Check hom

Hoerrrra vir Rrradio Rooibaardt – die interview

In Watkykjy Interviews deur Chopper CharlieRek jou bek

Al wat Afrikaans is gaan deesdae te kere oor ’n nuwe band genaamd Rooibaardt. Huh? Basically vier blare van Betlehem wat world music maak en ’n hippie vibe gooi, jy check? CHopper het met die ou’s opgehook en gecheck hulle is actually safe, jy check.

Puf-puff-give. Puff-puff-give. Blikkiekap is koning. Dus tune ons julle once, twice, en drie keer – exclusively: ‘n Interview met Rooibaardt. Once chinas.

CHopper: Dagsê Rooibaardt. Hoelykkit?
Rooibaardt: Ahoy bro. Dit lyk altyd vir ons goed, want die lewe is kwaai.

CHopper: Wie's wie hierso – introduce asseblief die mense?
Rooibaardt: OK, ons maak so:

  • Hensie van Staden: Lead vocals; kitaar, bekfluit, trompie, jembe, melodium en penny whistle
  • Denzl Keenan: Vocals, viool, kitaar, jembe, panfluite, talking drum, mandolien, en thumbila
  • Louis Esterhuizen: Bass en lead kitaar
  • André du Plessis: Dromme
  • Mario van Vuuren: Sound management

Ons is een happy familie.

CHopper: Sharp. Ek check julle bra's is van Betlehem af. In watse deel van Betlehem presies is Jesus gebore?
Rooibaardt: Ja wel, waar hy gebore is weet ons nie maar hier is 'n hospitaal.

CHopper: Is julle vegetariërs? Ek vra want ek hoor julle sing van vleismango's in een van julle tunes. Please sexplain.
Rooibaardt: Wel vegetariërs het 'n suurlemoen al so lekker gesmaak soos 'n vleismango met hare? Miskien is ons vleisvegetariërs.

CHopper: Dan's daar ook die papegaaislaai. Het dit dalk iets uit te waai met die naam Rooibaardt?
Rooibaardt: Rooibaardt is 'n internasionale Afrikaanse naam soos apartheid. Apartheid veroorsaak oorloë en Rooibaardt maak vrede.

CHopper: Kan julle maybe vir die uninformed mense verduidelik wat die World Music thing is?

Rooibaardt: In Suid-Afrika is ons 'n mengelmoes van kulture van alle dele in die wêreld wat onder die vaandel bly van die RAINBOW nation. Ons het besluit om musiek te maak vir die reënboognasie met 'n Afrika feel wat alle kulture sal laat voel dat hulle deel is van Afrika met 'n bietjie verlange. Die oorsese dudes kry weer hulle eie land met ’n Afrika feel.

CHopper: Dink julle nie dis weird dat Ierse, Afrika, Afrikaanse, en Spaanse musiek so nca saamgaan nie?
Rooibaardt: Musiek is 'n taal. In die noorde, ooste, weste, en suide het elke land maar dialekte maar mense verstaan mekaar tog. Musiek kan geskommel word en met die regte chemiese reaksie kan die produk net die wenresep wees. Dis nie so weird nie. Mens moet dit net kook en geniet.

CHopper: Van die tunes ruk nogal mal. Dis seker befok om die tunes live te speel?
Rooibaardt: Wel as musiek jou op 'n ander planeet plaas met die spoed vinniger as lig dan is dit befok.

CHopper: Wat's die hecticste gig wat julle nog gehad het?
Rooibaardt: Dit was op die Vrystaat stadium met rugby. Klink goed, al was die meeste mense dronk en intellektueel totaal kommersieël. Hulle wou ons moer en met blikke gooi want ons konnie “O Ryperd“ doen nie. Die ergste was nog dat die organiseerders weggeloop het en ons tot vandag nie betaal het nie.

CHopper: As ek Betlehem toe skiet, wat se jol sou jy voorstel?
Rooibaardt: Wel Bethlehem is net 'n naam. Die GAME COCK INN is Bethlehem. Dit is die enigste live venue in die Vrystaat en ons ontstaan was daar.Dit is 'n alternatiewe plek in 'n museum. Dit is die jol.

CHopper: Is daar nie baie boere in Betlehem wat nie uitmaak van julle styles en lang hare nie?
Rooibaardt: Wel die Game Cock is ons uithangplek. Artists, musikante en mense met verstand hang hier uit en die boere en ander "slim" mense noem ons die “kokkerotte in die kokkerotgrot“. Nee, baie van hulle maak nie uit nie.

CHopper: Julle sing in 'n paar tale. Kan julle actually verskillende tale praat of ken julle net die liedjies se woorde?
Rooibaardt: Hensie praat Sotho en Denzl praat bietjie Zulu. Ander tale is aangeleer.

CHopper: Wat maak julle blare behalwe musiek – of is dit die full-time vibe?
Rooibaardt: Behalwe musiek speel ons foozball en hackie (gebreide bal wat jy met jou voete skop) en ons rehearse.Ons is full time musikante.

CHopper: Lyk of julle nogal die Afrikaanse musiek wêreld op hol het. Hoe voel dit?
Rooibaardt: Dit is lekker om te sien dat die Afrikaanse mark ook op ander local musiek kan vibe as die normale.

CHopper: Baie SA bands kannie eers een tipe musiek ordentlik jol nie. Julle kap sommer 'n paar style. Is julle self-taught of het julle music edumcation gehad?
Rooibaardt: Alles is self taught, behalwe Louis wat musiek opleiding gehad het.

CHopper: Wat's julle immediate planne vir die future?
Rooibaardt: Op die oomblik om soveel gigs in SA as moontlik te doen vir die volgende ses maande, dan te werk aan 'n volgende CD en dan die oorsese mark aan te durf.

CHopper: Is julle op toer na enige significant events toe nou een of ander tyd?
Rooibaardt: Ja Oppikoppi; Aardklop, Whalefest, Huisgenoot Skouspel ens. Hulle kan op ons site sien.

CHopper: Ek sien julle bedank mense vir mieliemeel in die album. En dit?
Rooibaardt: Ons het die album self opgeneem in 'n studio wat ons self gebou uit grasbale, want daar was nie geld nie. Mense het vir ons mieliemeel (stapelvoedsel in die Vrystaat) gebring om te eet in die agt weke van opname.

CHopper: Waar kan mense die CD in die hande kry – buite Betlehem nou?
Rooibaardt: By alle CD shops in SA (dit is as hulle dit al bestel het). As dit nie daar is nie moet hulle vra dat hulle dit kan order.

CHopper: En meer info soos bookings of t-shirts of wat ook al – tune ons julle websait.
Rooibaardt: Ons websait is www.rooibaardt.co.za.

Mense kan ook ingaan op Google en net intik Rooibaardt, en daar sal 3500 sites oopmaak.

CHopper: Umm… OK, whatever. So wat skiem julle van watkykjy?
Rooibaardt: Wat is watkykjy? Ons kyk fokkol. Ons het nie TV nie. Te arm.

CHopper: Nie… TV… nie. Raait… OK… So…ja… Enige laaste woorde?
Rooibaardt: Check uit waar ons speel. Die show sit jou in 'n ander dimensie, INCREASE DA PEACE!

Daar het julle dit. Check Rooibaardt uit virre moerse vibe, enoy the ride en maak hom los. Die perre meen besigheid. Kwaai.

Chopper CharlieHoerrrra vir Rrradio Rooibaardt – die interview
Check hom

Hardegat tot raait op die einde – ‘n Tribute tot Hunter S Thompson

In Snotstories deur Chopper CharlieRek jou bek

‘n Gunshot to the head. Dis wat dit toe vat om hardegat gonzo pappa Hunter S. Thompson stil te kry. Well, hy was mal oor guns so dis seker nie ‘n te kak manier om te gaan nie. Ek dink dis Jim Morrison wat once gereken het: “I just wanna get my kicks before this whole shithouse goes up in flames.” Aldus die eerbare Dokter.

Op 67 was Hunter nie meer lus vir die ding nie, meen die mediahonde na die tyd. Die laaste ruk het hy blykbaar gesukkel met sy health en as krimpie moes hy ook die regular heupvervanging ondergaan. Standard issue krimpie procedure maar vir iemand soos die Goeie Dokter was dit net plein kak. En dit is nou een ding wat hy nie sou vat nie.

Van die begin af trek bra Hunter houding. Hy's 'n paar keer in die kak by die Army waar hy as sports joernalis werk. Hy verloor een van sy eerste jobs nadat hy 'n vending machine verinneweer by die plek waar hy as joernalis werk.
Hy raak gereeld dronk en high en vertel mense dan presies wat hy van hulle dink. Partykeer wave hyn 'n gun rond of dreig mense daarmee. En nou's ons eers by sy derde jaar of so na skool.

Amerika in die laat sixties en early seventies is waar Hunter sy idees vorm. Hy cruise op die fringes van die Beat generation in New York saam Kerouac en Ginsberg
, en hang saam met van die eerste mense wat acid vat soos Ken Kesey – die sogenaamde "underbelly of society".
Hy bly vir 'n ruk in Puerto Rico en report vandaar af en skiet daarna terug Amerika toe om in erns te begin publish.

Career kickstart

Hy trou in '63 met Sandy Conklin en hulle het later 'n laaitie – Juan. In die laat sestigs kry hy 'n dokterskap deur 'n mail-order kerk in San Francisco. Lekker weird. Anyway, hy word toe Dokter Hunter S Thompson.

Hell's Angels is sy eerste full-on boek, en 'n befokte een at that. Vir research hang bra Hunter saam met die bikers, en document al die kak wat hulle aanjaag en die crazy life wat daarmee saamgaan. Hectic. Lees van Sonny Barger, Terry the Tramp, gangrapes, ouens wat gebliksem raak, die keer toe die Angels die eerste keer acid vat – en uiteindlik die fokop. Die Angels betrek die jong Hunter en slaan die kak uit hom uit. Dit vat weke vir hom om te herstel.

Tussendeur churn hy die heeltyd magazine artikels en briewe uit – baie wat mense fokken uithaal vir die naaiers wat hulle is. Sy briewe word later gebundel en maak nogal vir surprisingly lekker lees voor mens gaan piepie en slaap. Mens check presies hoe hy sy no-holds barred en agressiewe skryfstyl ontwikkel.

"We can't stop here, this is bat country…"

Uit sy incessant korrespondensie begin hy rondfok met die idee van die American Dream – hoe fokken vals dit is en wat dit eintlik beteken. Dit lei op tot sy grootste werk –

Fear & Loathing in Las Vegas. Dit recount 'n storie – deels die waarheid en deels uitgedink – van hom (of kamtig Raoul Duke) wat 'n bike race in Vegas moet cover. In stede van dit doen, gaan hy en sy overweight Samoan lawyer fokken mal met al die dwelms en drank wat hulle kan score.

Die boek is fokken vivid. Van die title (dis hoe dit voel china) tot die descriptions van die crazy-ass scenes waar die lawyer uitfreak, die hunting knife, White Rabbit in die bad, die car rides, die uitgefreakte hitchhiker, die narc convention, die mense wat in reptiele verander en die mat wat move asof die verf begin uitloop… jy sal voel of jy acid gevat het – al weet jy nie hoe dit voel nie. Dit voel so. Lekker nê?

Nou onlangs is die "Fear & Loathing" fliek gemaak – nogal fokken naby die boek – met Johnny Depp en Benicio del Toro. "As your lawyer I advise you to drive as fast as you can." Nou dis my tipe lawyer. Blykbaar is 'n nuwe fliek (gebaseer op Thompson se novel The Rum Diary) ook in die werke – weer met Depp en Del Toro.

Anyway, dis met Fear & Loathing wat ouens reken hy sy gonzo styl vervolmaak. Gonzo is 'n tipe reporting wat meen jy skryf moerse subjective, en meng feite met fiction en doen net wat jy wil. Word meestal in 'n ranting eerstepersoon geskryf en in Thompson se geval is die skrywer gewoonlik 'n mal, dronk (en high) bliksem met 'n oog op selfverwoesting.

Haai, dit klink bietjie soos 'n Afrikaanse website wat ek al gelees het… Mmm…

Politics en stuff

So… in elk geval. Hy word toe moerse famous en die geld stroom in. Eers was hy nogal verbaas, en mention self op 'n kol dat hy heel chuffed is toe hy agterkom hy kan skryf soos hy wil en mense betaal hom daarvoor. Hy hou aan magazine artikels skryf, baie vir Rolling Stone, en hieruit kom ook sy volgende boek – Fear and Loathing on the Campaign Trail '72.

Hierin volg Thompson Richard "I am not a crook" Nixon se presidential race, alhoewel hy meer fokus op die Democratic opponent. Thompson haat Nixon en beskryf hom later as "a swine of a man and a jabbering dupe of a president. Nixon was so crooked that he needed servants to help him screw his pants on every morning. Even his funeral was illegal. He was queer in the deepest way. His body should have been burned in a trash bin.". No love lost hier pappa. Fokkol.

Nie dat sy enigste foray into politics is nie. Hy word amper sheriff van een of ander shithole in Colorado in 1970. Onder die Freak Power ticket stel hy sulke goed voor soos die vrye verkoop van dwelms, die vervanging van die strate met bike paths en die idee om Aspen te rename na Fat City. Die Republican wat teen hom run het 'n crew cut, so die Goeie Dokter gaan toe poena en verwys na die ander bra as "my long-haired opponent". Baie mense stem vir hom en hy verloor met verbasend min votes.

En toe later…

Hierna retreat Thompson na sy "fortified" Woody Creek compound toe vanwaar hy elke nou en dan bile spew oor die Amerikaanse samelewing en die "death of the American dream" – 'n persistent tema in sy werk. In 1980 skei hy sy vrou en heelwat later – in 2003 in fact trou hy met sy assistent Anita Beymuk. Dis met haar wat hy op die foon is toe hy homself blaas. True love lyk dit my.

Sy voorlaaste boek, Kingdom of Fear, gaan oor die verbygang van die American Century.
Soos enige decent fokken mens betaam was die Goeie Dokter ook teen George Poes. In sy eie woorde: "I never thought that I would ever see a president worse than Richard Nixon. But he is the worst president in American history, this one. Because he is the dumbest. And because he has destroyed, in four years, what it took two centuries to build up. He has taken this country from a prosperous nation at peace to a dead-broke nation at war. We are losing this stupid, fraudulent war in Iraq and every nation in the world despises us, except for a handful of corrupt Brits, like that simpering little whore, Tony Blair."

Simpering little whore. Is dit nou nie fokken mooi nie? Vat so Teflon Tony. And your mother too.

Behalwe vir die konstante journalism, het Thompson ook twee novels geskryf – "Prince Jellyfish" en "The Rum Diary". Laasgenoemde is in 1998 gepublish. Sy een pel, een of ander Kennedy, reken hulle was altwee failed auhtors wat joernaliste geword het om brood op die tafel te sit.

Double-barrel gun salute

Sy hele lewe lank was bra Hunter moerse into guns. Hy was 'n lid van die NRA, hy't uitgemaak van jag, en hy het ook 'n vaatjie buskruit in sy kelder gehou. Soos mens maar doen.

Sy laaste published artikel was vir ESPN oor 'n nuwe sport – basically soos skeet shooting maar jy blaas gholfballe uit die lug uit. Nou dit klink fokken lekker. Selfs ek sal dan begin "gholf" jol. "Caddie, gee my die 9mm yster asb." BOOM! Score. Dis 'n eagle. Lekker…

Dus nie 'n moerse surprise dat hy gevra het om na sy dood veras te word – en daarna uit 'n kannon geblaas te word nie. Sy final "cheers and fuck you" aan die wereld. Die pyrotechnic expert wat die seremonie beplan reken "if you were going to light up a flash-bomb worthy of Hunter S. Thompson, you'd want to make it an earth-shaker."

Ons is geneig om saam te stem. Cheers and spot you bra. We won't take any guff from the swine.

Moet-lees Thompson boeke

  • 1966 – Hells Angels: The Strange and Terrible Saga of the Outlaw Motorcycle Gangs
  • 1971 – Fear and Loathing in Las Vegas: A Savage Journey to the Heart of the American Dream
  • 1997 – The Proud Highway: The Saga of a Desperate Southern Gentleman
  • 1998 – The Rum Diary: A Novel
  • 2001 – Fear and Loathing in America : The Brutal Odyssey of an Outlaw Journalist
  • 2003 – Kingdom of Fear : Loathsome Secrets of a Star-Crossed Child in the Final Days of the American Century
  • 2004 – Hey Rube: Blood Sport, the Bush Doctrine, and the Downward Spiral of Dumbness–Modern History from the Sports Desk

Chopper CharlieHardegat tot raait op die einde – ‘n Tribute tot Hunter S Thompson
Check hom

Briekmerke in die Big Easy – Deel 2

In Snotstories deur wezsideRek jou bek

» Briekmerke in die Big Easy – Deel 1

Na vier bitter koue dae in Mili-wa-kay (The Good Land), is ek al weer op 'n aerie hierie keer oppad na WKRP in Cincinnati. 'n Vinnige stop-over in WKRP en toe weer op 'n aerie reguit New Orleans toe. Terwyl ek travel skiem ek dis 'n uitgemaakte saak. Ek gaan my ass af werk en niks tyd kry om so veel te kuier soos wat my liggaampie kan hanteer. Obviously was ek nog nooit in New Orleans nie.

Ek en my baas kom eventually by die hotel aan, nogals grand Holiday Inn Suites ek sê, fokken lekker skiem ek, hier kan geparty word. Dis hier waar ons ophoek met van die ander mense van SA wat vroër as ons geland het. Die Amerikaners saam wie ons gaan werk doen, besluit dit sal 'n goeie idee wees om ons die aand uit te vat na een van die grandste klubs hier in New Orleans, die 360 bo-op die World Trade Centre. Nou ek weet wat julle dink, die twin towers bestaan al lankal nie meer nie nadat Osama van Staden sy Jedi mind-trick afgepull het. Maar Amerika is groot, jy order 'n light lunch en jy kry 'n kilo rack of ribs. Anyway die rede hoekom hierie plek 360 genoem word is omdat dit 'n perfekte sirkel is en dat dit rotate. Nou vir die van julle wat al ooit in 'n rotating plek was sal weet dat dit nie 'n plek is om in dronk te word nie, tensy jou kop in die selfde rigting draai en teen min of meer dieselfde spoed. Eintlik nou dat ek daaraan dink is dit net glad nie 'n goeie idee nie. Hulle tune ons, ons moet seweuur daar wees en dit is op die 36ste vloer. Ai't.

Zef dog stylvol neon ligte was orals te vinde. Net weereens 'n bewys dat zefgeid geen perke ken nie. Soos goeie Suid Afrikaners, konfigureer ons almal by die bar, so reg soos vars brood om al ons zak op die eerste aand te spandeer. Die big-kahuna-Amerikaner besluit toe dis unfair vir ons om vir ons eerste drankies te betaal op ons eerste aand in New Orleans. "Once bra," tune ek hom en kry die barman se aandag. "One Johnny Walker on wuh rocks please" (ek is mos 'n snaaksie) met die gedagte dat dit ou Rooies gaan wees. "Sorry sir we don't have Johnny Red, only Johnny Blue," tune die barman my. "Make that a triple, thank you" en ek sny 'n lyn couches toe.

Johnny Blou is skaars in my keel af en mense by die hordes stroom by die klub in. Een of ander local platejoggie breek die stilte met 'n tune wat ek later leer ken het as Lil'Jon and the Eastzide boys (Need For Speed Underground). Die ouer Suid-Afrikaanse en Amerikaanse gardes was glad nie impressed met hierdie hip-hop musiek nie en fokof toe vinniger as wat jy kan sê "Riders of the Storm ft. Snoop Doggy Dog".

Vir my was dit tyd om te bump en grind, maar nie voor ek en 'n kollega (kom ons noem hom bra Bill) nie 'n paar tequila's agter die blad gejaag het nie. Fokken geswaai kyk ek rond om my en besef toe weer van voor af waar presies ek regtig is. 'n Evil grin vind sy pad self na my mond toe aangesien Jose besluit het om alle spier-privileges van my liggaam weg te neem. Asof dit nie genoeg is nie begin die honeys in sulke French maid outfits toe die volgende oomblik saam met die Usher tune "Yeah", by hierie dun pilare opkruip en allerhander toertjies uitvoer. Jirre, skiem ek hierie 360 is darem maar 'n potent plek.

Jose besluit toe dis beter om net so rukkie stil te staan en die skouspel te aanskou as om enige plek te move en die risiko te loop om mondkatjies te maak. Terwyl ek so die dans vloer en die strobe innie gesig staar, val dit my by dat ek vir bra Bill verloor het, en ek sit uit op 'n missie om hom op te spoor. Baie disorientated veg ek my way deur al die mense terwyl iemand so nou en dan my ass gryp. Fokken hectic, maar ek het nie gekla nie. Uiteindelik by die deur, groet ek die bouncer wat my vroëer die aand grief gegee het oor my ID. Hy tune my once en gee vir my 'n plastiese glasie. Hoekom weet ek nie, maar op daai stadium het ek gedink dit sal nogal handig te pas kom die volgende keer wat bra grifF 'n veldie wil gooi op ons road trips, so toe sit ek dit in my broeksak.

Phew, die koue vars lug verras my soos 'n skim in die nag. Dis toe dat ek my oë ordentlik oopmaak vir die eerste keer en die Hunter S. Thompson gedagte op my neer daal. "But wait a minute, you can't stop here, this is bat country!" Ek kon baie duidelik onthou hoe ek 36 vloere met 'n lift gery het na die 360 en tog, toe ek uit die klub uit stap, was ek direk op die onderste vloer. "Wat gaan hier aan?" vra ek in 'n huilerig stemmetjie.

Ek gebruik toe my skrefies ogies om die visie 'n bietjie duideliker te maak en besef die bordjie lees Bourbon Street. Die een ding wat ek geleer het is dat as dinge so uitfok moet jy drink totdat jy uitpass. Dis reël nommer 18a in die WKJ? handboek vir alkoholis "situasies". Terug in "360" in vra ek die bouncer of hy asb vir my kan verduidelik waar ek is en hoekom ek 'n halwe gebreekte plastiese glasie in my broeksak het, want dis fokken ongemaklik. Jy is in New Orleans, Bourbon Street, French Quarter tune hy my.

Thanks a lot buddy en beweeg terug in om reël 18a toe te pas. Nie baie later nie, mission ek hotel toe in die verlate strate, koud, moeg, poes dronk en klaarblyklik alleen. In die verte is daar vier silhoëtte wat op my afbeweeg en hierie keer het ek regtig gehoop dat hulle vlermuise is. Ek besluit toe om nie oogkontak te maak nie en my stappie met so paar poepe vinniger te maak. Veilig verby die drie karakters, skiem ek fokkit, en begin hardloop. Ek het nog nooit so vinnig sonder enige rede gehardloop nie.

Die volgende oggend by die crew koffie stasie tap bra Bill my op my skouer en tune my of ek van die strip klub gehou het. Watse strip klub dink ek? En dis toe wat ek stadig om draai en besef dat ek 'n groot gedeelte van die aand in Scarlets afgespeel het. Shame, arme bra Bill. Hy het uitgepass op 'n sypaadjie in 'n rooi t-hemp "If found, please return to Bourbon Street". Die sypaadjie was in 'n baie dodgy gedeelte veraf in Bourbon Street. Twee gatgabbas het hom wakker gemaak en gevra of hy OK is en aangebied om hom huis toe te vat. In 'n frantic state het hy toe opgestaan en begin hardloop. Terwyl hy hardloop het hy probeer om sy buddies in London te bel om hom te kom haal. Hy was vas oortuig hy was in London. Ai, die bra Bill darem.

"Right, nog net 7 dae oor, lus vir 360 vanaand?"

"Ai't!"

wezsideBriekmerke in die Big Easy – Deel 2
Check hom

Briekmerke in die Big Easy – Deel 1

In Snotstories deur wezsideRek jou bek

Toe my werk vir my getune het: "Luister bra, ons dink jy gaan ons moet join in New Orleans vir 'n bietjie Events werk", het ek geskiem hulle grap met my. Nietemin, 'n paar weke later is ek oppie aerie oppad na Mili-wa-kay (The Good land), wat my eerste stop sal wees in George Poes se klein wêreldjie.

Wat is dit met aeries wat mense se mage so omkrap? Jirre, die pilot het skaars die naald innie rooi gedruk, toe besluit almal om los te trek met gisteraand se macaroni en kaas wat hulle nie kon afslaap nie. Aangesien ek nie regtig wou uit voel nie, toe laat ek ook maar een ontsnap. Rrrrt! Ek bedoel, dis nie asof ek eerste die ys (of moet ek sê die wind) gebreek het nie.

Lekker lang vlug met fokkol slaap en baie blok-en-tackles later word ek wakker self met 'n omgekrapte maag en die pilot wat hard en duidelik oor die luidspreker vir ons vertel hoe ons nou die aerie laat daal. En hy hou aan en aan en aan. Dis fine bra, laat sak die donnerse vliegtuig sodat ek hom net kan wyd speel! Ek kan nie daai doos wees wat eerste 'n monster poep vrystel 35000 voet in die lug net nadat die oulike lugwaardinnetjies ons vol van die anti-bakterië kak gespuit het nie (Suid Afrika is mos die AIDS). Nou wag ek maar in spanning, en ek bedoel spanning.

Nee wat skiem ek, ek het nou genoeg gehad en maak my safety belt los om op te staan. Die rede hoekom ek so lank gevat het om hierdie besluit te neem is omdat die queue in die oggend op 'n aerie so fokken lank is soos die voice recognition queues in die bank in Nigerië. Ek het nog nie eers my safety belt los gemaak of een oulike lugwaardinnetjie tune my, "Sorry sir, please be seated as we are about to land in 5 minutes". En dis toe wat my luck draai. Passasier G11, kon klaarblyklik nie meer die pressure handle nie en het een laat gaan wat skrik vir niks nie. Daarna was almal in tune soos die ZCC choir en die res is history soos hulle sê.

Ek moet bieg. Dis 'n befokte gevoel om uit JFK uit te stap en sulke slap Lincoln taxis trek langs jou op en vra of jy spin wil hê. "Don't mind if I do". Die werk betaal.

Respect.

Nou moet ek cruise al die pad na Newark airport toe en 'n aerie klap na Mili-wa-kay want JFK vlieg nie soontoe nie. Die taxi driver gee my die low-down van al die sites en sounds, "…and this is Manhatten lower east-side…" Lower east-side eh? Klink, ma lyk glad nie soos daai area in Boksburg net ander kant Homestead dam vir ingeval julle gewonder het.

Na die langste dag van my lewe, klim ek af in Mili-wa-kay net om te vind dat dit -5 grade Celsius is. Nee, dis nie lekker nie skiem ek en veral in net 'n t-shirt en jeans. Ek moet maar vanaand geniet, want more is dit werk werk werk. Na ete saam met die MD tune ek almal voorspoed vir die res van die aand want ek weet nie of ek hulle weer gaan sien nie. Ek trek myself so dik soos die Oros mannetjie aan en ek laat waai af in die eerste straat wat cool lyk. Ouens by die werk wat al in The Good Land was het my vertel van hierdie pub/klub wat ondergronds is. Eventually kry ek 'n plek, maar is nie seker of dit die een is waarvan hulle gepraat het nie.

Die plek is gepak en dis negeuur in die aand. Ek loop bar toe en kry vir my 'n lekker gemaklike seat en besluit om bietjie Amerikaans te trek. Ek tune die barman "Wazzuup!" soos in die Bud commercials. Hy't nie gedink dis snaaks nie.

Dis hier waar ek vir die eerste keer die nuwe Usher tune gehoor het en geskiem het, 'n mens kan nogal lekker booty swaai op hierop. En was ek reg, soos julle in Deel 2 sal uitvind. Na 'n hele paar Fosters besluit ek toe dis seker huis toe gaan tyd. "O ja," onthou ek toe ek uit die bar uit stap. Ek is nie in P-Town nie en ook nie in Sidewalk Café nie. Hoe de fok gaan ek by die hotel uitkom? Ek kan nie al die kere onthou wat ek gejigga right en gejigga left het nie. Dis nou vir jou 'n penarie. 'n Lang gesukkel later kry ek eventually die hotel en mission op kamer toe. Net voor ek by die lift kom hoor ek 'n stem wat agter my aanroep: "Excuse me sir, may I see you driver's licence?" "Drivers licence?" vra ek.
"Or any identification that proofs you stay here." Jirre dis al wat ek nodig het.

Nou as mens dronk is dan voel mens altyd skuldig oor iets, of miskien is dit net ek, of miskien is dit net omdat mens nie lekker kan praat nie. Ma op daai stadium het ek gedink hierie chick gaan nie saam met of vir my by die bed laat uit kom nie, al wil ek net vir haar my "paspoort" wys. So toe probeer ek haar aandag van hierdie licence af trek waarvan sy die hele tyd praat. "Trek my vinger," tune ek haar. So vinnig soos jy kan sê "Rrrrt" los ek 'n stewige Fosters-for-beer-poep en sny 'n lyn kamer toe. Ek het nog nooit so vinnig gehardloop in my lewe nie. In die kamer sluit ek my deur en haal een diep asem. Ek het dit gemaak. No sweat.

Respect.

Dis toe dat daar 'n klop aan die deur is: "Excuse me sir, may I see you driver's licence?" Fok!

wezsideBriekmerke in die Big Easy – Deel 1