Check hom

#VuilbekVrydag. Tommmy Cash – Winalotto

In Vuilbek Vrydag deur griffinRek jou bek

Dis 15:00 en Welkom by #VuilbekVrydag! Skop jou naweek af met ‘n oor vol vuil, komplimente van Tommy Cash. Sommer nou al vir die tweede keer. In die kak gedeelte waar Tommy in Estonia bly, is die huisie alles van hout gemaak en besig om te vrot en dit stink in die strate. Tommy reken hy kan ‘n junkie op ‘n kilometer spot en jou presies tune op watter drugs die bra is. Tommy self is ‘n school drop-out. Lyk my hy wag om die lotto te wen. Doen ons almal maar nie? Maybe wen jy hierdie naweek dalk die lott? Jy beter dit met osn fokken deel, want ons het jou sopas remind om tickets te gaan koop…

Deel met jou tjommies!

    griffin#VuilbekVrydag. Tommmy Cash – Winalotto
    Check hom

    Runaways – tieners vol angs met bonatuurlike kragte

    In Snotstories deur griffinRek jou bek

    Ons almal ken die Hollywood Western. Dit speel altyd af in Amerika se Wilde Weste en sentreer gewoonlik rondom die cowboy of gunslinger vent met sy rollie of geweer se nomadiese bestaan. Dis Stetsons, bandannas, spurs, cowboy boots, perde, coaches en bokvelle. Die ouens het gewoonlik kak met, of is self: Indians, bandits, bounty hunters, outlaws, soldate, boere en hoere. Die storielyne volg gewoonlik rofweg die temas van outlaws en gangs, rooftogte, revenge, ouens wat hulle ranches en familie moet beskerm teen een of ander kont, goud delwery en die ontwikkeling van nuwe dorpies op die nuutgevonde en onverkende frontier met sy eie kak en ketefbessies wat daarmee gepaard gaan.

    Alhoewel die eerste (erkende) Western movie reeds in 1903 uitgekom het (The Great Train Robbery), het die genre eers regtig ‘n goeie run begin kry in die 1940’s (so stuk of 10 jaar nadat movies uiteindelik klank begin kry het) en hier teen 1980 het dit vibe feitlik in sy geheel gekak, met die uitsondering van so handjievol Westerns wat sedertdien die silwerdoek gehaal het. Volgens Steven Spielberg loop die superhero movies en logies TV reekse oor superheroes die gevaar om oor dieselfde afgrond af te donner: “We were around when the Western died, and there will be a time when the superhero movie goes the way of the Western. It doesn’t mean there won’t be another occasion where the Western comes back, and the superhero movie someday returns. Of course, right now the superhero movie is alive and thriving. I’m only saying that these cycles have a finite time in popular culture.”

    Maybe is die oom reg? Hy is after all een van die grootste experts op die gebied, maar vir solank as wat superheroes op ons kassies en op die big screens wys, moet ons soveel verorber as wat ons kan. Want dis fokken lekker. Ek sou reken dat die superhero genre eerder definieërend van ons tyd is, net soos die Western (en musicals, mind you?) was vir sy tyd. Kom ons vergeet eers bietjie van al die movies, want mens kan ‘n hele thesis hieroor skryf. Kom ons fokus op TV.

    As ons net na Marvel kyk as voorbeeld, is daar fokken baie TV reekse om te geniet. Hulle het  Marvel’s Agents of S.H.I.E.L.D. (wat jy ook op Showmax kan kyk – ons sal nog hierby uitkom), Marvel’s Agent Carter en Marvel’s Inhumans op ABC release. Dan is daar Marvel’s Daredevil, Marvel’s Jessica Jones, Marvel’s Luke Cage, Marvel’s Iron Fist, Marvel’s The Defenders en Marvel’s The Punisher op Netflix release en sowat ‘n week terug het Showmax Marvel’s Runaways gekry wat op Hulu vrygestel is:

    Anders as met die ander Marvel vrystellings is Marvel’s Runaways effens kalmer as die res (Jessica Jones vat dit gereeld van agter af in publieke kakhuise), juis omdat dit meer op die tienermark gerig is, maar dit beteken geensins dat volwassenes dit nie gaan geniet nie. Inteendeel daar is maar ‘n bietjie nerd in almal van ons, so fok jou grootmens hang-ups net vir ‘n oomblik en gee hierdie gou ‘n kans. Ons almal het al gedroom en gefantaseer oor superkragte en abilities, of dit nou met die intensie was om mense te help of om banke te roof. Net jy weet wat in jou vrot kop aangaan en of jy meer nieg na goed of sleg se kant toe. Dis die lekker ding van ‘n goeie ou comic wat in ‘n TV reeks of movie omskep is. Iemand met verbeelding het die moeite gaan doen om shit cool en realisties te laat lyk en jou terselfdetyd baie tyd, moeite en leeswerk gespaar. Vir die comic book puris (stand-up comedian, Hannes Brummer, is ‘n goeie voorbeeld) is die storielyn van comic book na movie en TV se adaptation meestal ‘n moerse nerve-wracking affêre. Daar is altyd die hoop dat die storie so na as moontlik sal bly by die oorspronklike weergawe en die realiteit is (as mens na hierdie onderwerp se geskiedenis kyk) dat daar meerderheid van die gevalle moerse teleurstellings is – Superman se kuif sit verkeerde kant toe. Spiderman spuit spinnerakke by sy enkels uit. Luke Cage is swart?? Jokes. Perspektief is tog belangrik en daar is wel mense wat nie die comic books lees voor hulle die shows kyk nie. As iemand wat self al ‘n comic deurgeblaai het, maar nog nie The Runaways gelees het nie, het dit vir my meer gegaan oor ‘n kykbare show wat deliver.

    En dis wat ek wel gevind het.
    Marvel’s Runaways volg die storie van ses tienerkarakters in California (Nico Minoru, Karolina Dean, Molly Hernandez, Chase Stein, Alex Wilder en Gertrude Yorkes) in die Marvel Universe wat as gevolg van omstandigehde moet saamstaan nadat hulle uitvind dat hulle ouers super-booswigte en lede van ‘n konterige kabaal genaamd The Pride is (kabaal beteken ‘secret society’ vir die van julle wat wonder). Hoe evil is The Pride? Wel, hoe klink die sacrificing van teenage girls in ‘n secret basement in ‘n rykgat woonbuurt vir jou? Nogal af? Dis totes obvious dat die kiddies nie meer veilig voel in hulle eie huise nie en die hasepad kies en meer oor hulleself en hulle oorspring begin wonder en leer ken, vir goed of vir sleg. Daar is so baie geskiedenis, conspiracies en mystery om te ontrafel, hulle literally can’t even.

    Die resultaat is dat hulle soortvan hulle eie ‘familie’ on the run vorm. O ja, en almal van hulle het super powers. Bonus! Meng dit nou met so bietjie good old fashioned puberteit – tieners kom mos met hulle eie flavour van issues en oë rol en hierdie karakters is veelsydig en uiteenlopend. Hulle cover myns insiens amper enige tiener onder die son met die ses kinders: daar is Nico Minoru (goth en wannabe heks),  die perfekte squeeky clean blonde, Karolina Dean, die eerstespan whatever sport jy wil kies se jock en hunk, Chase Stein, die social justice warrior, Gertrude “Gert” Yorkes, die jonger-sussie-tipe-wat-ook-saam-met-die-groot-kinders-uithang, Molly Hernandez en die volslae nerd wat seemingly alles kan hack, Alex Wilder. Dink Breakfast-Club-meets-The-Avengers.
    Terloops, as jy nog nooit The Breakfast Club (1985) gekyk het nie, doen dit. Dis ‘n absolute fokken classic!

    Die storie vat ‘n rukkie om momentum op te bou, so druk deur die eerste drie episodes. Dis die moeite werd. Jy wil dinge weet. Wie onthul volgende sy superpower en wat gaan dit wees? Wat gaan die karakter se kryptonite wees? Die Runaways hardloop ook nie dadelik van hulle onderskeie ouerhuise af weg nadat hulle die waarheid van hulle mammas en pappas oopvlek nie. Hulle deal eers (soos normale tieners) met verskeie levels van harsteer en ongeloof wat die verraad teweeggebring het. Dan is daar ook die ongewone omstandighede waarin hulle van voor af moet vriende raak met mekaar ter wille van oorlewing. Terloops, hulle was aanvanklik wel vriende gewees maar die agtergrondstorie wat geskets word van die raaiselagtige dood van Nico se sussie, het hulle groep uitgemekaar gedryf.

    Die acting is baie solid en die ouens wat die casting gedoen het, het ‘n uitstekende taak verrig. Die akteurs werk goed saam en is perfek vir die onderskeie rolle gekies. As jy ‘n side-by-side vergelyking tref tussen die Runaways comic se cover wat 15 jaar gelede vrygestel (2003) is en die nuwe TV reeks (2017) se poster sal jy presies sien wat ek bedoel:
    Wat Runaways ook meer geloofwaardigheid leen vir sy meerderheid teikenmark is die suggestie dat baie tieners in regte lewe (veral as daai hormone fokken full blast inskop en hulle alles en almal haat) alreeds aan hulle ouers dink as bose supervaillains op ‘n manier – die toesighouers en reëlmakers met al die geld wat mag oor hulle het. Metafories gesproke, natuurlik. Maybe het jyself so gevoel as tiener? Meeste ouers is eintlik maar net out of touch en nie “with it” nie. In die geval van die ses tieners in hierdie storie, is dit nie ‘n metafoor nie. Die karakter, Chase, se geniale maar intimederende en gewelddadige doserige pa tune hom op ‘n stadium (omdat Chase ‘n C gescore het vir Spanish) “If you were really afraid of me, you’d be getting an A.”
    As hierdie in Boksburg afgespeel het en Chase het met ‘n kak rapport by die huis aangekom en ‘n F vir metaalwerk gescore net voor die skoolvakansie, het sy pa hom getune: “Loop haal die goldsambreel in die garage, want dit gaan nou fokken poesklappe reën!”

    Marvel’s Runaways is ‘n splinternuew show en die eerste reeks (tien episodes) is tans eksklusief beskikbaar op Showmax. Dit sorg vir so net oor die 7 ure se superhero vermaak uit die boonste rakke, so maak gebruik van die free offer om dit te kyk en sign hierso op vir ‘n 14-dae free Showmax trial. Jy kan ook Marvel’s Agents of S.H.I.E.L.D. se eerste drie reeks kokkenodge.

    Net as ‘n ietsie ekstra om oor te wonder. Miskien vind jy dit interessant:
    Runaways se intro/theme song is fokken lekker en dit het vir my moerse familiar gevoel, maar jy mag dalk van my verskil. Ek moet jou dalk net ook waarsku dat jy vir die res van die naweek met ‘n earworm gaan rondloop en slaap. Hier teen episode 4 het dit my gestrike dat dit intro song se structure en chords baie erg herinner aan die 80s groep, Visage se 1981 hit, Fade To Grey en om dinge te vererger gaan ek misheard lyrics ook in jou kop plant: “Aaaaahaaa, drink Fanta grape”…

    Gee dit ‘n luister en laat weet of jy ook die ooreenkoms hoor?

    Deel met jou tjommies!

      griffinRunaways – tieners vol angs met bonatuurlike kragte
      Check hom

      Gimmicks, kobras, katte en so bietjie murg in die pype by Railways Cafe

      In Rolbees Reviews deur RolbeesRek jou bek

      (fotos deur Marina Mare)
      Just to set the tone, hier is ‘n mock interview wat Noel Redding en Mitch Mitchell met Jimi Hendrix gevoer het back in the day. Noel se laaste vraag was: “So Jimi how much do you rely on gimmicks?” en sy antwoord was: “Gimmicks, there we go again, gimmicks, man I’m tired of people saying we rely on gimmicks. What is this? The world is nothing but a big gimmick, isn’t it? Wars, napalm bombs and all that, people getting burned up on TV, and it’s nothing but a big gimmick… yes we do.”

      Ek het my niece ‘n toer van Tuks se kampus gegee op Vrydag, die 13de. Sy wil volgende jaar by die Universiteit van Snorland gaan swot. Ons is daarna Railways Cafe toe om Wolfgang Marrow, The Black Cat Bones en L.A. Cobra live te check. Dis mos die “cool” oom in die familie se idee van pret wanneer ek die krag het. Sy het lekker gesug oor ek so fokken stadig is met die rystoel, haha! Ek het nog nie die Wolwe en die Kobras live gesien nie maar sy het nog nie eens een van die bands gehoor nie, nie eens op ‘n draadloos nie. Joburg North kinders is mos fokol gewoond. Sulke Sêndton doll.

      Ek weet die bands speel voor groter skares by festivals deesdae, maar in daai spesifieke setting (of soortgelyke clubs en bars) is dit pretty much die underground van die SA musiekbedryf. Dit was interesting om die hele experience deur haar oë ook te beleef. Sy is ‘n individualistiese agtienjarige Generation-Z kid wat ‘n One Republic en Black Veil Brides fan is en sy het haar generasie spesifiek gaan research net om my te tune sy’s geen millennial nie. Sy is nog erger, tune sy my. Dit was wel opvallend dat waar ek meer vir die musiek luister, het dit vir haar baie meer oor die experience gegaan en dit was die catalyst vir ‘n paar insights wat ek bietjie wou explore.

      Wolfgang Marrow het ‘n lekker swampy-country-blues-rock sound, baie meer eenvormig wat genre aanbetref live as die diverse invloede wat ek op hulle eerste album gehoor het. Ek het dit review in 2016, dink ek? They found the right live sound, I guess. Sandy Little is ‘n moerse individualis met ‘n ‘no fucks are given’ attitude en ‘n ‘one-of-a-kind’ fashion sense en sy hou van lekker kos tune sy. Ok, om eerlik te wees, sy is strange. Dit alles het natuurlik die Gen Z’er beïndruk. Sandy se vocals en Louwtjie Cronje se telecaster tone was meer vir my ‘n trekpleister. Gimmicks, the world is nothing but a big gimmick! Partykeer hoef jy nie gimmicks aspris uit te dink nie. Dis deel van jou authenticity, jy is anders as die res en dit dien dieselfde doel op die ou einde: entertaining your fans to the max. Maybe explore hulle daai authenticity nog verder? Who knows.
      Kobus de Kock Jnr het op stage geklim weer met berugte varkpenne maar hierdie keer kaal bolyf met war paint en so African skirt (of chiffon) – maybe handdoek ek kon nie mooi sien nie. Hy het soos ‘n Shaman gelyk en die rol van een vervul op stage ook. Afrikaanse poëtiese performance art, so tussendeur die harde blues rock and roll riffs en ritmes waarvoor Andre Kriel, Chris van der Walt en Gareth Bunge so bekend is voor. Hulle doen dit eintlik al lankal maar die Gen-Z-er het my so een kyk gegee en getune: “Dis befok!”

      Die Bones se tunes bly solid maar ek het hulle al so baie live gesien en ken dit so goed dat ek op ‘n stadium bietjie minder connect het met hulle live experience. Wat het Vrydagaand anders gemaak? Ek dink dit was die kombinasie van moerbaie passion en die gimmicks op stage. Die rookmasjien, beligting, Kobus de Kock Jnr se antics wat soms lekker punk rock kan wees, die Jagermeister routines, vee sy snot so aan Chris van der Walt se rug af in the thick of things. Dit alles het my weer laat connect met die experience. Ek was net bang Gareth Bunge bliksem daar bo af maar gelukkig leef al die drummers nog.
      The world is nothing but a big gimmick! Behalwe vir lighting en smoke machines is gimmicks deesdae nie populêr in rockmusiek nie. Selfs laasgenoemde is raar en ek kan nie verstaan hoekom nie? Rock and roll is tog entertainment, is dit nie? The Who het hulle kitare, dromme en mikrofone alles stukkend gebliksem. Jimi Hendrix het sy kitaar aan die brand gesteek en ge-offer. Jim Morrison het ure lank onder die prop tos gepraat en mense so ge-mindfuck dat die cops gedink het hy het homself ontbloot, terwyl hy net gemaak het of hy het. Kiss het die painted gesigte en horror outfits gehad. Beastie Boys het ‘n ses meter lange pienk penis uit ‘n swart boks laat spring. Eighties rockers, Jon Bon Jovi en Eddie Van Halen het met behulp van theatrical drade oor die stage gevlieg en Rammstein skiet vandag nog missiele oor die crowd en brand basically alles af met hulle pyrotechnics.

      Gimmicks, the world is nothing but a big gimmick! Wat is so verkeerd daarmee? Kobus was nog altyd ‘n Morrison-tipe figuur maar die kombinasie van daai Shaman-karakter wat ek sien groei nou, die rookmasjien, beligting en die intensiteit wat hy uitstraal, spoor die band aan om die crowd te hipnotiseer en die musiek meer intens aan die crowd oor te dra en so travel die electricity heen en weer tussen band en crowd. Ek het onlangs my eie research gedoen oor Shamans vir een van my projekte, so ek is seker redelik beïnvloed daardeur maar in meeste ancient cultures was die Shamans verantwoordelik om mense op ‘n verhoogde level of consciousness te kry en op verskeie maniere. Musiek, dans, asemhalingstegnieke en mind-altering plantjies, meestal. Ek was vir die eerste keer in ‘n lang tyd connected Vrydagaand en as dit nie was vir ‘n fight wat uitgebreek het heel voor by die stage nie, sou ek dalk, selfs in my permanent sober state, ‘n ander level bereik het. Thanks, Moonshine Lee vir die body guard protection en die koeldranke! Die Bones het al jare terug iets begin met daai Shaman vibe en dit het stadig evolve. Persoonlik dink ek hulle scratch nog net die surface van wat hulle daarmee kan doen. Ek hou die affêre maar dop met bated breath.
      So, is SA rock fans tevrede om sonder gimmicks entertain te word? I don’t know, you tell me? Voor jy my stop met verskonings soos budget en wie het deesdae geld vir al daai kak ensovoorts – die metal en goth scene gebruik al jare lank gimmicks met hulle outfits en make-up, blood capsules in die mond en daar is nog minder geld in daai scene. Ek was ‘n paar weke terug by Freakquency Transmission by die Goodluck Bar en daar was performance artists wat tussen die sets gedans het op eerie musiek, op spykerbeddens gelê het (ja daai staal goed), vuur uit hulle monde gespu het en, I kid you not, die fokken lead singer van Mr. Morgue is in ‘n doodskis op stage gedra deur sulke klomp evil “sataniste” met swart hoods oor hulle koppe. Klim so uit die kis en begin sing. Jirre. Dis rock and roll, en ja, dis befokte entertainment.

      Ok, so dit bring my by LA Cobra. Ek het nie gedink hulle gaan daai well produced en gepoleerde album, Shotgun Slinger, van hulle justice kan doen live nie. Rêrig, ek het nie. Hulle hele sound en image was nog altyd net gebasseer op eighties hair metal nostalgia en aan die begin, al het ek dit gelove, was dit redelik amateuragtig vir my. Maar… ek is nie altyd reg nie, né? Die hele show was damn well done! Wie ookal die sound die aand gedoen het, nice job all round! Die Kobras doen daai back-to-back Mötley Crüe stances met hulle Timotei hare, nogal perfek. Die bass is raw en Don se voice control is baie beter as wat ek gedink het dit gaan wees live. Selfs die duel kitaar vibes en die sound effects tussen-in dra by tot ‘n Hollywood Sunset Strip ondervinding, so reg uit die eighties. Gimmicks, the world is nothing but a big gimmick. Hulle fans was moerse into die show en het vir meer as een encore geskree. Maybe explore die Kobras meer gimmicks om hulle show nog meer entertaining te maak? Ek sou graag meer make-up en wardrobe wou sien, maar fok weet hoe sal Pretoria dit kan handle nie.

      Het gimmicks ‘n plek in SA rock? Ek dink vir seker so. Dit hoef nie duur te wees nie en solank dit nie contrived is nie en solank jou art steeds authentic bly. Dit moenie ‘n crutch (of ‘n rystoel) vir kak musiek wees nie. Daar was al baie gevalle waar dit kak bands gehelp het. Wie onthou Green Jelly in die nineties? “Not by the hair of my chinny, chin,chin!”
      Die main goal is om saam met ander mense jou musiek te geniet en terselfdetyd hulle te entertain, is dit nie? Of wat dink julle Watkykertjies?

       

      Deel met jou tjommies!

        RolbeesGimmicks, kobras, katte en so bietjie murg in die pype by Railways Cafe
        Check hom

        Keely King – Woensdag se warm bokkie

        In Warm Bokkies deur griffin1 Eiertjies

        Keely King is ‘n alternative model van Bountiful, Utah in die USA, ‘n dorpie wat drie keer kleiner is as wat Vereeniging was in 1992. Sy model deesdae in LA en dis about al wat ons van haar af weet.

        Place your ad here

        Deel met jou tjommies!

          griffinKeely King – Woensdag se warm bokkie