Check hom

Klim onder die komberse in en binge The Crossing hierdie naweek!

In Snotstories deur griffinRek jou bek

Jy weet heel moontlik nie wie Steve Zahn is as iemand jou sommer net so met sy naam gooi nie, right? Sonder om te kroek of verder te lees, dink gou of jy genuine weet wie hy is? Nie? Toemaar, ek ook nie. Hy float al sedert die 90s rond in van jou gunsteling films en jy het nie regtig notice geneem nie, want hy is een van daai comic relief-tipe actors wat meeste van die tyd ‘n supporting role vervul. Hy het ook die stemme van ‘n klomp van jou gunsteling animated karakters gedoen sonder dat jy ooit besef het wie die man agter die stem was. Stemwerk wat feature in onder andere: The Good Dinosaur, Phineas and Ferb, Chicken Little, Stuart Little en dies meer. Jy het steeds nie ‘n clue wie die bra is nie, né?

Orraait, check nou hierdie highlight reel van die iconic movies waarin hy gespeel het en jy sal jouself hardop hoor sê: “O ja man! Dis fokken DAAI ou! Ek love hom! Hy is altyd in die comedies en shit!”

Yes, dis DAAI ou! En hy is nou ook te sien in ‘n nuwe sci-fi reeks, The Crossing, wat sopas op Showmax beskikbaar gestel is vir jou kykgenot. Steve Zahn vertolk die rol van Jude Ellis, die sherrif van ‘n klein kusdorpie iewers naby Washington State, wat die disturbing oproep kry dat ‘n lyk op die strand uitgespoel het. Daar aangekom is dit nie net een lyk nie, maar meer in die omgewing van 400 lyke wat op Thorn Beach uitgespoel het. But wait, there’s more! Nee, nie meer lyke nie, daar is oorlewendes ook! ‘n Whopping 47 van hulle! OK, whopping is dalk nie die regte woord as die mortality rate hier by die 10% dwindle nie. Dis bietjie goor…
Die eerste episode kom lekker op spoed, want ons leer sommer vinnig baie meer oor die weird situaise – daar is geen boot of vliegtuigwrak rapporteer in die area of omliggende omgewing nie. Hierdie mense wat oorleef het is refugees! Hulle is Amerikaanse refugees in Amerika. Wag, dit maak fokol sin nie. Hoe werk dinge dan nou? Aha! Hulle is refugees van ‘n ander tyd – hulle kom 180 jaar van die toekoms af en het ‘n aaklige oorlog ontsnap. ‘n Holocaust about to happen, in fact. Ons het hierso te doen met pre-apocalyptic vibes. Een van daai “julle beter hierdie kak fix, want die toekoms waar ons vandaan kom is ‘n total fokop!” vibes.

Ons leer ook gou dat die mense van die future merkwaardig ontwikkel het en pretty cool stuff kan doen (nee, nie daai tradisionele superhero stuff nie, net cool stuff, okay?)
Ons vind ook uit dat hierdie nie die eerste batch “refugees” is nie. Daar is ander mense tussen ‘ons’ wat al ‘n geruime tydjie hier uithang en plannetjies maak maak om super konterig te wees en die geskiedenis en sodoende die toekoms op te fok sodat dit kan inpas by hulle donker agenda. Dink The 100, 12 Monkeys en daai tipe shows. Die vinnige pace waarteen The Crossing progress werk regtig lekker, want daar is baie layers om deur te werk en baie stuff wat verklaar moet word. Deesdae is dit belangrik – daar is BAIE TV reekse om van te kies en te keur, so kom by die fokken punt uit, die son trek water! Ek is nog steeds die fok in dat Smallville so fokken lang gevat het om tussen 2001 en 2011 tot die fokken punt te kom – dat Superman uiteindelik kan fokken vlieg. Jirre daai show het my kwaad gemaak maar dit was soos drugs gewees. Fokweet…
As gevolg van die vinnige pace, is dit heeltemal te maklik om spoilers weg te gee oor die show, reeds met die eerste episode. So ek gaan net so paar pointers drop oor wat ek ge-like van die The Crossing en wat jy moontlik van sal hou of dalk irriterend mag vind:
Dis nogal cinematic en dit lyk of daar ‘n behoorlike budget was vir die filming en production. Dis nou nie Lost se production nie, maar fok daai show ook. Daar was so baie plots gewees dat die EFF dit wou terugvat.
Die storie behoorlik geskryf. Die karakters is nie te vlak nie en die dialoog is dalk nie Oscar-materiaal nie, maar dit grens ook darem nou nie aan High School Musical gesprekkies tussen karakters op pad kakhuis of lockers toe nie.
Ons het al hoeveel keer die small town sherrif versus die big shot detective teëgekom in reekse en movies; die “this is our jurisdiction” kak; die FBI en die local authorities wat arm druk of soos honde hulle territoy merk en pielgroottes vergelyk. Daardie tema verskyn wel in The Crossing, maar hulle hou dit darem binne perke en dis nie overly irriterend nie. Jy gaan dit in elk geval nog baie teëkom in reekse en flieks, so deal maar met dit in jou eie manier. Vang ‘n stort of iets.
Ons het ook al telkemale met Jude (Steve Zahn) se karakter te doen gekry – die geskeide law enforcement bra wat na die klein kusdorpie toe getrek het vanweë donker kak uit sy verlede wat either ‘n tragedie buite sy beheer was of stupid kak is wat hy aangevang het. Daai “maar ek is nie meer daai persoon nie”-lyn wat so baie opduik in Hollywood. Soos ‘n fokken meerkat. Maar weet jy wat? Dis hier waar Zhan die storie en die cliché red. Hy is ‘n moerse likeable akteur in al die flieks en reekse wat hy sover gedoen het en hier is dit ook die geval. Aanvanklik is dit moeilik om hom as ‘n gelofwaardige karakter te erken in ‘n meer ersntiger rol, maar hy doen ‘n uitstekende job en jy sal hom die voordeel van die tyfel gee binne die eerste 10 minute, guaranteed. Vandaar af is dit smooth sailing al die pad.
Die karakters wat 180 jaar van die toekoms af kom, se klere lyk asof dit soos in fokol verander het nie. Sulke 2018-klere. Weet jy hoe fokken bly is ek daaroor? Ek is so fokken moeg vir stories wat in die “toekoms” afspeel waar karakters plasic sakke, foil, rubber, skewe poeshoede en stupid tekkies dra. Die fok weet. Die eenvoudige “in the now” kleredrag maak vir beter suspense, want nou weet jy nie wie die special ou is, wie nou regtig FBI is of wie vir wie volgende gaan befok nie. Ek dink nie die future se klere gaan veel verander nie, maar ek sal my tinfoil hoedjie opvreet oor 180 jaar as ek verkeerd nie. Remind my net asseblief …

The Crossing is ‘n bonatuurlike verhaal wat genadiglik vry is van die superero setup in die tradisionele sin van die woord. Ek is net effens spyt oor een ding: my goose ‘n super groot fan van sci-fi (baie groter as ek) en nou het ek hierdie storie begin kyk sonder haar. 

En dit wragtig aanhou kyk omdat dit ‘n maklik en effortless kyk is. Ek is reeds 4 episodes balls deep in die ding in, en ek sou dit eerder saam met haar wou gekyk het oor die naweek. Onder ‘n dik kombers voor die kaggel. Ek sou sommer kos laat aflewer het soos ‘n proper lui bliksem ook. Ongelukkig moet ek oor ‘n uur ‘n naweektrip aanpak wat Wibank, Dullstroom en Nelspruit insluit, so sy gaan alleen knus moet raak voor die kaggel en die storie saam met ons Rottweilers kyk.

En jy kan dit ook doen as jy nie planne vir die naweek gemaak het nie. Nou nie saam met my vrou en ons Rottweilers nie, jou fokken aap! By jou eie fokken huis. Kry  net vir jouself so stukkie free Showmax as jy nog nie het nie…

Jy kan vir 14 dae verniet kokkenodge en deur ure se kykgenot trawl en besluit of jy wil aansluit teen R99 per maand. Kanse is goed dat jy jou subscription sal wil hou.

O ja, daar is moontlik ‘n hele klomp van Steve Zahn se ander movies en reekse ook op Showmax beskibaar, so laat weet my gerus as jy op hulle afkom, dan kan ek dit op my lys sit.
Deel met jou tjommies!

    griffinKlim onder die komberse in en binge The Crossing hierdie naweek!
    Check hom

    Terminatryx – Shadow (2014) en Remyx v.2.0 (2017)

    In Rolbees Reviews deur Rolbees1 Eiertjies

    Hier is nou vir jou ‘n band wat so underground klank het (in Suid-Afrikaanse terme at least) dat meeste ander rock en metal erg mainstream voorkom in vergelyking met hulle. Dit geld ook wat hulle image aanbetref – dis ‘n baie niche mark – en ek het nie eens geweet van Terminatryx voor ek begin reviews doen het vir Watkykjy nie. Hulle het my heavy impress met hulle verwerking van die gedig Ontvlugting op die Ingrid Jonker 2015 tribute album, Die Kind is Nog Jonger, en Paul Andre Blom het daarna vir my ‘n klomp van hulle tunes gestuur om na te luister. As jy ‘n noël is, hy is ‘n lid van V.O.D. (Voice of Destruction) en was die drummer van K.O.B.U.S. gewees.  Paul speel nog al die jare die kitare en bass op Terminatryx se recordings en looi net bass live. Patrick Davidson het tot laas jaar vir hulle kitaar gejol maar het die band verlaat as gevolg van persoonlike redes en Ronnie Belcher slaan steeds tromme. Sonja Ruppersberg is die hoofsanger van die band. Mark Allnutt sou vir Patrick vervang het maar het onttrek, so hulle is nou ‘n three-piece band en Paul gaan kitaar live jol in die toekoms. Sonja en Paul is getroud en saam met die Flamedrop Productions team create hulle ook al jare lank die kiefste horror music videos. Hulle het ‘n shitload hooie op hulle vurk eintlik en ek het vinnig agtergekom die paartjie is nie net die core members van Terminatryx nie maar true partners in crime!

    Ek het hulle selfgetitelde debuutalbum (2008), die Remyx v. 1.0 album (2011) wat remixes is van eersgenoemde album en hulle Shadow (2014) album nogal baie geluister die afgelope paar maande. Vir een of ander rede het ek ‘n liking gevang in daai eerste remix album. Nts-nts-nts!
    *Blaas so fluitjie, dans en sweet so in ‘n dodgy gothic rave club terwyl ek ‘n orgasme kry tydens ‘n build-up*
    Ja, laasgenoemde remixes het nogal ‘n moerse donker dans-rave sound op baie van die songs maar mens moenie vergeet dat Terminatryx ‘n rock and roll legacy opgebou het wat nou al oor sestien jaar strek nie. Hulle klank is niks minder as eklekties nie. Hulle was nog altyd Alternative, Hard Core, Punk, Electronic, Dark Wave en Gothic – dis immers geïnspireer deur sci-fi en horror rolprente – en hulle lirieke handel onder andere oor isssues soos die korrupsie van die mensdom en tegnologie, die tweeledigheid van homo sapiens, politiese en sosiale griewe, die media en die meedoënlose verbruikerswese (Consume, op hulle debut album, is ‘n goeie voorbeeld, en een van my gunsteling songs van die band). Hulle lirieke gaan ook oor seks, verhoudings, geweld en mitologiese wesens. Hulle skep so nou en dan ‘n Afrikaanse tune en voeg elke keer een by hulle albums. O ja, en hulle smaak vryheid van spraak en individualiteit en is lede van die EEF. Ok, nee hulle is nie. Ek fok net rond met julle! Ek gaan nie elke prestasie wat hulle bereik het lys nie. Gaan kyk maar self op hulle website. Hierdie is net wat my oog vinnig gevang het: Hulle het Sheep on Drugs support op hulle 2008 SA toer en ook vir Martin Degville van Sigue Sigue Sputnik op sy 2010 SA toer. Na hulle Shadow album uitgereik is het hulle vir Ministry ge-open tydens hulle SA show en Paul Riekert van Battery 9 was vir een song, Siek en Sat, ook op stage. Terminatryx het ook by Witchfest opgetree in 2015 waar bands soos Cannibal Corpse en Hatebreed op dieselfde bill was. Die band het ook al ge-feature in De Kat en Playboy SA en Sonja het ‘n fotosessie vir laasgenoemde tydskrif gedoen saam met die fotograaf Dr-Benway.

    So, verlede jaar het hulle Remyx v 2.0 uitgereik wat ‘n elektroniese remix album is van die Shadow album. Ek wou al lankal bietjie meer in detail die twee offerings vergelyk maar kon nou eers daarby uitkom. Wat die Shadow album aanbetref is dit musiek wat ek beskou as soortgelyk aan Ministry, Battery 9, Sheep on Drugs, Pop Will Eat itself, My Life with the Thrill Kill Kult (The Crow OST), White Zombie en Rob Zombie. Dis die historiese brille waardeur ek na die band kyk en luister. Soos ek hierbo genoem het – daai eerste Remyx v 1.0 het my laat dink aan die donkerder dansmusiek van die nineties. Ja kinders, daar was ‘n tyd toe Battery 9 by die Mother raves in Joburg opgetree het (circa 1997) en dis werklik nie vir my so vreemd om dans remixes en vinnige metal riffs uit dieselfde band se Pandora’s box te hoor kom nie. Trent Reznor en NIN doen dit ook al jare lank. Die tweede Remyx v. 2.0 album het bietjie meer current dans en elektroniese musiek invloede op, though. Ek wil net byvoeg dat die Shadow album se produksie puik is (dit is co-produced deur Paul en Theo Crous, so go figure), sommige tunes is stadiger en ander het weer meer woema. Daar is ‘n paar instrumentals ook, maar vir my is Masjien en Purifire die hit singles van die album. Dis nou as ek die mag gehad het om oor so iets te besluit. Miskien die titelsnit en die song Medusa ook, maar beide in tweede plek. Sonja het ook van die songs geskryf op Shadow en daar is meer van ‘n emosionele element ingebring wat dit ‘n goeie balans gee. Nothing is die enigste song waarvan ek nie so baie hou nie.

    Die Remyx v.2.0 album is deur Paul en Sonja produce maar dis vir my baie cool dat die songs op die remix album so anders as die oorspronklikes is. Ek het Paul bietjie uitgevra daaroor en hy het my vermoedens bevestig. Hulle het aspris al die remixers vrye teuels gegee om te doen met die songs net wat hulle wou. Dit verduidelik hoekom die Purifire (In Misery Remix) vir my meer flouer en mak klink en hoekom die Masjien track op Shadow vir my meer oorspronklik klink. Die Masjien-Machine (Battery 9 Sementkop Mix) is deur Paul Riekert met die classic song, Kiss the Machine ge-mashup. ‘n Befokte hat-tip na Battery 9 se kant toe nevertheless. Dit verduidelik ook hoekom ander songs op die Remyx v.2.0 album vir my meer sterker na vore kom. Holy (The Frixion Mix) met daai deurdringende (maar bekende) komper-dans vibes en evil gefluister is befok vir my! Gewoonlik haat ek Dubstep en ek het nie eers geweet wie Grimehouse is voor ek die album geluister het nie maar die Scars (Grimehouse Mix) staan ook nogal uit. Wys jou net wat ‘n lekker fusion colab remix kan doen aan jou persepsies. Die song Outkast (Mr Sakitumi remix) is nog ‘n lekker tune. Die mengsel van Sonja se vocal mixes en keuse van elektroniese klanke, beats en melodieë werk lekker saam. Medusa (Ironic Remix) is ironies genoeg on par met die original maar ek hou nog steeds nie van die song Nothing nie, maak nie saak hoe dit ge-remix word nie. Arme song, sit so in die hoekie en doen niks behalwe huil nie. Shame.
    Kyk, Terminatryx is nie bang om te eksperimenteer nie, it can go either way en ek bewonder hulle, maar wat covers aanbetref was hulle cover/remix van Animotion se Obsession (Remyx v. 1.0) ligjare beter as die cover/remix van When Doves Cry op Remyx v.2.0. Miskien is ek net ‘n Prince en Blondie purist maar daai slight mash-up van die song saam met Atomic was minder lekkerder vir my. Daar is bietjie te veel musical en genre gimnastiek aan die gang en dit val nie so sag op my oor nie.

    Anyways, as jy nog nie het nie, check bietjie hierdie band uit. They don’t bite…much. Hulle is tans glad nie bang om meer elektronies, simfonies en cinematic te draai met hulle musiek nie. Dis een van die SA bands wie se tunes ekself gereeld luister en hulle music videos is next level.

    Check dit uit!



    Deel met jou tjommies!

      RolbeesTerminatryx – Shadow (2014) en Remyx v.2.0 (2017)
      Check hom

      Sofia Jamora – Woensdag se warm bokkie

      In Warm Bokkies deur griffinRek jou bek

      Sofia Jamora is basically ‘n real life mermaid sonder die visstert en het meer as genoeg van alles ontvang toe die vrou invent is 6000 jaar terug (dis mos hoe oud die aarde is) – boude, hare lippe, oë en tiete. Sy het verlede Sondag (6 Mei – ‘n dag voor my eie verjaarsdag) verjaar en is nou ‘n mondige 21-jaartjies oud. Haar home town is dieselfde as rock band, Incubus, wat van Calabasas, California af kom – daai ouens wat so 3 maande terug in SA kom jol het. Sofia is op die strand ontdek in haar bikini wat vreeslik baie sin maak…

      #SulkeEilandGodin
      #StrandGwapsie

      Jy kan haar op Twitter en Instagram volg:
      https://twitter.com/sofiajamora
      https://www.instagram.com/sofiajamora
      Place your ad here

      Deel met jou tjommies!

        griffinSofia Jamora – Woensdag se warm bokkie
        Check hom

        Carte Blanche – Is Dit Net Ek Of Is Als Tos?

        In Is Dit Net Ek Of Is Alles Tos?, Snotstories deur griffin en Chopper CharlieRek jou bek

        Ons (griffin & chopper) se boek, Is Dit Net Ek Of Is Als Tos? word hierdie jaar (2018) teen Augustus se kant 10 jaar oud. Om dit te celebrate het ons besluit om alfabeties met die lys af te gaan en ‘n paar topics uit die boek te kies om weekliks hier op Watkykjy te publish, seinde dat ons die regte besit. Dis lekker kort stukkies wat jy op die kakhuis kan lees. Dink daaraan as jou klein zef kakhuisbybeltjie met pitkos vir elke dag… Wel, elke dag tot ongeveer Augustus.

        Carte Blanche
        Die program wie se crew jou so stil-stil laat spuitpoep as hulle met kameras en mikrofone by jou onwettige scrap metal joint in Pretoria-Wes inbars, kry dit reg om almal so net skuins voor die agtuur fliek op M-Net te herinner dat dit wel die volgende dag Maandag is en dat hy inderdaad ‘n diep Smurf-blou sal wees. Ek meen, min goed bederf jou laaste dag van vryheid soos ‘n dramatiese verslag oor skoolmeisies wat hulle lywe vir crack verkoop of iemand wat met krimpies se aftreegeld skoonveld is.

        Kan hulle dit nie eerder op ‘n Vrydagaand uitsaai nie? Ek belowe julle die mense wat dit doelbewus wil kyk sal ‘n daadwerklike poging aanwend om by die huis te bly. Die ander van ons sal iewers by vriende braai of in ‘n kroeg of ‘n clubsit. Sondagaand is juis die aand waarop jy op die rusbank uitstrek en aan die slaap raak met ‘n Oscar-wennertjie op die kassie.

        Laat Maandag begin met verkeersprobleme. Op ‘n Maandag. Nie met Derek Watts en kie en die gevolglike koorsdrome op die Sabbat nie.

        Is Dit Net Ek Of Is Al Tos is in 2008 geskryf en uitgegee en daar was so baie copies verkoop dat ons dit in 2009 laat herdruk het. All-in-all is daar nog net so 10 onverkoopte copies oor op aarde en ons sal teen Augustus se kant besluit wat om met hulle te maak. Kort antwoord – dis nie tans te koop nie.

        Deel met jou tjommies!

          griffin en Chopper CharlieCarte Blanche – Is Dit Net Ek Of Is Als Tos?