptes van die Mopani Munisipaliteit (wat Tzaneen, Giyani, Phalaborwa, Hoedspruit en Modjadjiskloof insluit) is summier geskors toe daar bevind is hulle het bedrog van nagenoeg R100 miljoen gepleeg deur kwansuis boorgate te laat boor in die soeke na water. Maar ‘n horde van die gate is nooit geboor nie en meer as driekwart van die 4 820 boorgate wat wel geboor is, het nie ‘n enkele druppel water opgelewer het nie. Gelukkig het die segsman vir die munisipaliteit, ene Witness Tiva, aangedui hulle het dadelik twee ander beamptes aangestel sodat “dienslewering nie daaronder sal ly nie.” Dankie, Witness. Ek meen die put van ellende kan nie dieper nie kan dit?
      2) Die CEO SleepOut kom nou al so jaar of twee onder skoot dat dit ‘n moerse bemarkingsfoefie is vir corporates. Maar jaar na jaar maak hulle mense warm onder die kraag en doen hulle presies die selle. Wel, presies die sel. Die slim mense wil sommer hierdie jaar een nag in Madiba se sel op Robbeneiland opveil ten bate van liefdadigheid met 250 000 Amerikaanse zak as die beginprys. Maar oepsie. Dis ‘n wêrelderfenisgebied en volgens ‘n woordvoerder vir Robbeneiland het hulle nooit so iets goedgekeur nie. Die rondslapery sou op 18 Julie, Madiba se 100ste verjaarsdagviering, plaasvind, maar is nou uitgeskuif na later in die jaar. Mens kan maar net hoop die organiseerders sal voor dan wakker skrik.

      3) “Pa, waar is Ma?” “Weet nie Frikkie. Gaan kyk in die yskas.” Die vrou wat sowat twee weke gelede lewend in ‘n Carletonville-lykshuis se yskas gevind is, se identiteit is hierdie week bekend gemaak nadat daar vermoed is die polisie het koue voete gekry om haar te identifiseer. Isabel Dongua, vermoedelik in haar 40’s, is steeds in die hospitaal waar sy nou aansterk na die karongeluk waarin sy was, maar sy het gevra dat haar privaatheid gerespekteer moet word. Blykbaar wil sy om die dood nie op lewendige TV verskyn nie.

      4) ‘n Sangoma van Clocolan in die Vrystaat het hierdie week kop gehou toe hy effektiewelik tot 5 jaar tronkstraf gevonnis is vir lykskending. Mpho Mokhethi, 42, het in 2017 ‘n graf oopgegrou, die bokant van ‘n kis verwyder en die lyk se kop verwyder. Polisie het die kop in die grond voor sy voordeur opgegrawe, maar die tong was verwyder. Die tong is later opgesny in drie dele in ‘n plastieksak gevind. Aanvanklik is vermoed dat dit sy skoonma se lyk was, maar dit kon nog nie bevestig word nie. Hy het ook blykbaar nie daarvan gehou om na as ‘n toordokter verwys te word nie aangesien die term misleidend is. Volgens hom is baie GP’s eerder toordokters omdat hulle so goed met pasiënte se mediese fondse kan toor. Nietemin, sy wandade is nie deur die hof oor die hoof gesien nie.

      5) Weens die wanvoorstelling van die jagbedryf in Namibië in die media, het die Namibiese regering besluit om die plasing van jagfoto’s op sosiale media te verbied en om individue wat hulle hieraan skuldig maak, te straf. Dit geld selfs vir jagters met wettige jagpermitte. Aanvanklike paniek onder Namibiese internet-gebruikers wat lief is vir hul pornografie, het ontaard in blydskap toe dit bevestig is dat dit jagfoto’s is wat verbied is en nie jags-foto’s nie.

      Deel met jou tjommies!

        PK MalherbeVat Vyf! Week 27 van 2018 – Boorgate en lewendige lyke
        Check hom

        Christina Hendricks – Woensdag se warm bokkie

        In Warm Bokkies deur griffinRek jou bek

        Toe die goeie vader tiete uitgedeel het, het Christina Hendricks heelvoor in die ry gaan indruk. Sy is een van daai beeldskone rooikopvroue wat jou met eerste oogopslag laat wonder “Maar hoekom die fok was sy nie in Game Of Thrones nie?” – sy het net daai Game Of Thrones tipe look, right? Mad Men fans sal haar ken as die wulpse Joan Harris met die bloedrooi lippe en gesofistikeerde swartraambrille wat nie kak van mans vat nie, maar jy kan haar deesdae sien in Good Girls op Netflix in die rol van Beth Boland. Dis ‘n fantastiese reeks, so gaan scope dit sommer vanaand uit as jy by die huis kom. Weereens vertolk sy die rol van ‘n sterk vrou:

        Tit-bits:
        Alhoewel almal Christina ken as ‘n rooikop, is sy eintlik blond van nature. Sy dye haar al hare rooi sederd sy 10-jaar oud is. Die rede vir die rooi ge-dyery is omdat sy ‘n moerse van is van Anne of Green Gables.
        In 1989, toe sy 14 was, het haar familie Fairfax, Virginia toe getrek waar sy in hoërskool plays en local community theater ge-act het. Haar career interest het min of meer daar begin.
        Christina Hendricks is nou 43 jaar oud en sy lyk glad nie haar ouderdom nie – sy was ‘n model tussen die ouderdom van 18 en 27, so dit maak sin.
        Sy speel blykbaar ‘n mean accordion.

        Deel met jou tjommies!

          griffinChristina Hendricks – Woensdag se warm bokkie